Werken op het Nudepad

’s Morgens heb ik lang in twijfel gestaan, doe ik het wel of doe ik het niet. Het eerste klompenpad in 2021. Het was koud, maar zonnig. Op mijn vrije dag was ik op tijd wakker. Bovendien bezit ik waterdichte schoenen en warme kleding. De wat negatieve commentaren op de site van klompenpaden met betrekking tot het Nudepad maakte mij nieuwsgierig. De echte puristen dulden geen asfalt, maar ik ben geen purist dus een stukje asfalt langs de weiden en vergezichten vind ik geen bezwaar. Er is overal wel wat te zien of te beleven. De start in Oude Nude op zich is al compleet onbekend en nieuw voor mij. Dus gaan met die banaan. De laatste kerstkilo’s er af lopen, of in mij geval kuieren. De ervaring leert dat met het maken van foto’s, een bammetje eten en wat drinken, ik amper de vier kilometer per uur haal. Vandaag al helemaal niet want op sommige plekken was het heel hard werken.

Hoezo te veel asfalt, mijn schoenen zogen in de modder en ik heb menig glibberpartij moeten ombuigen in ware acrobatiek om niet geheel bemodderd bij de eindstreep te komen.

De dag had trouwens een primeur. Ik ben altijd jaloers op mensen die vogels goed kunnen onderscheiden op kleur, geluid en manier van vliegen. En dan zijn er ook bij die de beestjes nog vast weten te leggen. Dat is mij vandaag ook voor het eerst gelukt. Nu had ik wel te maken met hele brutale meesjes die helemaal nergens van opkeken. Brutaal en zelfverzekerd bleven ze gewoon in de boom, speciaal voor mij. Geen kunstzinnige of bijzondere foto, maar wel mijn eerste gelukte vogelreportage. Ik herinnerde mij ook eens pogingen te hebben gedaan een biddende roofvogel in de buurt van klooster Sion in Diepenveen met mijn mobiel te vangen. Niet gelukt. Met deze foto is de dag dus in principe al gelukt.

Do I have to say more?

Kortom een verrassende wandeling tussen het laagland van Wageningen, Veenendaal en Rhenen. Prachtige vergezichten en genoeg tijd om te mijmeren over van alles en nog wat, behalve de politiek had ik besloten voor vandaag. Geen afzettingsgedoe in Washington, geen dreiging van het vallen van het kabinet en al helemaal geen coronacijfers. Het mijmeren zorgde er wel voor dat ik twee keer een bordje miste, maar dat lag geheel aan mij. Met een goede vier kilometer extra hoop ik dat 13 januari de eerste is van vele klompenpaden dit jaar.

Voor meer foto’s zie ook mijn Instagramaccount titiissprakeloos

Naar de andere kant, Grift en Graftenpad in Rhenen.

Doe ik het wel of doe ik het niet? Die vraag stelde ik me gistermiddag op het werk. Ik was me aan het prepareren om weer meer thuis te gaan werken. Maar de woensdag is zo’n tussendag. Als je dan nog overuren hebt en je ziet dat het weer niet onaardig is dan permitteer ik me de vrijheid om te wandelen. De keus viel op Rhenen, het Grift en Graftenpad. Enkele weken terug had ik op een miezerige zondag het Marspad niet af kunnen maken vanwege het ontbreken van het voetveer naar Rhenen vanwege de Coronatijd. Ondanks de miezer lonkte Rhenen aan de overkant van de rivier. Dus maar eens kijken aan de andere kant, hoewel ik nog steeds niet in Rhenen zelf ben geweest. Het klompenpad begon en eindigde in Achterberg, een alleraardigst plaatsje als je een kleine tunneltje langs de provinciale weg trotseert.

Hier moet het dus vandaag gebeuren, toch nog een lekkere dag. De jas kon uit na een goede kilometer en is niet meer aan geweest. Een gelukje dus. En weer voelde deze wandeling zoals in het begin van de coronotijd, maar dan toch anders. We zijn het al een beetje gewend. Voelde het in maart nog als een beetje verboden om te wandelen, nu is het vooral een legale manier om drukte te voorkomen.Klompenpaden zijn een uitstekend middel als je niet van sportscholen houdt en in alle veiligheid wat wilt bewegen. De klompenpaden heb je in alle soorten en maten. Er is er nog geen één tegen gevallen en ook dit pad was een en al zen, hoewel het er gezellig druk was met fietsers, wandelaars en hondenuitlaters. Dit laatste vooral in de bossen nabij Rhenen.

Dit wandelpad gaat een toppertje worden als het natuurgebied in wording – Binnenveldse Hooilanden – aan de Gelderse kant van de Kromme Eem tot wasdom gaat komen. Tussen dit gebied en de start in Achterberg loop je door zeer vlak polderlandschap met in de verte zicht op Wageningen. Je zou denken dat het er stil was en je de vogels zou horen. Maar nee, de weidsheid zorgt er voor dat de wind, niet eens zo heel hard, langs je horen suist en een constante is naast je eigen voetstappen. Als ik niet stilstond om een foto te maken (zie ook Instagram account titiissprakeloos) , dan was de combinatie vindt en voetstappen heel meditatief, een mantra bijna. Weg van de corona, weg van de nieuwe maatregelen en vooral ook weg van het presidentiële debat van gisteravond. Je zou Biden en Trump een klompenpaadje gunnen. Dan zou de wereld er een stuk anders uit zien.

Na de vlaktes doemen de heuvels rondom Rhenen op. Bossen en korte klimmetjes zorgen voor een weer heel andere atmosfeer. Rhenen zal ik niet aandoen volgens het wandelpad, dus de lonkende kerk van een aantal weken blijft een onbekende fenomeen. Maar Achterberg ken ik en ik weet nu wat Graften zijn.

Afzien op het Marspad

Na een geslaagde vakantie was het doel om de Wiener Schnitzels en de bieren via een gezonde wandeling weer in te dammen. Het Marspad leek mij psychisch hiervoor het juiste pad. Kesteren was de bestemming om te starten. Onderweg drupte het een beetje en het kon wel eens zijn dat ik vandaag de primeur kreeg. Regen tijdens een klompenpad. Ik zal het niet onder stoelen of banken steken, ik ben een mooi weer wandelaar. Maar ik had een gelukje. In mijn nieuwe auto wordt standaard een paraplu meegeleverd. Simply Clever zullen we maar zeggen, dus enige bescherming heb ik bij me.

Na een kilometer pakte zich al donkere wolken samen en het zag er niet naar uit dat het snel zou opklaren. Omdat het vooral miezer was, besloot ik gewoon door te lopen. Een tikkie sneller misschien en dat voelde ik al drie kilometer, een beginnend pijntje bij mijn Achillespees. Zo’n pijntje dat je voelt als je ongetraind twintig kilometer loopt en weet, de volgende dag is het weg. Maar wat als je doorloopt? We zullen zien, in marstempo gaan we verder.

En zou het ook zo zijn, zonnig weer, zonnige gedachten en bij somber weer dat er donkere bedenksels bovenkomen? Het was in ieder geval lekker peinzerig weer. De natuur kan het goed gebruiken zullen de boeren zeggen, maar ik liep vooral in appelvelden en perenboomgaarden. en voor een leek zag het fruit er goed uit. In de verte zag ik door een waas van kleine druppels Rhenen liggen. Ik zou er niet komen want vanwege de corona ging het voetveer niet. De vergezichten gaven me echter het idee dat het heel ver lopen was. Het plaatje van dit klompenpad is trouwens een oud kasteel, een tekening, want het kasteel is er niet meer. Ik sprak al over sombere of zonnige gedachten, maar misschien zorgde het weer vooral voor hallucinaties. Want in de waas van nattigheid dacht ik het kasteel te zien. Ik had goede hoop om er langs te lopen, sterker nog ik verheugde mij erop. Het zou niet gebeuren, het was een grote gebouw, een bedrijfsgebouw met een agrarische bestemming. Een nuttig gebouw, maar zeker niet het kasteel waar ik op hoopte.

Of ik deze druilerige zondag een Schnitzeltje heb verbrand weet ik niet maar het was een leerzame tocht:

Ik weet nu dat mijn loop schoenen niet waterdicht zijn, verre van dat. Misschien toch maar klompen?

Ik zal een volgende keer toch zo’n lelijk, milieu-onvriendelijk plastiekje meenemen in mijn rugzak, want nu was het houdbaar, maar een flinke bui was een drama geworden.

Maar ik prijs me gelukkig met mijn nieuwe auto, want immers een deugdelijke plu die ook wel tegen een windstootje kan. Ik ga de naam maar noemen, Skoda Scala, in de hoop dat de CEO van het bedrijf dit leest en me voor de komende wandelingen op andere klompenpaden gaat sponseren. Ik ben voor.