Plaatjes en Kletspraatjes: Poëtische Woorden in Warnsveld

We beginnen vandaag met een gedicht van Paul Rodenko in Warnsveld. Want onder het mom pluk de sieraden in een wandeling, wil ik dit graag met u delen. U kent Paul Rodenko niet? Ik zal u eerlijk bekennen, tot het moment ik deze foto maakte ik ook niet. Voor de visueel minder getalenteerden of zij die een mobiel hanteren om dit blogje te lezen zal ik de tekst even weergeven:

DE DICHTER

Wijd strekte hij zijn armen uit

Enorme wijzers

En sprak:

Ik ben uw klok

Ik ben uw tijd

En sprak:

Ik ben uw eenzaamheid

Paul Rodenko

U doet er maar wat mee, ik vind een muur met een boodschap altijd wel aardig en deze boodschap stond me wel aan. Vandaag liep ik het Berkel en Warnsveldpad, u raadt het al, in Warnsveld en een stukje Zutphen. Via de app van Achterhoekroutes. De wandeling was precies wat je kunt verwachten van deze mooie omgeving bos, platteland, de Berkel, stukje Zutphen en uiteraard Warnsveld met Rodenko.

De wandeling en natuurlijk Rodenko inspireerde me tot ook een rijmpje.

DE WANDELAAR

Onbevooroordeeld stapt hij zijn passen

Op intuïtief kompas

en blogt:

Ik ben uw ogen

ik ben uw oren

En blogt:

Ik leid u door de streek

Misschien wat hoogmoedig en hoogdravend, maar goed nog een paar foto’s voor een impressie. Kijkt u daarvoor ook naar Instagram account titiissprakeloos voor meer foto’s.

Begrip, van de dag (54) Winkelhormoon

 

WINKELHORMOON

 

We schrijven het weekend voor 5 december. Sinterklaasinkopen moeten gedaan worden voor 8 mensen en wat verjaarscadeaus. Bedragen staan vast, de wensen niet dus dat wordt lopen door de stad. We hadden Zutphen op het oog. Een alleraardigst stad met een overzichtelijk winkelcentrum. En om het nuttige met het aangename te verenigen, of andersom natuurlijk, ook de plaatselijke woonboulevard maar bezoeken. We zijn op zoek naar een hoekbank, dus zelfs voor een woonwinkel kon ik de motivatie opbrengen. Ik had de knop omgezet, we gaan er een gezellige dag van maken.

En een gezellige dag is het geworden. Op tijd bij de landelijke woonbelevingswinkel en na anderhalf uur konden we terugkijken op een geslaagde oriëntatie. Toen een hapje eten en de winkels af. Tegen sluitingstijd is het meeste binnen en het humeur van mijn levensgezel is uitstekend. Bij mij is de halleluja-stemming tanende. Ik laat het niet merken, want natuurlijk wilde ik geen partypoeper zijn. Ik verbaas me vooral over de energie die ze heeft, als representatief exemplaar van die andere helft die onbegrijpelijk door het leven gaan. Hoe kun je in een feeststemming blijven door te blijven kijken naar dingen die je niet kopen kan, fantaseren over aankopen waarmee je niet kunt aankomen en vooral betrijp van de dag 1geen last hebben van al dat winkelende publiek?

Het is zo’n typische zaterdagmiddag. Hele kuddes vrouwen lopen als kippen zonder kop door de winkels, niks en niemand ontziend, botsend tegen sukkels als mij. Medesukkels sjokken in de buurt met in hun handen de steeds zwaarder wordende tassen met aankopen. Het moet gebeuren, maar waar halen ze de energie vandaan? Mijn rug begint te kraken, mijn ellebogen doen pijn en dan heb ik het nog niet eens over de mentale gesteldheid. De ergernis over dat lompe winkelende vrouwvolk brengt bij mij TBS-waardige gedachten naar boven. Maar voor mijn vrouw laat ik niets merken. Zouden vrouwen speciale winkelhormonen hebben? Ik heb ze niet in ieder geval. Bijna thuis bedenkt ze ook nog dat we even bij een landelijk tuincentrum naar binnen moeten voor een mandje om cadeaus in te doen. En een bosje bloemen voor het weekend. O ja, er is ook nog de kerstshow, die hadden we nog niet gezien. Nee, natuurlijk hebben we die nog niet gezien, ik probeer het, met succes, al jaren te ontlopen. Ik heb zelfkennis, want geen winkelhormoon.

20151128_171151