TOPTWEET: Zijn dat vrouwentweets?

Gisteravond was het weer zover, een tweet kwam langs en meteen sudderde het in mijn grijze massa. Of beter gezegd in mijn beperkt oplossende hersenpan als ik de tweet mag geloven. Ik kan er niets mee, maar dacht even bij favorieten zetten zodat er gezocht kon worden naar de bijbehorende wetenschappelijke achtergrond. Die blijkt er niet te zijn, dus is de volgende tweet gewoon een losse flodder.

VROUWEN hersens zijn altijd bezig om problemen op te lossen – mannen hersens om ze te maken #vrouwentweets

Schermopname (7)

Uit geheel onverdachte hoek komt deze tweet natuurlijk niet, maar flexibel als ik ben, wil ik op voorhand niet stereotypisch in een lachsalvo schieten, dus laat ik het probleem maar eens gaan oplossen. Nu sta ik al op een achterstand omdat ik niets van planeten en hemellichamen weet, dus kan ik niet terugvallen op de kennis van Venis en Mars. Ik beperk me tot mijn eigen basiskennis en het daarbij behorend socialisatieproces. Ik ben er van overtuigd dat dit toereikend moet zijn. Het is in ieder geval meer dan de losse flodder die langskwam op Twitter.

Dat mannen en vrouwen anders in elkaar zitten, hoeft geen betoog en ik doel daarbij op de beleving van de wereld om ons heen. Evolutionair zijn hier heel veel redenen voor aan te wijzen. En de evolutie cijfer je niet zomaar weg, ook al leven we in een toenemende technische omgeving die het belang van de verschillen tussen mannen en vrouwen steeds kleiner maakt. We dreigen in de westerse samenleving in volle vaart richting een feminiene samenleving te groeien, pessimisten beweren dat we er al in leven. Volgens de inhoud van de tweet zou dat betekenen dat de problemen in toenemende mate opgelost gaan worden, als de wil om op te lossen in vrouwenhersenen tenminste ook in daden omgezet kan worden. Ik kan niet wachten!

Om eens een theorie van de koude grond te pakken en de verschillen tussen mannen- en vrouwenhersens te typeren, wil ik de stelling best aan dat mannen meer eendimensionaal denken dan vrouwen, of om het wat cru uit te drukken, de neiging om autistiform te reageren is bij mannen in sterkere mate aanwezig dan bij vrouwen. In de hersenen van vrouwen worden blijkbaar meer verbindingen gemaakt dan bij mannen. Ze hebben in potentie meer bagage in huis om het overzicht te bewaren, door zaken met elkaar te verbinden. Een kunde die bij mannen klaarblijkelijk minder is met als gevolg dat mannen sneller over de problemen heen walsen, niet uit onwil, maar puur omdat ze ‘beperkter’ zijn. In jargon wordt dat ook wel eens het straalbewustzijn van mannen genoemd. Hier staat de schaalbewustzijn van vrouwen tegenover.
De vraag komt dan bij me op wat doe je dan met deze wetenschap. Mijn eerste neiging zou zijn dat juist mannen meer gericht zijn op oplossingen, ze zoemen in en nemen beslissingen. Of dit de goede beslissingen zijn, kun je je afvragen. Misschien zorgen die oplossingen wel weer voor nieuwe problemen, wie zal het zeggen. Het tweede deel van de tweet wordt hierdoor mijns inziens al weerlegd. Mogelijk zijn vrouwen wel meer bezig met het oplossen van problemen? Misschien juist door de hoeveelheid problemen die zij, volgens bovenstaande theorie van de koude grond, zullen waarnemen? Daardoor moeten ze ook wel meer bezig zijn met problemen, maar of je ze daarmee oplost waag ik te betwijfelen. Sterker nog, in de dagelijkse praktijk ervaar ik bij vrouwen geen significant beter oplossend vermogen dan bij mannen, ik wil ook niet direct beweren minder, niet direct tenminste. Wat ik wel ervaar is dat vrouwen inderdaad meer met problemen bezig zijn, maar voor een belangrijk deel met problemen die, mijns inziens, vooral door henzelf worden gecreëerd. Misschien kunnen ze ook niet anders door het surplus aan verbindingen tussen de hersenhelften die bij mannen veel minder is. Vrouwen zijn issuemakers zei Bert Klunder ooit. Ik denk dat hij gelijk heeft, dus ze moeten ook wel bezig zijn hun eigen ‘troep’ op te ruimen.

Conclusie van dit alles, ik moet Twitter maar niet zo serieus nemen toch?

Naschrift naar aanleiding van plaatsing –>De humor ontging bovenstaande twitteraar, ze nam het dusdanig serieus dat een twitterblock moest volgen. In haar beleving ga ik dus voor de rest door het leven als: KOEKWAUS. Ik weet niet of dat erg is, maar zo voelt het in ieder geval niet, mogelijk denk ik niet aan het probleem dat ten grondslag ligt aan deze kwalificatie.

24. WAAR IS WERNER? uit de serie de kabbelende 100

Nu vind ik dat ik een redelijke observant ben van mijn sociale omgeving. De seksisten onder ons kunnen nog beweren dat ik een man ben en te veel eendimensionaal gericht. Er zijn mensen die zeggen dat mannen een straalbewustzijn hebben en vrouwen een schaalbewustzijn. Ik weet niet wat de bedenkers hiervan gedronken hebben toen zij dit wereldkundig hebben gemaakt, maar dit ter zijde. Met mijn mannelijke straalbewustzijn vallen mij veranderingen nog wel eens op. Ik zeg niet altijd dat iemand een nieuwe jurk heeft of een ander kapsel, maar ik merk wel dat er iets veranderd is. Sterker nog, bij vrouwen die ik niet regelmatig zie, wil een andere haarkleuring of look me nog wel eens in verwarring brengen. “Ken ik jou?” Toch moest ik bekennen dat ik vandaag geconfronteerd werd met een gemis bij het station in Duiven. Achteraf wist ik, dit is al een tijdje weg.

100_1417

De gemeente Duiven heeft een aantal jaren terug gemeend bij het opkalefateren van het stationsplein dat er bankjes moesten komen met vaste gasten. Aan de noordzijde ligt een grote leeuw op de bankjes. Ten zuiden van het station een ander dier, een lama of een hert, dat is me niet helemaal duidelijk. Meerdere keren per week loop ik er langs. Ik weet niet of deze kunstobjecten kunst met kapitalen genoemd mogen worden en iedereen mag er wat van vinden. Ik vind het best aardig, of eigenlijk vond. Hoewel de leeuw er nog steeds ligt, is van het andere beest geen spoor te bekennen. Vandaag merkte ik pas op dat de planken van het zitgedeelte open gaten vertoonden. ‘Hier heeft toch dat zilveren beest gezeten?’ Ik sta er even bij stil en kom tot de conclusie dat het dier misschien al maanden weg is. Waarom is me dat niet opgevallen? Komt dat omdat het winter was en dat ik er vaak in het donker hier langsliep? Zou het met Oud & Nieuw aan vandalisme ten prooi zijn gevallen? Ik weet het niet en niemand in mijn omgeving heeft me hiervoor gewaarschuwd. Met de bewustwording van het verlies, mis ik het pas. Zal ik de gemeente opheldering vragen of is dat wat overdreven. Ik geloof dat ik hem, ik denk dat het een mannetje is, hoewel de publieke kunstuitingen in Duiven nooit zo expliciet zijn, een naam moet geven. Ik kan mijn verdriet dan benoemen en dat is altijd gemakkelijker. Waar zou Werner zijn?