In de malle molen

In de malle molen van het leven
Draait iedereen zijn eigen rondje mee
De woorden ‘eigen rondje’ doen mij beven
‘eigen rondje’, een richting, heel gedwee

Een rondje als kind
Een rondje als vrind
Een ronde als puber,
Anarchistisch, heel luguber
Een rondje als minnaar
Een midlife-rondje, veel gevaar
Een rondje als pa
Rustig het laatste rondje, met oma

Maar wat doe IK in de malle molen
Slechts separaat rondjes draaiend
Deprimerend, het maakt me laaiend
IK wil geïntegreerd in die molen dolen

Een rondje als kind
Èn als vrind
als aso,
en als bonobo
Als schrijver, dichter en analfabeet
Als vreetzak en sportende asceet
Totaal verloederd als man die zoop
Tegelijkertijd van de blauwe knoop
Als rokkenjager, onbetwist
En evenwicht als boeddhist
Vrezend voor een God
En levend zonder een enkel gebod

De ultieme ronde in die carrousel
IK weet het wel
Een utopisch rondje, een apart geval
En na dit rijmpje draai ik weer mijn eigen rondje mee, heel gedwee
In mijn eigen mal

Sprakeloze energie

De eeuwige strijd van een verslaafde, levend tussen hoop en vrees, lijkt het stoppen met roken je te confronteren met een oneindig traag landschap in het verschiet. Dichter Henri Marsman er maar even bijgehaald enkele jaren geleden om deze frustratie te beschrijven. Het heeft tot op heden niet mogen baten.Verlegen

Maar wel een gedichtje in elkaar gefrutseld. Dat dan weer wel.

Denkend aan morgen
zie ik t’einde der tijden
langzaam maar zeker
mijn leven in komen

Eindeloze minuten
mijn maatje vermijden
als een kwelgeest
in angstige dromen

Snakkend naar adem
zuurstofrijke lucht
een giftig gemis
altijd geëerd

Edoch de zieklijke krab
de helse vrucht
van orale fixatie
de longen geteerd

Stoppend met roken
eindigt het leven
wat dan nog rest
is het duivelse pad

chagrijn en depressie
’t Is om het even
de kat of de hond
wie doet mij nog wat

dromend van de zomer
rennend langs het strand
herboren gevonden
sprakeloze energie

Dit kan niet waar zijn
Wat is er aan de hand?
Ben ik dat zelf
die ik daar zie?