Plaatjes en Kletspraatjes: LUTTENBERG, mijn blinde vlek

En in één keer besef je het, je hebt een blinde vlek. Nu weet ik echt wel dat ik er meer heb, maar dat is omdat ik voor iets te stom ben of geen interesse heb. Zo heb ik een blinde vlek voor de GP met Max Verstappen, het interesseert me niet; of de werking van een deeltjesversneller…….schiet mij maar lek. Maar het bewustzijn dat ik een echte blinde vlek had voor Luttenberg en de berg met dezelfde naam, was een gekke gewaarwording afgelopen woensdag. Dit  behoeft natuurlijk enige uitleg.

Komt ie. Luttenberg ligt in de gemeente Raalte, de plek waar ik ben opgegroeid. Natuurlijk was ik er wel eens doorgefietst of langsgereden, maar hoe het eruit ziet? Ik weet het niet. Het heeft in ieder geval twee grote campings en het is toeristisch, maar ja, niet voor mij blijkbaar. Ik houd van wandelen dus ik dacht, we moeten ook maar eens in de buurt van mijn eigen roots gaan kuieren.

Luttenberg dus. Bij de verplichte zondagswandeling met mijn ouders kwam ik in Haarle, Lemele, Nijverdal en Holten, maar in Luttenberg? Mijn moeder kon dat ook niet verklaren. In de jaren 70 en 80 waren plaatsgenoten opgewonden als de motorraces op de Luttenbergring plaatsvonden. Ik zag op Studio Sport wel of Jack Middelburg dan wel Wil Hartog gewonnen had. Het boeide me niet.

De Luttenbergring, of een stukje ervan

In het eerste jaar van de middelbare school kwam een dozijn meisjes uit Luttenberg bij me in de klas. Och je was twaalf en toen hadden meisjes nog geen interesse in voetbal, dus wat had je met ze te bespreken? En als je ze en passant eens sprak, dan snoefden ze heel hooghartig over een grot in Luttenberg. Ze waren er trots op concludeerde ik uit hun opgewonden stemmen. Grot of die meisjes, niets bracht mij in beweging om eens op een woensdagmiddag een kijkje te nemen in Luttenberg.

De Lourdesgrot in Luttenberg

Ook qua voetbal was de plaatselijke club een apart verhaal. SDOL speelde in het district Twente, wij van het grote ROHDA Raalte maakte onze doelpunten in het Zwolse competities. Ik heb geloof ik op een zomeravond eenmalig een vriendschappelijke wedstrijd tegen ze gespeeld heb. Ik weet de uitslag niet meer en ook de clubkleuren van SDOL zijn me niet bijgebleven. Op het einde van de middelbare school kwamen de feestjes, ook in Luttenberg. Maar ja, dan was het donker en was er bier. Zo werd ik 18 jaar en vertrok uit Raalte zonder actieve herinneringen aan Luttenberg en haar berg. We kunnen dat een blinde vlek noemen. Blinde vlekken zijn er om in te kleuren, een (ge)zicht te geven. 26 oktober 2022 was het zover

Ik heb de blauwe route rond en over de Luttenberg gelopen. En eerlijk is eerlijk, het was een hele aangename wandeling. Ik heb een aantal mooie foto’s kunnen maken. (zie ook Instagram: account titiissprakeloos) en er was veel ruimte om te reflecteren waarom die blinde vlek.

Nu zou het mooi zijn om na de blauwe route ook de Luttenbergse Horeca te ontdekken, echter mijn moeder stond te wachten in Raalte met een overheerlijke uitsmijter met de eitjes van de kippetjes van oom Ben. Ook heel lekker. De volgende keer bij de gele route zal ik Luttenberg verder ontdekken. Ter compensatie heb ik wel de boodschappen voor die dag bij de plaatselijke Coop gedaan. Zo ben ik dan ook wel weer.

Schilderen op het Netelenburchpad

Vandaag was het zo ver, het uitgestelde weekendje weg voor mijn verjaardag. Stadje, wandelingetje, museumpje en een biertje. Deel 1 was vandaag en wel een van de kleinere klompenpaden, maar wie het kleine niet eert……… Het Netelenburchpad bij Baarn, een goede vijf kilometer. Met de aanlooproute vanaf de auto kwamen een paar kilometers bij. Geen echte schoenzoolslijter zullen we maar zeggen, maar volgens verwachting was de omgeving wel heel erg Hollandsch, romantisch Hollandsch.
Vlakte alom, groene weilanden en blauwe luchten met veel wolken die door de wind af en toe voor een imposant schouwspel zorgden. En het is me al vaker opgevallen, een foto kan bijna niet mislukken met mooie wolken of strakblauwe luchten. Vroeger hadden we daar de Hollandsche Meesters voor die de Hollandsche Luchten toeristisch bijna net zo belangrijk hebben gemaakte als de tulp en de klomp. Er zijn namelijk niet voor niets klompenpaden. De Hollandsche Luchtenpaden zullen vast nog wel een keer komen. Tegenwoordig hoef je geen Hollandsche Meester meer te zijn om met je mobiel een paar acceptabele kiekjes te maken. Ik ben te lui om de horizon altijd lekker recht te trekken, maar een kniesoor die er op let.
Vandaag erg genoten van de wat kortere wandeling. Maar het aantal kilometers lopen zegt niets over de kwaliteit van de wandeling. Of zoals ze in goed Nederlands plachten te zeggen ‘size doesn’t matter’ maar hiermee begeven we ons op een wat andersoortige invalshoek van dit verlag. Dan had ik wel een andere titel genomen, Het Netelenburchpad, klein maar fijn. Schilderen op het Netelenburgpad is het geworden, juist omdat iedere Jan Boerenl.. er mooie foto’s kan maken.

Voor meer foto’s van het Netelenburgpad zie ook Instagram account titiissprakeloos

Bijna maagdelijk Loarns Enkenpad beslecht.

Het streven om de eerste te zijn is niet mijn ambitie, maar de omgeving van Laren kennende wilde ik wel zo snel mogelijk het nieuwste klompenpad in Laren bewandelen. Vandaag was het zover in een heerlijke lentezon. En dat het nieuw was kon je ook goed merken aan de wegbewijzering, helder en onbezoedeld. En o ja, begin en eindpunt bij een fijne uitspanning om te eten. Dat was ook al eeuwen geleden, na afloop van een wandeling een hapje eten.

Wie van struinen in het boerenlandschap houdt, graag langs sloten kuiert en het coulissenlandschap kan waarderen, moet naar het Loarns Enkenpad. Maar bovenal was het rustig, stil en veel tijd om te kletsen of te mijmeren. Allerlei slimme en minder slimme ideeën ontsponnen zich in mijn brein om ze ook weer weg te laten vliegen in de einder van het landschap. En dat is maar goed ook, want te veel muizenissen is ook niet goed en daar kun je hele rare blogjes over schrijven.

En wie uitgedacht is kan uitrusten en genieten in de spreukentuin (Haarbroekse Vijvertuin) om inspiratie op te doen voor nieuwe creativiteit. In het “loarns” dialect werden tal van wijsheden geëtaleerd middels beelden en voorwerpen. Soms diepzinnigheden, maar ook Boertigheden of pure platvloersheid als je wat lichtgeraakt zou zijn. In ieder geval was het een grappige onderbreking van mijn 86e klompenpad. En een verslagje is ook snel geschreven al heeft dat niet zo veel om het lijf natuurlijk.

Voor meer foto’s van dit klompenpad zie ook Instagram account titiissprakeloos

Plaatjes en Kletspraatjes: De Droebels in Zieuwent

HET KLETSPRAATJE

Om nu te zeggen dat ik Zieuwent ken als mijn broekzak is overdreven. Sterker nog, eigenlijk ken ik het amper, maar het is een zeer betekenisvolle naam in mijn persoonlijke geschiedenis. De opa van een schoolkameraad woonde op een boerderij in de buurt van Zieuwent. In onze jeugdige overmoed besloten we na eerder een fietstocht, ook maar eens een wandelingetje te maken naar opa. We waren veertien jaar en we werden niet tegengehouden door onze ouders. We waren welkom bij opa en zijn inwonende oudste zoon. In mijn beleving was het 65 kilometer wandelen vanuit Raalte. Met de Googlemaps-kennis van nu hebben we zeker niet de snelste route gelopen. Na Ruurlo werd het echt héél zwaar. We kregen er nog een lift aangeboden, maar weigerden beleefd. We zouden het op eigen kracht halen, al blijft in mijn herinnering een laatste verschrikkelijk lange rechte rechte landweg me wel eens parten spelen. Deze Batsdijk komt nog wel eens voor in mijn nachtmerries. Rond vier uur kwamen we aan, voldaan, maar ook moe. We vertrokken die ochtend rond vijf uur bij het eerste daglicht al uit Raalte. De wandeling is een mooie herinnering, maar ook de opa was legendarisch. Het was zo’n typisch Achterhoeks kereltje, met een donkere hoornen bril, pet op en in een amper verstaanbaar gemompel wist hij ons veel leuke anekdotes te vertellen. Nu versta en verstond ik echt wel wat Achterhoeks, maar als veel tanden ontbreken en de resterende tanden donkerbruin van het pruimen zijn, dan is de mondakoestiek toch wat beperkt. Zoals gezegd, goede herinneringen aan de wandeling en aan opa. Ik ga verder geen anekdotes opdissen uit respect voor de nazaten van Opa. We hebben het over 1979 of 1980.

Ruim veertig jaar later zoek ik heel bewust op de AchterhoekrouteApp  of er een wandeling beschikbaar is in Zieuwent. Ik vind de Droebelroute, beginnend bij de St.Werenfrideskerk. Een snelle blik op de App leert me dat een Droebel een groepje huizen/boerderijen is waar het noaberschap nog gepraktiseerd wordt. Verder stond ik er niet bij stil, gewoon lekker wandelen. De zon schijnt af en toe, maar de wind maakt het guur.

Puur voor de gezondheid, versterking van lichaam en geest, wandel ik graag, vandaag dus langs de Droebels in Zieuwent. Noaberschap, dat is iets wat er met het huidige chagrijn in de wereld gemist wordt. We worden overstelpt door de mondiale slechtnieuwshow, maar hebben amper zicht wat er om ons heen gebeurd. In het zeer populaire boek Sapiens* leerde ik dat de menselijke geest eigenlijk de sociale context van meer dan 150 mensen niet aan kan. Meer overzien we niet, voelen we niet of begrijpen we niet goed genoeg. We doen dat dus niet goed in de wereld. In Zieuwent doen ze het een stukje beter met hun Droebels. Ik fantaseer er een beetje over. Eigenlijk zou de wereld een grote droebelgemeenschap moeten worden. Vroeger in de tijd van de boeren/jagers was dat heel gewoon.** De Verenigde Naties wordt de Droebelvergadering die slechts droebeloverstijgende feesten uitroepen, klootschieten Olympisch maakt met Droebeldansen en met een heuse Droebelgroet. Maar nu sla ik door.

Tijdens het wandelen begin ik te beseffen dat Droebels ‘serious business’ is in Zieuwent. De Droebelroute leidt me rond langs meerdere Droebels die als zodanig ook zijn aangegeven. De kerkepaden zorgen ervoor dat je ook tussen de weilanden droge voeten houdt en dat is niet onbelangrijk voor de tijd van het jaar. De Droebelroute, een leuke wandeling die me in ieder geval stimuleert om even wat achtergrondinformatie bij elkaar te sprokkelen. Je weet maar nooit, want als de Droebelmaatschappij een feit wordt, ben ik in ieder geval voorbereid.

*Sapiens, Een kleine geschiedenis van de mensheid door Yuval Noah Harari

** Toeval bestaat niet, maar de avond na deze wandeling zag ik de eerste aflevering van Het Verhaal van Nederland met Daan Schuurmans als presentator. Voor wie van geschiedenis houdt en een boek van meer dan 300 pagina’s nu even te veel is, is dit een absolute aanrader. Heel erg leuk.

Zieuwent heette in de Middeleeuwen Synwede en dat betekent lage weide. In het hedendaagse Achterhoeks is de naam Synwede nog gemakkelijk te achterhalen.  Rondom Zieuwent lagen de wat hogere esgronden (Harreveld, Vragender en Lievelde). De afwatering in deze zogenaamde lage Weide (Zieuwent), was daardoor slecht. Op een aantal plekken lag het land 1 of 2 meter hoger. Hoewel deze verhoging soms maar ruimte gaf aan enkele boerderijen met een beetje landbouwgrond, is hieruit de Droebel ontstaan. Uit één van die Droebels (Hoenderboom) is de plaats Zieuwent onstaan. Veel Droebels zijn verdwenen, maar Zieuwent koestert de bestaande Droebels en geven hiermee een prachtige inkijk in de levende en tastbare gescheidenis.

Voor meer achtergrondinformatie zie ook:

https://www.elna.nl/nieuws/algemeen/255486/zieuwent-zet-droebels-op-de-kaart-met-wandelroute-

http://nl.wikisage.org/wiki/Droebels

https://www.zieuwentsbelang.nl/thema/landschap-recreatie-zieuwent/

https://mijngelderland.nl/inhoud/verhalen/droebeldorp-zieuwent

https://nl.wikipedia.org/wiki/Zieuwent

https://www.zuwent.nl/

Meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos

Omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst op het Harscamperpad

Het schijnt in te zijn om lopende zaken (10 jaar Rutte) een nieuw motto mee te geven. Op het moment dat ik mijn wandeling begint op het Harscamperpad, presenteert Mark Rutte, en degene die nog in zijn schaduw gezien willen worden, het vierde kabinet Rutte onder het motto Omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst. Tja, is dat niet de essentie van samenleven in het algemeen? En is de essentie van politiek bedrijven niet het zinspelen op de toekomst? Ik ben niet live getuige van de presentatie, sterker nog, ik zal de flarden en de highlights wel meekrijgen de komende jaren. Ook ik moet vaststellen dat ik als politicoloog behoor tot de groep bij wie het vertrouwen echt helemaal weg is in de politiek, de overheid en daarmee misschien wel in ons zelf. Dat is mogelijk een van de redenen dat ik het wandelen van de klompenpaden heb omarmt de laatste jaren. Ik neem het motto mee op mijn wandeling op 15 december, maar ik ga vooral genieten van weer een stukje Nederland, de omgeving van de Harskamp op de Veluwe.

Eigenlijk had ik december al afgeschreven als geschikt om te wandelen, hetgeen onzin is natuurlijk, maar je ziet in ieder geval aan de foto’s dat het wel wat minder kleurrijk wordt. Koude vind ik niet zo erg, maar regen in het vooruitzicht kan me minder bekoren. Het was echter droog, maar ik vreesde wel de narigheid van drassige weilanden en diepe plassen tijdens de wandeling. Vooral ook omdat mijn schoenen het na zo’n 1500 kilometer toch wat slijtage beginnen te vertonen en daardoor niet meer waterdicht. Hoe lang mag je eisen van een paar schoenen van ongeveer €75, -? Ik heb geen flauw idee. Moet ik nieuwe kopen of zal ik het milieu een beetje ontzien? Ook op dit niveau dus een beetje omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst. Mijn voeten heb ik trouwens droog gehouden.

Omzien naar elkaar gebeurde wel op het Harscamperpad. Het vriendelijk goedendag was eerder regel dan uitzondering, ook in het dorp zelf. Oprecht, maar ook oplettend, met een blik die is niet van hier. Zelfs de honden waren zeer waakzaam en zagen met hun vooruitziende blik mij al van ver aankomen. Hoewel er regelmatig achtergrond geluiden waren van de landbouw, houtverwerking en volgens mij ook de schietbaan van de Generaalwinkelman-kazerne, ervoer ik toch de rust die past bij de donkere dagen voor Kerst, een pietsie zwaarmoedig maar vooral toch sereen. Zelfs de kabouters bij Harsbouterdorp hielden zich rustig. Hun aanblik deed mij glimlachen al heb ik niet de leeftijd en het karakter om heel hard weg te lopen met kabouters.

En ik kuier voort op de klompenpaden, ik weet dat het goed was, goed is en goed zal blijven. Ik heb er geen motto voor nodig. Volgend jaar weer nieuwe avonturen en ik spreek de hoop uit dat we goed naar elkaar omzien. Als we dat doen dan is het vooruitkijken naar de toekomst een vanzelfsprekendheid. (Het is trouwens een pleonasme toch, vooruitkijken naar de toekomst, maar met motto’s zie je af en toe de bomen niet meer door het bos.

(voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos)

Reckense Markepad gooit hoge ogen

Je hoopt dan stiekem toch de eerste te zijn, maar dat is natuurlijk een illusie. Begin van de week zag ik dat er een nieuw klompenpad geopend was. Nu moest ik er nog 78, maar bij “nieuw” werkt het bij klompenpaden net zoals in de reclame van bijvoorbeeld tandpasta. Je interesse is gewekt. Het betreden van een maagdelijk pad is idioterie, want ik kan me niet voorstellen dat er voor de opening van dit pad al niet heel veel gewandeld is in deze omgeving. Nu kan het officieel in de vorm van een klompenpad. En dus na vandaag nog steeds 78 te gaan.

De keuze voor Rekken was mede ingegeven om mijn partner over te halen om mee te lopen. Dat is niet zo heel moeilijk, maar Rekken heeft voor haar iets nostalgisch als getogen Eibergenaar. De Rekkense Instuif was blijkbaar een begrip in haar tijd toen ik er nog niet was. Al jaren voor deze wandeling, laten we zeggen op de eerste week van ons ruim dertig jarig durende relatie na, kwam het regelmatig ter sprake. Ook lepelde ze zomaar en geheel spontaan een versje op dat tegenwoordig in deze tijd van inclusie en woke niet meer kan. Ik wil het u niet onthouden. ,,In Rekken wonen de gekken met een touwtje om hun nekken en dan maar trekken.” Tijden veranderen, maar het is educatief heel mooi om een stukje culturele antropologie mee te nemen in de wandeling. Toch?

Wat niet veranderd is, is ons beider voorliefde voor het coulissenlandschap van de Achterhoek met de vele mooie oude boerderijen. Met de Berkel als ankerpunt tijdens deze wandeling, durf ik te stellen dat de komende jaren dit pad veelvuldig geprezen en geroemd gaat worden. Met name ook voor de hardcore klompenpadders die gruwen van asfalt is dit een heel fijn pad. Al geldt dit niet voor mij, toch was het licht glooiende landschap een heel aangenaam decor om de zondagmiddag door te brengen.

voor meer foto’s zie ook Intagram: account titiissprakeloos

Werken op het Nudepad

’s Morgens heb ik lang in twijfel gestaan, doe ik het wel of doe ik het niet. Het eerste klompenpad in 2021. Het was koud, maar zonnig. Op mijn vrije dag was ik op tijd wakker. Bovendien bezit ik waterdichte schoenen en warme kleding. De wat negatieve commentaren op de site van klompenpaden met betrekking tot het Nudepad maakte mij nieuwsgierig. De echte puristen dulden geen asfalt, maar ik ben geen purist dus een stukje asfalt langs de weiden en vergezichten vind ik geen bezwaar. Er is overal wel wat te zien of te beleven. De start in Oude Nude op zich is al compleet onbekend en nieuw voor mij. Dus gaan met die banaan. De laatste kerstkilo’s er af lopen, of in mij geval kuieren. De ervaring leert dat met het maken van foto’s, een bammetje eten en wat drinken, ik amper de vier kilometer per uur haal. Vandaag al helemaal niet want op sommige plekken was het heel hard werken.

Hoezo te veel asfalt, mijn schoenen zogen in de modder en ik heb menig glibberpartij moeten ombuigen in ware acrobatiek om niet geheel bemodderd bij de eindstreep te komen.

De dag had trouwens een primeur. Ik ben altijd jaloers op mensen die vogels goed kunnen onderscheiden op kleur, geluid en manier van vliegen. En dan zijn er ook bij die de beestjes nog vast weten te leggen. Dat is mij vandaag ook voor het eerst gelukt. Nu had ik wel te maken met hele brutale meesjes die helemaal nergens van opkeken. Brutaal en zelfverzekerd bleven ze gewoon in de boom, speciaal voor mij. Geen kunstzinnige of bijzondere foto, maar wel mijn eerste gelukte vogelreportage. Ik herinnerde mij ook eens pogingen te hebben gedaan een biddende roofvogel in de buurt van klooster Sion in Diepenveen met mijn mobiel te vangen. Niet gelukt. Met deze foto is de dag dus in principe al gelukt.

Do I have to say more?

Kortom een verrassende wandeling tussen het laagland van Wageningen, Veenendaal en Rhenen. Prachtige vergezichten en genoeg tijd om te mijmeren over van alles en nog wat, behalve de politiek had ik besloten voor vandaag. Geen afzettingsgedoe in Washington, geen dreiging van het vallen van het kabinet en al helemaal geen coronacijfers. Het mijmeren zorgde er wel voor dat ik twee keer een bordje miste, maar dat lag geheel aan mij. Met een goede vier kilometer extra hoop ik dat 13 januari de eerste is van vele klompenpaden dit jaar.

Voor meer foto’s zie ook mijn Instagramaccount titiissprakeloos

Vragen op het Alemschepad

Misschien is het wat overdreven, maar na gisteren een fijne wandeling gemaakt te hebben in De Glind, lonkte het zonnetje voor nog een wandeling. Altijd fijner dan in je uppie in de tuin werken met iets dat winterklaar maken heet. Wie heeft die term bedacht? Dat was de eerste van vele vragen die volgden deze wandeling. Ze zeggen wel eens één gek kan meer vragen stellen dan 100 wijzen kunnen beantwoorden. In dit geval is de gek en de wijze in één persoon verenigd. Het begon met een woordvindingsprobleem. Ondanks de zon was het behoorlijk fris. Als we vaker willen wandelen, ook in de winter, zullen we iets aan onze outfit moeten gaan doen. Ik wil thermopane shirts moeten aanschaffen. Ik weet dat ik fout zit, maar het juiste woord ontschiet me. Ik zal de hele wandeling met deze vraag blijven zitten.

Voorts lezen we dat Alem vroeger Brabants was, maar door de kanalisatie van de Maas bij Gelderland is getrokken. Zullen ze hier Carnaval vieren? Wat ze wel hebben is een heilige waar ik nog nooit van heb gehoord namelijk Sint Odrada. Dat kunnen we thuis wel even googelen. En Google leert me dat Odrada een vroom Vlaams meisje is dat in haar devotie naar God werd tegengewerkt door haar omgeving. Dit laatste is niet bevorderlijk voor haar gezondheid. Als laatste wens had zij dat ze begraven wilde worden op de plek waar de ossen halt hielden. Na haar dood lag haar lichaam namelijk in de ossenwagen van haar vader. De ossen stopten in Alem. Sinds dien is de heilige Odrada verbonden aan Alem. Onderweg tijdens de wandeling leefde ik nog in onwetendheid op dit gebied.

Halverwege komen we lang meerdere meidoornhagen, volgens mij. We zien in de overvloed aan goede besjes een bloemetje die we herkennen als het bloempje van de meidoorn. De vraag rijst bij me, is dit een lui en laat bloemetje of een nieuwsgierig vroeg bloemetje. Met de klimaatverandering kan het allemaal volgens mij. Helemaal op het einde van de wandeling zien we een halve hectare weiland langs de dijk, bijna in het dorp Alem, met veel reliëf zonder dat het slootjes zijn. Waarom? Wat is de reden van het reliëf. Ik heb geen foto kunnen maken want de telefoon was op onverklaarbare reden leeggelopen. Ook dit roept weer vragen op. Ik denk dat ik bij mijn zoons moet zijn voor een verklaring. Het antwoord zal wel zijn dat ik mijn telefoon bijna naar een museum kan brengen.

Kortom veel vragen, maar dit neemt niet weg dat we weer een fijne wandeling hebben gemaakt en kennis hebben gemaakt met Alem en haar omgeving. Mochten er antwoorden komen op één van de vragen op mijn pad, schroom niet om te reageren. Morgen maar even thermische kleding kopen voor nieuwe wandelavonturen.

Voor meer foto’s zie ook Instagram account van titiissprakeloos

Ook bij kou en mist is het Glindhorsterpad de moeite waard.

Vandaag ben ik een volwassen klompenpadder geworden. Dacht ik dat zon en minimaal 10 graden Celsius, liever nog 20 graden trouwens, het ideale weer is om te wandelen, sinds vandaag heb ik een hobbel genomen. Met een maximum van 5 graden, beetje wind en veel mist en toch een leuke wandeling gemaakt. Dat biedt perspectief voor de komende wintermaanden. Ik viel vandaag in een gat, een afspraak ging niet door en dus………toch maar nummer 42 uitgezocht. De Glind was de bestemming en staat vanaf nu in mijn geheugen gegrift. Een hele fijne wandeling. Bloemetjes bloeiden nog hier en daar in november, het mais was van het wel en kale rijen bomen waren het decor.

KUNST, OUDE LANDBOUWWERKTUIGEN KUNSTIG OPGESTELD EN VEEL CREATIEVE RUSTPLEKKEN OP HET MELISSENPAD (onderdeel van het Glindhorsterpad) . EEN KLEIN OPENLUCHTMUSEUM MET KOFFIEMOGELIJKHEDEN IN CORONATIJD. EEN BIJZONDER AANGENAME VERRASSING.

Mogelijkheden voor contemplatie, rust en muziek met de Barmhartige Samaritaan op de achtergrond, ook weer op het Melissenpad.

Onderweg heb ik naast genieten ook veel gedacht aan mijnheer T. Baudet. Mijn conclusie was heel duidelijk. Als hij toch zoveel van Nederland houd, loop iedere week een klompenpad, houd je tijdens het wandelen aan een volledige stilte en ik verzeker je, er komt niet zoveel boreale onzin uit je mond. Overigens heb ik de uil van Minerva in dit prachtige landschap niet kunnen ontwaren.

O ja mijnheer Baudet, tevens langs de route spirituele levenswijsheden, verhalen voor kinderen van alle leeftijden. Ze worden aangegeven met een eenhoorn. Dat moet u vast wel aanstaan. Ik zou zeggen, stap over uw schaduw en wandelen maar in het fraaie Hollandsche landschap van De Glind. Ik vond het ondanks, of misschien wel dankzij de koude zeer louterend.

Een eer om het Paddenpad te hebben bewandeld.

In eerste instantie dacht ik te maken te krijgen met een zompig geheel gedurende de wandeling in en rondom Wapenveld. Moerassige stukken met veel gekwaak van padden. Hoewel, het is niet de tijd van het jaar om bronstig te wezen voor een pad. Zouden ze in dit jaar getijde sowieso wel te bespeuren zijn? Of zorgt de opwarming er ook voor dat de winterslaap voor een pad ook afgelopen is en ze nu al bronstig moeten zijn. Dit is natuurlijk te onderzoeken in weer een klompenpad. Op aanbeveling van een neef gingen we op zoek naar de amfibie in Wapenveld. Bijna tien jaar geleden had ik al eens een sprookje geschreven over een kikker of pad. Dus met mijn liefde voor padden zit het wel goed. Trouwens het enthousiasme voor klompenpaden ook, dus het Paddenpad moet wel een fijne ervaring worden.

Maar het paddenpad is helemaal niet vernoemd naar het beestje, althans niet rechtstreeks. Wapenvelders werden Padden (Padd’n) genoemd. Ondanks mijn voorliefde voor kikkers en padden begrijp ik meteen dat dit niet zo vleiend is. Een kort onderzoekje leert dat de bijnaam ook weinig liefdevol en empathisch werd gebruikt. In vroeger tijden werd er ernstig getwijfeld aan de hygiëne van de Wapenvelder. Ze hadden, gelijk padden, een streep op hun rug, waarschijnlijk van de noeste arbeid die ze moesten verrichten om het onherbergzame gebied in het gareel te brengen. Een meer positieve uitleg is dat padden tot de pioniers behoren gelijk de Wapenvelders. De eerste zaterdag is er ieder jaar een feestelijke herdenking: Padd’ndag. Het is maar dat u het weet. Het Paddenpad is trouwens iedere dag te lopen.

Ik heb Padd’ndag vandaag gevierd samen met mijn zoon. Het Paddenpad was een fijne afwisselende wandeling op een ‘veel’ te warme 14 november. Ik denk dat dit het laatste klompenpad van dit jaar is. Het is misschien wel tijd voor een winterwandelslaap. Maar dat heb ik vaker gezegd. Maar nummer 40 is in ieder geval gewandeld.

Meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos