Begrip, van de dag (107) Kinderombudsman

 

 

KINDEROMBUDSMAN

 

De Kinderombudsman, ik kan er niet om heen en dat wil ik ook niet. Dus het begrip van de dag is geboren. De nieuwbakken Nationale Ombudsman, Reinier van Zutphen, zo leer ik uit de media wil de Kinderombudsman niet langer in zijn team. Een golf van protest en een heuse petitie om Marc Dullaert te laten aanblijven zijn het gevolg. Ik lees in de Volkskrant dat de voorganger van Van Zutphen, Alex Brenninkmeijer, door de Kamer te activistisch zou zijn. Dat is raar denk ik dan, is dat niet een beetje ingebakken bij de rol van Ombudsman. Marc Dullaert is van de school van Brenninkmeijer, dus dat lijkt me goed. Zo vinden inmiddels ook 17.000 ondertekenaars van de petitie.

Verder lees ik in de Trouw de volgende argumentatie: ‘Van Zutphen wil dat die (Eigen noot: de nieuwe Kinderombudsman) aansluit bij ontwikkelingen binnen de maatschappij en de overheid en heeft ‘na rijp beraad’ besloten ‘om de ruimte te benutten die de wet mij biedt om mijn eigen team samen te stellen’. Als ik dit lees, in combinatie met de teneur in de Volkskrant, gaan mij de haren recht overeind staan. Het lijkt wel of Van Zutphen is uitgekozen vanuit overheidswegen om als een slager het eigen vlees te keuren, dus vooral niet kritisch te zijn. Van Zutphen is dus de man om de stromannen te gaan aanstellen, juist in deze tijd!

Hoezo aansluiten bij de ontwikkelingen van deze tijd? Je moet ze kritisch volgen en de vinger op de zere plek leggen als dat nodig is. En als die zere plek een structurele weeffout is of zelfs voortkomend uit politiek onbenul dan zijn de Marc Dullaerts heel hard nodig. Ik doel daarbij op de dreigende mislukking van de overdracht van jeugdzorg naar de gemeentes. Als de Nationale Ombudsman en in zijn kielzog de Kinderombudsman verworden tot passief klapvee voor overheidsbeleid, ook als dat slecht wordt uitgevoerd, dan is het instituut geen knip voor de neus waard. Van Zutphen is dan geen Nationale Ombudsman, maar de Nationale MaskeringsJoker. En die hebben we absoluut niet nodig, van dat soort types hebben we er genoeg. Ongeacht of Dullaert zijn werk nu wel of niet goed heeft gedaan, ik kan er niet over oordelen, maar de achterliggende argumentatie om hem weg te sturen is misselijkmakend slecht.

 

Ik zou zeggen, ondertekenen!!!!

Begrip, van de dag (106) Internetdispuut

volkskrantblog

 

INTERNETDISPUUT

 

Ik ben geen ruziezoeker op internet en ook mijn verschijning in reallife heeft me tot nu toe weinig heftige ruzies opgeleverd. En toch na ruim 15 jaar internet heb ik al menig robbertje gevochten met deze of gene. Op de sociale media, of dat nu Twitter, Facebook of een bloggerscollectief is geweest, waren het aanvankelijk vooral links/rechts disputen. Links/rechts-verschillen gaan tegenwoordig vooral over de mate waarin je wel of niet politiek correct bent. Bij een kritisch stukje over mijnheer Wilders was ik multiculti en bij de zwartepietendiscussie een domme racist met een eenkennig witte boze mannenblik op de wereld. Heden ten dage, als je een genuanceerd standpunt hebt over de huidige problemen over vluchtelingen, word je van beide kant geattaqueerd. Of erger nog, genegeerd want je past niet in het hokje om weggezet en uitgescholden te worden.

Voor de lezers die me kennen van het Volkskrantblog moet dit bekend overkomen. Dit is voor mij ook de reden geweest om niet over te gaan naar het volgens mij succesvolle OBA, een bloggersinitiatief toen het Volkskrantblog opgeheven werd. Onder het mom van het vrije woord moest ik maar de kanker krijgen. Wij Nederlanders zijn namelijk erg gecharmeerd van schelden met ziektes, maar dit terzijde. Het vrije woord was ook voor het Volkskrantblog en ook haar opvolger OBA toen belangrijker dan een beetje respect. Ik zoek het wel uit als vrije vogel dacht ik toen. Het gevolg is dat ik hierdoor honderden hits per maand en vele reacties en interacties heb gemist, maar de ruzies verminderden wel.

Laatst was er echter weer zo’n mannetje die me betichtte van mislukt intellectualisme, ik was tevens een boer en moest maar voor ‘mijn wijkbladje’ schrijven. Het zijn inderdaad veelal boze witte mannen die zich tot dit soort ruziemaakpraktijken uitgenodigd voelen. In de puberteit zijn het vooral meisjes die elkaar via de sociale media afmaken, maar bij volwassenen zijn het meer mijn soort mensen. Ik vraag me af hoe zo’n persoon in elkaar zit. De hele dag gewerkt, de piepers van moeder de vrouw achter de kiezen en dan na het kijken van een ondeugend filmpje op internet even stoom afblazen door ziektes en andere onwelgevalligheden in cyberspace te gooien? Je denkt de mensheid een beetje te begrijpen, maar iedere keer ontdek je dat de Allesbestierende rare kostgangers heeft gecreëerd.

 

 

Begrip, van de dag (96) De Speld

 

DE SPELD

 

We kunnen er niet meer omheen, als je je tenminste een beetje afsluit van reallife zoals een gezond mens tegenwoordig doet, en je mening, ideeën en je hele welbevinden laat afhangen van de sociale media. Je moet wel onder een cyberspacesteen leven wil je niet dagelijks te maken krijgen met het fenomeen De Speld. Ik kan niet meer zonder, sterker nog, bij mijn meningsvorming op welk gebied dan ook consulteer ik eerst De Speld. Als De Speld niet is geweest, dan is het geen nieuws.

Waar ze in het begin nog werden weggezet als een kudde recalcitrante hobbyisten, hebben ze bewezen een gat in de nieuwsmarkt te hebben gevonden om waarachtig nieuws te brengen. Juist door de aanvankelijke imageproblemen van een kwajongen in het zogenaamde serieuze mediale spectrum, werd De Speld niet serieus genomen. Hooguit een select groepje had gevoelige lachspieren en wist De Speld om meer (sub)culturele redenen te waarderen. Juist die voorhoede heeft ervoor gezorgd dat De Speld nu de plek heeft gekregen die het verdient. Nieuws is vaak om te lachen en dat hebben de jongens en meisjes van De Speld bijzonder goed begrepen. Dit in schrille tegenstelling tot GeenStijl waar nieuws wordt gebruikt voor politiek gewin en dus daarmee past in het rijtje De Telegraaf, Volkskrant en zelfs het NRC.

Als objectiviteit niet meer geboden kan worden, blijft De Speld dus over. Al dat kunstmatige geneuzel over waarheidsvinding is zo gedateerd. Geen enkele nieuwsprogramma, krant of website houdt zich daar nog aan. En mensen zijn niet dom, ze doorzien die zogenaamde objectivering heel goed. Ze willen niet meer achter een groep aan hollen of dat nu de multicultizuil is, de Tokkiezuil of die van de Grachtengordeltokkies. Het is om het even, ze vertrouwen het niet meer. De Speld heeft hier geniaal op in gespeeld, voor mij daarom geen dag zonder De Speld. De Speld is voor mij een begrip geworden en moet als zodanig ook in mijn serie begrippen behandeld worden.

Begrip, van de dag (76) Blendle

 

BLENDLE

Gisteravond, vroeg in de nacht eigenlijk, het tijdstip dat ik al een uur in bed had moeten liggen, liet ik de tweets van mijn twittervrienden de revue passeren. Een van mijn tweeps, zo heet een twittervriend in het jargon, Alexander Klöpping, kwam langs met een interessante aanbeveling voor een artikel uit de Economist. Ik vraag me af of je van tweeps kunt spreken als Alexander mijn zin en onzin op twitter niet volgt, maar dit terzijde. Deze jongeman lult altijd wel lekker over onderwerpen uit cyberspace die ik net kan begrijpen, maar mijn wereld niet is. Ik druk op het bijbehorende linkje en zie dat ik nog een knop in moet drukken, want het artikel is te lezen op Blendle.

Nu ben ik van deze eeuw, dus ik weet wat Blendle is en het is niet verbazingwekkend dat Klöpping dit berichtje in stuurt, want hij is medeoprichter van Blendle. Via een appje kun je losse artikelen van over de hele wereld kopen en ik kreeg van Alexander Klöpping €2,50 startkapitaal in mijn Blendleportemenee. Ik roep dan heel hard naar mijn zoon, die ook nog wakker op zijn kamer zit. ,,Help je je vader ff?” want bang als ik ben om aan een abonnement te zitten of aan verplichtingen die me niet bevallen. Braaf komt hij naar beneden stommelen, kijkt op mijn scherm en zegt dat het OK is. Mijn beide zoons hebben Blendle. ,,Kijk deze knop is handig, als je het artikel niet leuk vindt, dan kun je je geld terug krijgen.” Ik zie vervolgens een snoepwinkel aan tijdschriften en artikelen.

Vanavond nog maar eens kijken via een mail van mijn vrienden van Blendle. De Volkskrant met een artikel over Wilders, waarin Bert Wagendorp betoogt dat Wilders politiek tuig van de richel is. Ook een stuk over Israël dat je leven gevaar loopt als je linksdenkend bent, uit de NRC.next. Mijn oog valt op een human-interest teks over winnaars van de Postcodeloterij. Ik klik erop, het kost €0,49 en komt uit de bijlage Vrouw van de Telegraaf. Mijn belangstelling is gewekt omdat natuurlijk de Oudejaarstrekking aanstaande is en het heerlijk voelt je te vereenzelvigen met de winnaars. Maar eigenlijk best triest dat je uit het scala van kwaliteitsartikelen juist dit artikel kiest. Snel mijn geld terugvragen, ik leer namelijk snel. Toch voelt dat een beetje als diefstal. Bij deze beloof ik als ik de rond de jaarwisseling een grote prijs win, de rest van mijn leven alle artikelen van Blendle netjes zal betalen.

 

Begrip, van de dag (33) Conflicttoerisme

 

CONFLICTTOERISME

Op zaterdagochtend mag ik graag luisteren naar het radioprogramma De Taalstaat van Frits Spits. Valse tongen beweren dat dit een programma is voor 50-plussers en hoewel ik nog net niet bij die doelgroep hoor, laat ik het langs me heen glijden. Wel denk ik, het zou best goed zijn voor veel 50-minners als ik het gebrabbel om me heen aanhoor. Keuvelend over oude woorden, taalbegrippen en wat al niet meer, kwam het woord van dag ter sprake: Conflicttoerisme. Het woord is gebruikt in een artikel in de Volkskrant van 3 november. En als het maar genoeg gebruikt wordt, zal het ooit in de Dikke Van Dale staan.

Conflicttoerisme, proef dat woord maar eens goed. Al langer bekend is natuurlijk ramptoerisme, waarbij hele volksstammen ‘och en wee’ roept bij een afgebrand gebouw, een overstroming of ander dagelijks leed. Nu hebben we dus conflicttoerisme, waarbij gespecialiseerde reisbureaus belangstellende voor hun lol naar oorlogsgebieden vervoert. Om te ervaren wat doodsangst is, of om te helpen, of om de mensheid te begrijpen. Je kunt dus naar de Westelijke Jordaanoever, Syrië, Afghanistan of Irak als de Spaanse Costa’s niet meer bevallen. Het wachten is op tv-programma’s waarbij toeristen klagen dat het sanitair niet aan de verwachtingen voldoet of dat het eten ver onder gewenste niveau is.

De Volkskrant bericht over een onderzoek om te achterhalen wat deze mensen beweegt. Ik zou het wel weten en het geld voor dit onderzoek anders besteden. Als conflicttoerisme echt ingeburgerd raakt in onze samenleving en dus de Nederlandse taal, zou ik willen voorstellen om het meteen maar op te nemen in het DSM 5 en de ramptoerist te classificeren als een psychiatrisch beperkte. Meegaan met een verzorgde reis naar oorlogsgebieden is wel een hele twijfelachtige afwijking. Ik wil in deze nog niet eens een oordeel vellen over de aanbieders van deze reizen. Of wat te denken van de Jihadisten die vanuit hun luxe leven in West-Europa naar Syrië trekken om te ‘helpen’. Zijn dat de moderne backpackers die niet van groepsreizen houden? Ik denk dat we de afwijking conflicttoerist maar hetzelfde moeten benaderen als de Jihadisten, volgen door de AIVD en een fors begeleidingsprogramma voor herintegratie in de Nederlandse samenleving.

Pro-Zwarte Piet? Wel nee, vooral ANTI Anti-Zwarte Piet!

Land van 15 miljoen mensen, op dat hele kleine stukje Aarde….dat is de plek waar marketingmanagers twijfelen of ze zwartepiet-producten moeten verkopen, of niet. Dat is de plek waar zwarte piet gepolderd wordt tot kaaspiet, stroopwafelpiet en regenboogpiet. Dat is de plek waar volwassen mensen tussen het nieuws van Oekraïne, ISIS en ebola verontwaardigd standpunten innemen over een kinderfeest. Dat is de plek waar de aanstichters van de discussie met de dood worden bedreigd. Dat is de plek waar shaming en blaming wordt gepropageerd door anti-zwartepieters na een onwelgevallige uitspraak van de Hoge Raad. Dat is de plek waar zwarte piet een pistolenpietje mee moet nemen ter bescherming. Dat is de plek waarbij een extreem bezoedelende reactie komt van reactionairen en andere randdebielen, op de extreem fundamentalistische aanklacht van rascisme door onfatsoenlijke moraalridders met hersenspinsels. Dat is de plek waarbij het Sinterklaasjournaal tot Bijbel, Koran en Thora tegelijkertijd is verworden, het Sinterklaasjournaal als nationale moraalgids. Kortom een belachelijk land.

Ik ben niet PRO-Zwarte Piet
Terwijl de intocht nu bezig is, wil ik helemaal niet weten welke pro- en antizwarte-pieters in Gouda actief zijn. Voor mij staat het vast dat Zwarte Piet niet racistisch is en ook niet racistische bedoeld. Ook al omdat de herkomst te herleiden is uit de Germaanse tijd en er een gigantische natuurlijke evolutie in het hele Sinterklaasfeest plaatsvond door de eeuwen heen. Ik ontken daarmee niet het bestaan van racisme en discriminatie in alle lagen van de bevolking, integendeel. Zelfs de gevoelens van mensen die zwarte piet aan de slavernij koppelen, wil ik niet bagatelliseren. Zij zullen bij zichzelf moeten nagaan door wie of wat die valse koppeling misbruikt wordt. Mijn verbazing over de oplopende discussie over racisme rond het Sinterklaasfeest kreeg vorige week voeding door een artikel in Trouw over Adrian Hart. Met de kop ,,Antiracisten houden racisme in stand” slaat hij de spijker op zijn kop. Adrian Hart heeft net een boek uitgegeven over dit onderwerp. Hij was actief racismebestrijder uit de jaren tachtig.

“Natuurlijk keur ik iedere vorm van racisme af. Maar dat betekent niet dat ik iedere vorm van antiracisme toejuich. Zero tolerance betekent het einde van iedere context.” (einde citaat)

In de Zwarte Piet discussie wordt iedere context weggehaald en geeft voeding aan tegensentimenten zoals de Nederlandse Volks Unie en zelfs de PVV pikt een graantje mee.

,,Zero tolerance klinkt heel stoer, maar het is een teken van een onthutsend simplisme. De neiging om alle context buiten beschouwing te laten, past in een bredere trend waarbij het volk – vooral de lager opgeleiden onder ons – wordt gezien als gajes. Het is alsof wij, gewone mensen, zo ongemanierd en onbeschoft zijn, dat we alleen nog in bedwang kunnen worden gehouden met regels, wetten en toezicht.” (einde citaat)

De ongefundeerde hersenspinsels van de antizwartepieters hebben inderdaad iets losgemaakt, naast een haast even ongefundeerde reactie van sommige prozwartepieters die ervoor zorgt dat als je niet uitkijkt automatisch in het racistische kamp wordt geschaard door zogenaamd weldenkend Nederland. Op zijn minst ben je kinderachtig om vast te willen houden aan het aloude en bestaande.
Ik ben helemaal niet pro- zwartepieter en het zal me geen pepernoot kunnen schelen hoe het feest er over vijftig jaar uit gaat zien. Ik heb het idee dat de meerderheid van de Nederlanders net zo denkt en ik hanteer daarbij gemakshalve even de cijfers dierondzingen dat 80% nu (en op deze manier) geen veranderingen wenst in de figuur van zwarte piet. Ik hekel daarentegen de roep van Neanderthalers om Zwarte Piet bewust in te zetten om racisme aan te wakkeren, maar dat is volgens mij een hele kleine minderheid die er altijd zal blijven. Ik begin vooral ANTI anti-zwartepiet te worden. Ik vraag me af of die club van hoogopgeleide Amsterdammers, al dan niet afkomstig van de Antillen of Suriname, wel antiracisme in het vandaal hebben en niet veel meer bezig zijn met de BV Ikzelf om wat voor psychische redenen dan ook.

Roeptoeterende welgemanierde BN-ers
En misschien nog wel erger dan een clubje dat overtuigd is van hun goede motieven om Zwarte Piet te weren, is de groep die deze minderheid faciliteert. Gemakshalve noem ik dat maar even de grachtengordel in navolging van Powned met hun Pownews. De interviewmethodes van Pownews zijn niet de mijne, maar op dit vlak hebben ze wel een punt. De bevoogdende hautaine invalshoek van de grachtengordel wordt niet voor niets op de hak genomen door die schoffies van Powned. Ook ik stoor me in toenemende mate aan programma’s als Pauw (en Witteman), DWDD en aanverwanten die podium blijven geven aan BN-ers die verontwaardigd de antizwartepieters steunen. BN-ers die enkele jaren terug nog Zwarte Piet speelden of een andere belangrijke rol in het Sinterklaasverhaal hadden,  hebben in een keer het licht gezien? Zou het water van de grachtengordel iets bevatten dat hen anders maakt dan de rest van Nederland en waardoor zij het beter begrijpen? Of is het slechts feelgood-engagement of behoud van werk. Zouden de BN-ers geen afspiegeling zijn qua mening en opinie in vergelijking met de rest van Nederland? Ook dan zou 80% zich voor het huidige Sinterklaasfeest moeten uitlaten. Echter iedereen roeptoetert elkaar na ten koste van het gajes dat bulkend en bierend op de bank racistisch zit te wezen. ‘We zullen het klootjesvolk wel eens opvoeden.’
In dat licht verwijs ik naar een column van René Cuperus uit de Volkskrant. Een zeer lezenswaardig artikel en verplichte kost voor iedere hoogopgeleide, inclusief de grachtengordel. Ten aanzien van de Zwarte Piet discussie zou ik zonder moeite zo tien citaten kunnen quoten om handen en voeten te geven aan het verschil tussen roeptoeterende grachtengordel en de rest van Nederland, om duidelijk te maken dat de media en de moraliteit misbruikt wordt en een vals beeld geeft van de werkelijke sentimenten in de zwarte pietdiscussie. Ik gebruik het laatste gedeelte van zijn betoog:
,,Ook geen woord over het feit dat de elite der hoogopgeleiden nogal tekortgeschoten is bij het managen van hun o zo dierbare globaliseringskoers. Zie de bankencrisis, de eurocrisis, de multiculturele fricties. Dat zal het vertrouwen van laagopgeleiden in de wijsheid der hoogopgeleiden niet ten goede zijn gekomen. Hoe zullen de laagopgeleide huurders denken over de ontspoorde bobo’s in de voorheen sociale woningbouw?
Maar het meest verraderlijke is dit. Hoogopgeleiden houden er halfbewust een vals zelfbeeld op na. Men geeft voor kosmopolitisch en universalistisch te zijn, pro-migratie, pro-islam, pro-Europa. Vooral om zich te kunnen onderscheiden van ordinaire lageropgeleiden. Maar hoe kosmopolitisch, pro-Europees en pro-islam is de elite op de keper beschouwd? Daar valt nogal wat op af te dingen. Het zou zelfs wel eens zo kunnen zijn, dat juist de lageropgeleiden momenteel als avant-garde fungeren bij het alarm slaan over de schaduwzijden van de globalisering.”

De zwartepietdiscussie kan gezien worden als een hoofdstuk in de verwording van de twee hier genoemde kampen. Als toppunt is het gebruik van het Sinterklaasjournaal, die uiting moet geven aan de opgelopen discussie over een onderwerp dat helemaal niet in landsbelang is, zelfs geen animositeit had hoeven opleveren als er niet zo eenzijdig ruchtbaarheid was gegeven aan een issue dat ten onrechte is verworden tot een nationaal probleem. Een ‘ouderwets gezellig feest’, witte pieten, regenboogpieten of clowntjes pieten, het zijn allemaal spastische ‘oplossingen’ voor de huidige onderlinge vijandigheden bij een mythisch kinderfeest, maar waarbij de richting waar het naar toe moet bepaald wordt door een kleine groep ‘grachtengordels’ zonder kennis, invoelingsvermogen en tact naar de overgrote meerderheid. Een volksfeest is niet te mennen en omdat het niet racistisch is, hoeft het ook niet gemend te worden. Een kleine minderheid meent dat dit wel moest.

Afronding voor dit jaar

Voor mij is het gedoe over Zwarte Piet zeker geen onschuldige discussie meer, maar een tendens met gevaarlijke onderliggende gevolgen waarbij de politieke en culturele elite (of zij die het podium krijgen om zich zo te noemen) een zware wissel trekken op toekomstige solidariteit. Hoe groot is hun betrouwbaarheid als het gaat om zaken die echt belangrijk zijn.

In de psychologie zegt men nog wel eens dat je alleen van anderen kunt houden, als je ook van jezelf houdt. Ik weet niet of je wetenschappelijk de lijn naar groepen kunt trekken, maar in Nederland zou eens stil moeten staan bij de hartstocht voor de goede dingen van de eigen cultuur. Door dat te omarmen en te waarderen, kan er pas ruimte komen voor waardering van de eigen cultuur. Dus hoe kospomolitisch zijn die antizwartepieters nu eigenlijk? Voor dit jaar stop is dit mijn eerste en enige blog hierover.

In 2013 schreef ik: Zwarte Piet in moerassig Nederland

In 2011 herplaatste ik een blog uit 2009 met de titel: Poten af van Zwarte Piet

Om de onheusheid van de argumenten van de antizwartepieters te ridiculiseren, pleitte ik in 2013 voor de afschaffing van het Caraïbisch Carnaval in Rotterdam. Een belachelijk idee natuurlijk, maar niet stommer dan.

In 2004 al geschreven, maar herplaatsing op mijn blog is in deze mijn eerste ‘multiculti’ ervaring in de provincie.

Sprakeloos Bloggers Speakerscorner 5: Een relatie van niks…….

En in één keer weet ik waar het mis gaat met Nederland op relationeel gebied en daarmee onze hedonistische maatschappij logischerwijs naar de verdoemenis gaat. Hedenochtend boven de krant zag ik het licht. In een fractie zie ik mezelf als onheilsprofeet, dominee en de alwetende maatschappij socioloog. Bovendien……op al deze fronten heb ik gelijk, feitelijk en moreel.

 

Al lezend ploeg ik de Volkskrant door en bij de tweede kop koffie lees ik als toetje het Volkskrantmagazine. Hierin word ik geconfronteerd met de rubriek van Machteld van Gelder die lezersvragen door lezers laat beantwoorden. (zie onderstaande afbeelding)

Heimelijk wist ik dat de financiële huishouding, naast natuurlijk de praktische huishouding, een foeilelijk construct is in veel relaties, dat tot heftige botsingen kan leiden. Maar het bovenstaande relaas is exemplarische voor ‘Het Pompeii’ op relatiegebied. Op financieel gebied is de rationaliteit dusdanig doorgevoerd, dat de rijke partner lekker op vakantie gaat, terwijl het ‘arme’ deel van de relatie op de vingers wordt getikt als er iets te veel wordt uitgegeven. Ik vind dit onbegrijpelijk, maar dit soort constructen komt volgens mij veel vaker voor dan ik voor mogelijk had gehouden. Hoe kun je vakantie vieren terwijl je levensgezel, je partner, je ‘allusie’ om louter economische redenen niet mee kan? Volgens mij heb je dan geen relatie. En hoe kun je je laten koeioneren binnen een relatie omdat je financieel minder inbrengt. Dan ben je een bange sukkel die de schijnrelatie in stand houdt omdat je berekenend wilt blijven profiteren van de kruimels die je mag opsouperen van je rijke partner. Als we dan toch met zijn allen naar de ‘kloten’ gaan is dit wel het culturele hellende vlak in onze maatschappij.

Als hedendaagse partners niet meer holistisch kunnen kijken naar zichzelf en hun relatie, als op financieel gebied de teller in een relatie altijd op nul moet staan en liever nog meer nemen dan geven, hoe zit het dan op andere vlakken. Hoe deel je lief en leed dan op het gebied van huishouden, opvoeding, op seksueel gebied, qua vriendschappen etc. Als de balans van een relatie bestaat uit allemaal uitgesplitste deelrekeningen die voor de hedonist allemaal positief moeten uitslaan wil de houdbaarheidsdatum toereikend blijven, dan is het droevig gesteld met je relatie en daarmee onze maatschappij.

Ben ik ouderwets dat als je een relatie aangaat en kinderen hebt, dat jou inkomen en vermogen voor het hele gezin is? Dat zelfde geldt voor je partner. Het delen van lief en leed is toch de basis voor iedere gezonde verhouding? Als er financiële problemen zijn dan zijn dat toch gezamenlijke problemen en als er een voordeeltje is, dan heeft iedereen er toch lol van. Geven en nemen naar vermogen en draagkracht is toch de basis voor iedere relatie en als dat niet kan, is er domweg geen relatie.

De wijze waarop het voorbeeld in het Volkskrantmagazine beschreven is, komt mij helaas niet als onrealistisch voor en is het ultieme voorbeeld van de doorgeschoven rationalisering van de maatschappij, die tot op relatieniveau is doorgevoerd. Het vermaledijde productiedenken dat de gezondheidszorg, onderwijs en andere publieke taken al heeft vermalen tot bureaucratie gevoelloze molochen, treedt met rasse schreden de liefdesrelatie binnen om daar zijn destructieve werk te doen. Het voelen en vinden in een relatie heeft plaatsgemaakt voor hedonistisch meetinstrumenten. Het is ieder voor zich en God voor ons allen, maar omdat we in toenemende mate niet meer in God geloven, wordt een relatie wel een hele trieste aaneenschakeling van eenakters waar maar zoveel mogelijk rendement uitgehaald moet worden.

 

Gerd van Geert’s Bangalijstje gevoerd? (61e Kakelkrant van Sprakeloos)

Gerd Leers is geschrapt van het bangalijstje van Geert Wilders. Tenminste dat is wat de Volkskrant ons wil laten geloven. Wilders twittert meteen in perfect Nederlands het nieuws af te doen als ‘canard van het jaar’. Zo zie je maar weer dat Geert veel Europeser is dan hij Henk en Ingrid wil laten geloven. Maar dit terzijde.

Van alle kanten wordt de vermeende informatie uit het Catshuis tegengesproken. Terwijl in den lande bakvissen hun best doen om niet op de bangalijstjes te komen, trachten de hoofdrolspelers uit de Catshuisklucht vooral wel op het bangalijstje van Geert te blijven. Waarom vraag ik me af. Nu is het zo dat het slachtoffer nooit enige zeggenschap heeft om op zo’n pervers lijstje te komen. Als je eenmaal als ‘naaivlees’ op de lijstjes voorkomt, zijn er twee opties. Of je negeert het of je bestrijdt het. In de burelen (of kan ik me het flauwe grapje bordelen permitteren?) van het Catshuis is dus nu de derde optie gevonden, de bangalijstjes worden als autoriteit bevestigd door op de lijstjes te willen blijven staan.

Nu begrijp ik het CDA en de VVD niet om ‘coûte que coûte (tja ik spreek ook Europeser dan ik dacht) door Geert Wilders genaaid te willen worden. Maar liberaal als ik ben denk ik, ieder zijn meug, al is het jammer dat Nederland er door naar de knoppen gaat. Maar echt zorgen maar ik me over Gerd Leers zelf. Hij is genaaid door Wilders, keer op keer. En hier is overduidelijk sprake van scheiding van seks en liefde. Maar inmiddels begin ik me toch af te vragen hoe masochistisch Gerd Leers is. Volgens mij staat er achter de naam van de gewezen oud-burgemeester van Maastricht: ‘Laat zich altijd publiekelijk naaien, niet interessant meer en is verworden tot exhibitionistische zelfbevlekker.’

Het grote voordeel voor Gerd Leers is dat het overgrote deel van zijn partijgenoten alsmede veel VVD-ers op het bangalijstje staan als “ultieme voyeuristen”. Ze staan erbij en kijken er na, veel te bang om zelf te dalen op Geert’s Grote bangalijst.

Als het niet zo ernstig was, zou je Mauro toch bijna toewensen snel terug te keren naar Angola om zo maar nooit op het bangalijstje van de grote Zelfbevlekker te komen.

Ik, romantisch boer uit de klei, ben een muts

Ik mag graag op zaterdagochtend starten met de rubriek ‘Wat zou u doen’ van het Volkskrant- magazine. Het heeft iets verbodens, iets ranzigs, alsof je de rubriek van Mona uit de Story leest. Maar omdat het van de Volkskrant is, heeft het nog enige status. Niets menselijks is mij vreemd. Altijd brengt het een vrolijke discussie met zich mee, want natuurlijk doen wij het altijd beter. Ook vandaag snel naar deze rubriek. Ik herinnerde mij van vorige week het voorgelegde issue. Ik dacht toen, dit is geen issue, dit is in- en intriest.

 

Met mijn naïeve kop dacht ik dat het Volkskrant publiek de indiener van het issue wel van jetje zou geven. Hoe kom je op het idee om iets wat je dubbel hebt en bovendien gratis hebt gekregen, te verkopen aan je armlastige vriendin (4,5 jaar een relatie!!!) En vanuit het perspectief van de arme studente, ik zou geen brief naar de Volkskrant hebben gestuurd, maar mijnheer de senior sales engineer meteen de bons hebben gegeven. Voor het geld hoef je mijnheer immers niet te houden, voor de liefde al helemaal niet.

Wat schets mijn verbazing, de antwoorden van weldenkend Nederland, immers Volkskrantlezers, stroken niet met mijn mutserige verwachtingen. Het lijkt wel of ‘tout Hollande’ genetisch is behept met een zakelijk instinct, ook op relationeel gebied. Een ontluisterend scala aan reactie. Slechts één reageerder vraagt zich openlijk af wat de relatie voorstelt. Mijn antwoord is: Helemaal niets. Maar alle andere antwoorden hebben te maken met allerlei zakelijke voorstellen binnen een relatie. Ik vind het niet raar dat je er in Nederland niet meer bij hoort als je niet minstens 2 keer gescheiden bent. Als de basis voor een liefdesrelatie de oprichting van een Naamloze Genootschap is of op zijn minst een onderling contract voor als het allemaal toch mis mocht gaan, tja, dan moet je maar alleen blijven. Je bouwt door het wantrouwen vanwege de onfrisse onderhandelingscultuur toch al de selffullfilling prophecy op dat de relatie niets voorstelt.

Wat is hedentendage nu een gezonde relatie? Dat je na de maanden van blinde liefde en grenzeloze seks, als twee boekhouders verder het leven in stapt. Als scherprechters bepaal je precies waar iemand recht op heeft gezien de status van het loonstrookje. Ik dacht altijd als je elkaar ja hebt gezegd voor het leven, al dan niet voor de kerk of gemeentehuis, dat je gaat voor gezamenlijkheid. Als het geld op is, dan is het voor beide op en als er gespaard kan worden, dan is de buit voor beide, ongeacht de inbreng van het individu.

Ik weet inmiddels dat het heel raar is om nog een gezamenlijke rekening te hebben waar het salaris van beide partners wordt gestort, maar waaruit ook alles betaald moet worden. Ik weet inmiddels ook dat hele boekhoudkundige berekeningen tussen twee partners plaatsvinden wie de boodschappen betaald, wie de hypotheek en wie de kleding voor de kinderen. Vaak wordt vanuit de afzonderlijke rekeningen gestort op een gezamenlijke rekening. De liefdesrelatie als een kil economisch verbond. Maar het staaltje in de Volkskrant slaat alles. Dat wij Nederlanders als niet temperamentvol te boek staan moge duidelijk zijn, maar heeft de koopmansgeest zich al tussen de lakens genesteld. Is de tucht van het feminisme al zover dat de zogenaamde economische zelfstandigheid belangrijker is dan echte liefde?

Ik dacht altijd dat ik een nuchtere uit de klei getrokken boer was, maar nu weet ik dat die boer ook meer romantiek in zich heeft dan de gemiddelde Nederlander, of in ieder geval Volkskrantlezer.

 

 

 

Kakelkrant van Sprakeloos 18: Volkskrant de VVD van de media?

 

Twijfels bij mijn ochtendkrantje heb ik al langer, maar macht der gewoonte alsmede een zekere loyaliteit zorgen voor de jaarlijkse donatie aan de Volkskrant. Ik krijg daarvoor iedere ochtend een papieren versie van de krant in de bus. Gisteren fronste ik mijn wenkbrauwen bij een citaat van een Brusselse diplomaat die zou hebben gesproken over kut-Grieken en lamlendigheid. Nu kan ik dit nog scharen onder nieuwsgaring, maar het populistische karakter van de berichtgeving is evident. Hedenochtend las ik het artikel op de voorpagina met als kop: “Grieks bankroet is plots taboe af.” Nu ga ik niet over de taboes op economisch gebied. Verder schaar ik met achter Nellie Kroes die oproept te stoppen met roeptoeteren over de Euro en Griekenland, want als nota bene de beste (vrouwelijke) premier die Nederland nooit gekregen heeft het allemaal niet meer begrijpt, dan staak ik ook iedere moeite mij de materie meester te maken.

Wat mij verbaasde is de teneur van het artikel, ik heb het meerdere keren gelezen en ik ontkom niet aan de indruk dat Geert Wilders als een groot economisch visionair wordt afgeschilderd. De PVV wilde van meet af aan de Grieken eruit gooien, zonder zich verder te bekommeren over de gevolgen voor de Grieken, voor de rest van Europa en ook niet voor Henk en Ingrid. De politieke onwil, de weerbarstigheid van de economische materie en de ingebakken weeffouten in de EU hebben gezorgd voor een impasse en mogelijk dus het ongewenste bankroet voor Griekenland. Vanuit het benepen anti-Europese standpunt van de PVV begrijp ik de opstelling van Wilders heel goed. De voorpagina van de Volkskrant kan ik echter niet duiden.

 

Waarom? Zijn de toekomstperspectieven van de Volkskrant zo slecht, dat ze de concurrentie aan willen gaan met De Telegraaf, moeten Henk en Ingrid nu worden overtuigd met De Volkskrant. Of is het zinloze beuken van de rechtse propaganda dat De Volkskrant van de Linksche Kerk is de redactie te veel geworden? Dit alles onder het motto: If you can’t beat them, join them’. Ik hoop van niet, want dan moet ik mijn krantje echt vaarwel gaan zeggen, want met deze onzin wil ik ’s morgens in mijn eigen huis niet geconfronteerd worden. De Volkskrant lijkt wel de VVD van de media te worden, die hun liberale standpunt ook bij de vuilnis hebben gegooid om zich te warmen aan de potentiële Henk en Ingrids. Dat is toch niet nodig, over een paar jaar is de onzinnigheid van het populisme hopelijk weg. In Noorwegen en Denemarken zijn de eerste signalen al in die richting. Ook in Nederland is de houdbaarheid van het gedoogmonster niet oneindig, maar ik hoop dat dit wel geldt voor De Volkskrant.