Voetbal, mooie wijven en mannenpraat

Zelfkennis is de bron van wijsheid. Met bovenstaande titel doe ik een klein zelfonderzoek waar ik sta in het geheel van voetbal en vrouwen, de motor voor een aangenaam leven van iedere man. Met het schrijven van die aanname weet ik dat ik een grote groep mensen buitenspel zet, om maar in voetbaltermen te blijven. Er zijn genoeg mannen die niet van voetbal houden en er is ook zeker een substantieel deel van de mannen die primair niet geïnteresseerd is in (lekkere) wijven. Gemakshalve ga ik toch maar even uit, zonder excuses aanwendend, van de grote gemeenschappelijke deler. Het is per slot van rekening toch RTL 7 met Voetbal International die propageert meer voor mannen te zijn. Het ultieme uitgangspunt voor een stukje, nu de voorrondes van het WK voetbal klaar zijn.

ORANJE

 

Een winnende coach heeft altijd gelijk. De ster van Louis van Gaal is dus rijzende en we hopen allemaal dat het nog lang duurt dat zijn ster zal vallen. Hem kennende zal die val met veel geraas en bombarie gepaard gaan. Voorlopig moeten we er maar niet aan denken. Ik moet eerlijk toegeven, ik ben geen fan van onze bondscoach. Ik zie allerlei persoonskenmerken in de man die ook in mijn dagelijkse werkpraktijk regelmatig voorkomen. Het zal wel beroepsdeformatie zijn. Vaak moet ik lachen om de grappen en grollen in VI over de man. Ik zei al, meer voor mannen. Soms denk ik ook, gaan jullie niet iets te ver? Maar goed we zijn allemaal een beetje bondscoach en die azijnpissers van VI nog een beetje meer. Zij hebben bewezen verstand van voetbal. Gaan we het redden? Ik denk dat we een kans maken, hoewel ik dat van te voren niet had gedacht. Is het mooi voetbal? Soms, hoewel ik me de WK van 2010 ook nog goed kan herinneren, dat wil zeggen, ik vond er eigenlijk geen klap aan. Bij de EK wedstrijden onder Van Basten heb ik veel betere herinneringen, hoewel ene Hiddink met Rusland er voor zorgde dat we niet verder kwamen.
Vooralsnog hebben we mooie en spannende wedstrijden gezien, maar het is goed dat we nu naar de echte knockoutfase gaan, want het schaakvoetbal begon te overheersen. Ik heb er zin in.

INCIDENTEN

 

Naast mooi voetbal zijn er natuurlijk weer de gebruikelijke incidenten. Grove overtredingen worden door sommige voetbalanalytici goedgepraat onder het mom van het is nu eenmaal een contactsport. Anderen verbazen zich over de beperkte schorsingen die menige aanslag slechts oplevert. In dat perspectief mag Suarez niet onvermeld blijven. Ik vind de schorsing in die zin terecht dat het een duidelijk signaal mag afgeven. Waarom de werkgever van de Uruguayaanse voetballer, voetbalclub Liverpool, ook gestraft moet worden, weet ik niet. Een feit blijft dat de recidivist niet goed bij zijn hoofd is. Er zijn mensen die dit gedrag wijten aan zijn achtergrond als jongen van de straat. De president Uruguay ziet zelfs een ‘oorlog’ tussen arm en rijk! Ik weet het niet. Als witte, weldoorvoede penopauzer mag ik niet de pretentie hebben iets te weten van het straatleven in het algemeen en zeker niet over de situatie in Zuid-Amerika. Maar een beetje mensenkennis leert mij dat bijten en spugen toch wel hele primitieve middelen zijn die volgens mij juist in het harde straatleven keihard worden afgestraft. Ik kan het mis hebben, maar als je in de armere wijken van Montevideo of Rio de Janeiro denkt je gelijk te moeten halen met bijten, is de kans groot dat een groter en sterker iemand je finaal in elkaar beukt en als dat niet lukt, zijn er voldoende wapens om je ego te redden door met een mes of pistool de bijter te lijf te gaan. Spugen en bijten levert als tegenreactie volgens mij hele heftige emoties op en moet daarom al gestraft worden. Ook Lama Rijkaard is er begin jaren negentig heel genadig vanaf gekomen toen hij der Rudi (Völler) tot twee keer toe bespuugde. Aan de andere kant heb ik al overtredingen gezien die wat mij betreft net zo zwaar bestraft mochten worden. Ik houd best van een stevig potje (werk)voetbal, maar je tegenstander ongelukkig schoppen mag voor mij een levenslange schorsing opleveren. Ik ben echter bang dat we de komende knockoutfase nog menig (moord)aanslag zullen ervaren. Ook de Nederlanders zullen zich in deze niet als jonge juffers gedragen. Ze schijnen naast het meeste doelpunten inmiddels ook al bovenaan te staan met het aantal overtredingen.

MOOIE WIJVEN

 

Ik ben de laatste die wil propageren dat voetbal een mannenbolwerk moet blijven. Ik vind het best dat de professionele voetbalorganisatie meer geld steken in het oprichten van een volwassen vrouwencompetitie in Nederland. Aan de andere kant stoor ik me aan de ongeïnteresseerdheid van menig vrouwelijke supporter voor het spel. Zelf heb ik één keer een interland mogen meemaken, Nederland – Zweden, in de aanloop van het EK 2012. Een klinkende overwinning met goed voetbal. Achter mij zaten dames die over van alles zaten te rebbelen, behalve over voetbal of het moet over de sexapeal gaan van bepaalde voetballers. Ze gilden trouwens wel het allerhardst bij de doelpunten. Blijf alsjeblieft weg denk ik dan. Waar zijn al die voetballiefhebbers door het jaar heen? Je hoort ze niet, je ziet ze niet of ze praten met dedain over het Tokkie-gehalte dat op een reguliere eredivisiewedstrijd de tribunes bevolkt om hun eigen cluppie aan te moedigen. Geheel onterecht uiteraard. Maar als voetbal samengaat met Oranjefolklore is toute Hollande in een keer aanwezig. Voor mij hoeft die oranjeleut niet en op de straten is er sprake van veel overspannenheid en hysterie die van mij gestolen kan worden. Ook de tribunes in Brazilië worden bevolkt door hordes vrouwen uit de hele wereld. Ze mogen er zijn hoor, zeker als ze daadwerkelijk van voetbal houden. Maar ik geloof er niets van. Ik kan ze niet tegenhouden en dat wil ik ook niet. Maar waar ik me mateloos aan erger is de televisieregie. Ook bij vorige toernooien is bij de voortschrijdende technische vooruitgang het publiek een wezenlijk onderdeel geworden van het mondiale voetbalvermaak. Maar ik hoef geen mooie chickies uit Costa Rica te zien, ook geen hübsche Mädel uit Duitsland, Oosterse schonen uit Japan of Korea of schoonheidskoninginnen uit welk ander land dan ook. Ik vind het ook vreemd dat ze over het algemeen meteen reageren als ze in beeld zijn. Kijken ze geen voetbal? Volgens mij zitten ze te wachten op hun seconde van mondiale fame. Ik wil zien wat er op het voetbalveld gebeurd. Goed uitzinnige vreugde, meeleven of intens verdriet van supporters geven blijk van het voetbalverhaal. Niet de aanwezigheid van al die mondiale huppelkutten. Er zijn genoeg plekken om mooie vrouwen te zien, bijvoorbeeld op het stand van Rio de Janeiro. Want er is niet voor niets het gezegde dat je naar Rio gaat om je ogen goed uit te wassen aan al dat vrouwelijke schoon op straat. En voor de vrouwen zijn er genoeg plekken buiten het voetbalveld om te genieten van mannelijke torso’s of gecoiffeerde koppies. Ik wil van voetbal geen mannending maken, maar wel een voetbalding.

SAMENVATTEND

 

Het WK moet gericht zijn op voetbal en het liefst met Oranje als winnaar. Schoonheidscompetities van niet belangstellende vrouwelijke supporters zijn een zieke hobby van een stel geile macho-regisseurs zonder verstand van voetbal. Laat ze die gasten vooral ontslaan. Van mij mag Louis van Gaal wereldkampioen worden, al zit ik niet te wachten op zijn eeuwige gelijk dat onherroepelijk gaat volgen. Bijten, spugen en doodschoppen mogen wat mij betreft strenger bestraft worden. En als Nederland geen kampioen wordt gaat mijn sympathie uit naar Amerika of Costa Rica. En hoe zit het nu met die beloofde zelfanalyse in deze? Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik nog wel lichtjaren ver weg ben van Johan Derksen van VI, maar ook voorvoel ik over twintig jaar net zo cynisch zal kunnen ouwehoeren. De vraag is of ik dat wil?

 

Mijn filmblik op Cidade de Deus

Ooit was ik in Rio de Janeiro, City of God. 16 lentes jong en nog vrij onbedorven, maar ook niet geheel naïef. Ik wist dat er armoede was en dat daarmee niet altijd de beste eigenschappen van de mens naar boven komen. Bij rijkdom trouwens ook niet. Ik wist niet echt duidelijk dat Rio één van de wereldsteden was met de slechtste reputatie op dit gebied. Misschien was dat toen minder omdat Brazilië nog een dictatuur was. Inmiddels is Brazilië een democratie, economisch booming en het wereldkampioenschap komt in 2014 en Rio de Janeiro is tevens gaststad voor de Olympische Spelen van 2016.

Werk aan de winkel dus voor de autoriteiten, wetende dat de autoriteiten, lees politie, een onderdeel van het probleem zijn in de favelha’s in Rio. De politie is bestrijder, leverancier, dader en doorgeefluik van de misdaad, zo leert ons het nieuws. Af en toe sijpelt dat hier door en soms krijgen we een documentaire met de achtergronden. Ik heb zo maar de indruk dat het aantal journalistieke reportages zal toenemen naarmate de grote evenementen dichterbij komen. Ik weet niet of de film gemaakt is als anti-reclame (2002), maar de organisatie en de autoriteiten zullen er in ieder geval niet blij mee zijn.

Cidade de Deus is een knalharde film over misdaad in de sloppenwijken van de stad waarbij de zeggenschap over drugs, wapens en vrouwen de drijfveren zijn om te strijden (voor het dagelijks bestaan). Het potentieel van boeven en boefjes is oneindig zolang de armoede oneindig is. In de film worden een aantal jonge jongens gevolgd in een aantal leeftijdsstadia van hun jonge leven. De hoofdpersoon heeft echter andere ambities dan de criminaliteit en wil fotograaf worden. Uiteindelijk lukt hem dat als hij bende-oorlogen van binnenuit kan vastleggen. Als kijker word je tot dat moment wel getrakteerd op een behoorlijke portie geweld waarvan ik maar moet aannemen dat het een realistisch kijk geeft op de werkelijkheid. Het is voor een gewoon Nederlands burgermannetje amper te bevatten, het lijkt eerder de Stad van God los, maar die titel bestaat inmiddels al.

Het gewelddadige karakter van de film is volgens mij niet overdreven, maar het is niet mijn genre. Hoewel het verhaal van de fotograferende sloppenwijkjongen op waarheid gebaseerd is, lijkt het toch heel vaag de rode lijn te zijn in de film. De ontwikkelingen en verharding van de misdaad staat nadrukkelijk centraal. De film begint ‘relatief’ onschuldig in een kleine stad in de jaren ’60. Armoede dreef velen naar de stad op zoek naar nieuwe kansen. Met de disco en de 80-ties komt de film tot een gewelddadige climax.

Ondanks het geweld en de armoede lukt het de filmmakers, misschien door de muziek en de toeristische plaatjes, Rio toch nog steeds een sexy karakter mee te geven. Rio stinks, but it swings.

De film, mogelijk als anti-reclame voor de verkiezing van de grote evenementen in 2014 en 2016 is gelukt, maar niet geslaagd. De evenementen komen. Zonder geweld zou de anti-propaganda nergens op slaan, maar het is niet mijn genre. Ik sta bij de beoordeling dus eigenlijk dubbel, intrigerend, maar toch……

Ik houd het op een 7.

 

Eerdere blikken op film:

De King’s Speech

Eat Pray Love

Unter Bauern

Tirza

De eetclub

Loft

Bienvenue chez les Ch’tis

De Tweeling