Begrip, van de dag (56) Blijde boodschap

 

BLIJDE BOODSCHAP

 

Op weg naar moeders pappot, die ik zelf nog moet bereiden, is het nat, vies en koud. Koud mag je het niet noemen voor de tijd van het jaar, maar misschien dat ze daar een oplossing voor gaan vinden op de klimaattop in Parijs. En ongetwijfeld doen ze dat door geen pakkend akkoord te maken zodat het volgend jaar op 30 november misschien niet 11 maar 12 graden Celsius is. Dan is het onder de zelfde omstandigheden nog steeds vies, koud en nat, zeker met die gure stormachtige wind. En het ergste van alles de donkerte. Donker als je naar je werk gaat en donker als je weer naar huis gaat. Wie toch dat draaien van zon, maan en Aarde bedacht heeft, heeft geen hart.

In al die donkerte, worden de gedachten van een normaal mens ook niet plezieriger. En op mondiaal niveau werken de politici ook niet mee. Ik zeg speciaal mondiaal, want onze eigen Rutte’s, Samsom’s, Wildersen en Buma’s spelen een zeer ondergeschikte rol, dat wil zeggen, zijn amper zichtbaar. Ze spelen als het waren de triangel in een groot orkest en daarin zijn ze niet eens zo bedreven. Het zijn de Erdogan’s en Poetin’s van deze wereld die het nieuws bepalen. Zelfs tijdens de klimaattop hebben ze het over een totaal ander klimaat dan die gure natte viezigheid die over ons heen komt. De donkerte blijft, klimaattop of niet.

Ik kijk al lopend in de striemende regen op mijn mobiel. De weersverwachting blijft hetzelfde en morgen 1 december gaat de zon om 8.26 uur op en besluit haar werk om 16.30 uur al weer te staken. Nadere beschouwing leert dat op 16 december het licht heel langzaam ’s avonds langer zal zijn. Tijdens de feestdagen besluit de zon ’s morgens nog wel een beetje uit te slapen, maar dat is vanaf 4 januari 2016 ook afgelopen en zal het iedere ochtend weer vroeger licht zijn. Grosso modo is het rond 21 december inderdaad de kortste dag. Mijn blijde boodschap is dus nog 21 nachtjes slapen, dan wordt het beter. Even de feestdagen doorkomen en dan wordt het donkere nieuws verdreven door geboren lammetjes en de naderende Elfstedentocht die toch niet doorgaat vanwege de klimaattop. Ik kan niet wachten, laat het licht maar komen, zeg ik als verkondiger van de blijde boodschap.

39. De grote Stad uit de serie de kabbelende 100

Af en toe overkomt je dat. Terwijl het waterkoud miezert, loopt je op een plek die de plaatselijke VVV niet op de cover van een toeristisch reclameboekje zou zetten. Bovendien is het in Arnhem. Toch zie je de omgeving ineens anders. Of het nu komt door sporadische oplettendheid, autonome prettige gedachten of de belichting van dat moment? Ik weet het niet, maar ineens ben ik blij met de aanwezigheid van de techniek middels een mobieltje die mijn oplettendheid in combinatie met mijn prettige gedachten en de juiste belichting probeert vast te leggen. In eerste plaats voor mezelf, maar ook anderen gun ik het delen van mijn momentopname in de grote stad. De plek had bij het invallen van de avond iets heel kosmopolitisch.  Met mijn verlichte gemoed zag ik grootstedelijke lampen en een mooie symmetrie. Achteraf zie ik vooral dat ikzelf de fotograaf ben in de grote stad Arnhem.
20141216_165659

Met de voortschrijdende technische verfijning kan iedereen fotograaf spelen. De sociale media wordt vooral gevuld met allerlei groepjes vriendinnen die gezellig op de foto staan in een uitgaansgelegenheid, of voetbalmatties die stoer een clubje vormen op de gevoelige plaat. Het is niet anders dan vroeger alleen vluchtiger en iedereen kan het delen. Het mobiele gemak zorgt ook voor meer ‘kunstzinnige’ foto’s van wannebee artistiekelingen, soms niet eens onverdienstelijk. Zelf schaar ik me niet onder die groep kunstzinnigen, ik ken mijn beperkingen en wordt bij het eindresultaat hierin bevestigd. Toch voel ik ook de drive om ‘het moment’ te willen delen en op dusdanige wijze dat anderen mee kunnen genieten. Dat zij ook voelen, zien en ervaren wat ik op dat moment ervoer. Ik had geen last van de miezerige koude regen, mijn gedachten waren bij het zojuist opgehaalde rapport van mijn zoon en dat stemde tevreden. Ik was op weg naar een provisorische kerstborrel bij ons vrimibo-kroeg en voelde me één met het beton, asfalt en de lichtval van dat moment bij het Arnhemse station. Het vertalen en overbrengen van (kunstzinnige) gevoelens is toch echt een vak apart besef ik. Was het niet Winnie-the-Pooh die zei: “When you are a Bear of Very Little Brain, and you Think of Things, you find sometimes that a Thing which seemed very Thingish inside you is quite different when it gets out into the open and has other people looking at it.”

Misschien is dat wel het wezen van vele menselijke emoties en communicatie.