Begrip, van de dag (115) Een moetje

 

 

EEN MOETJE

 

Alleen voor een beperkt aantal hele trouwe lezers van Begrip van de dag zal dit nog een enigszins leesbaar stukje zijn. Er wordt een inkijkje gegeven in het proces of vooral de haperingen die er ook zijn. Anderen, zij die deze serie niet kennen, zullen waarschijnlijk meewarig weg klikken. In het geval u twijfelt verwijs ik vooral naar de 114 andere begrippen die eerder zijn vervaardigd. Op 2 oktober 2015 nam ik me voor om 365 stukjes te schrijven, associatieve momenten van de dag. Inspiratie of niet, gewoon schrijven met de stellige overtuiging dat je na 365 stukken in ieder geval wat geleerd heb. Nu wist ik dat iedere dag misschien een beetje overmoedig is, maar voor 31 december 2016 moet het werk klaar zijn. Dus nog 250 te gaan.

Vandaag was er sprake van een moetje. Ik had al een aantal dagen gemist in januari, dus op de valreep toch maar aan de slag. Niet dat ik vandaag stil heb gezeten qua woordenproductie. De hele avond heb ik gewerkt aan mijn verhaal voor de wedstrijd van het boekenweekgeschenk. Met de titel Was ich noch zu sagen hätte moet ik met Duitsland als inspiratie iets opschrijven in 500 woorden. Na vier keer schrappen, zit ik op 501 woorden, dus morgen nog één overbodig woord wegpoetsen. Dat lukt wel, maar verder ben ik nog lang niet tevreden. De zinnen moeten mooier, misschien wel literairder. Nauwgezet moet ik de tegenwoordige- en verleden tijd nog netjes met elkaar in het reine zien te brengen. O ja, en de stijlfouten nog zien te ontdekken.

Weet je wat het allermoeilijkste is van een stukje schrijven is? En dan bedoel ik niet zo’n vlugschrift als dit in elkaar zetten, dat duurt hooguit twintig minuten. Nee, het allermoeilijkste is te accepteren dat wat je in je hoofd hebt er heel anders uitziet op het moment dat anderen er naar kunnen kijken. Deze wijsheid heb ik geleend van Winnie de Pooh, maar is zo ontzettend waar. Aan de andere kant is het proces waar je uitkomt vaak het positieve bijproduct, vooral als je geen idee hebt waar je naar toe moet schrijven. Voor dit begrip is het proces trouwens weinig verrassend, het is immers een moetje terwijl ik zwanger bent van ideeën.

Begrip, van de dag (87) JEB

 

JEB

Het wordt geen stukje over de zoveelste Bush die de wereld gaat veroveren met zijn rare ideeën hoe Amerika de wereld naar de hand gaat zetten van enkele mondiale machthebbers. Het is een stukje over positiviteit. JEB staat voor Jochems Energie Bedrijf. Gisteravond gekeken naar een van de vrolijkste stuiterballen van de Nederlandse samenleving. En bij iedere stuiter komt er iets vrij dat in de atmosfeer belandt. Machtig veel energie heeft die gast zeg en dan ook nog met een positieve lading. Als ik minder dan een procent van hem mocht krijgen, zou ik de wereld aankunnen.

En dan moet je nagaan, dan functioneer ik op normaal niveau, ik kan meestal mijn eigen wereld goed aan met mijn eigen energie. Als er toch zoiets kon bestaan dat mensen met te weinig, of erger nog negatieve energie, zich konden laden aan types als Jochem Myer. Dat zou een gat in de markt zijn, Jochem Myer oplaadpalen voor lustelozen en losers. Het zou in het pakket van iedere ziektekostenverzekering moeten zitten.

Myer stuitert als een waar Teigertje van Winnie de Pooh over het podium en onderwijl zegt hij hele grappige en zinvolle dingen in zijn show Even Geduld a.u.b. Maar eigenlijk heb ik helemaal niet zoveel geduld, want met al die boze Nederlanders is ieder sprankje positieve energie welkom. Hopelijk is Jochem ook een beetje een tijgertje in de echtelijke stonde, of van mijn part stiekem daarbuiten hoewel hij beweert Doutzen Kroes, niet te zullen bezoedelen. Met wat meer JEB oplaadpunten zijn we van een positieve toekomst verzekerd. Het gaat me te ver om een Jochem Myer fokprogramma te stimuleren, dus Jochem doe je best.