Begrip, van de dag (141) Over de top

20160322_191400

 

OVER DE TOP

 

Bij thuiskomst valt het meteen op. Mijn oudste zoon vraag geheel overbodig of ik nieuwe schoenen heb. De jongste komt van zijn bank af en loopt met laptop in de hand om de aanwinst te monsteren. Hij lacht zijn vriendelijke spottende lach en loopt weg. Ondertussen blijft hij nog vijf minuten lang grinniken en zegt vergoelijkend dat ik een grappige man ben. Ik kan heel goed tussen de regels door lezen en horen, hij bedoelt dat ik niet goed wijs ben. Desgevraagd geeft hij te kennen dat hij in het publieke domein nog best naast me wil lopen met de rode schoenen. ,,Je moet dan wel een donkere spijkerbroek bij aandoen.” Ik zie het verschil niet zo, maar zijn modieuze autoriteit heb ik hoog zitten. Aan de oudste vraag ik zijn mening. Onderkoeld antwoord hij, och een beetje over de top.

Die middag liep ik op een paar stevige leren stappers die me al maanden pijn doen ondanks de vermaardheid van het merk Ecco. In de pauze nam ik een kloek besluit, er komen andere schoenen. Nu is dat bij mij bijna standaard dat ik even snel vijf minuten van de pauzewandeling gebruik om schoenen te kopen, meestal lukt dat perfect. Bij de Ecco’s liep het anders. In de winkel vraagt een vriendelijke man wat de bedoeling is? Ik onderdruk flauwe antwoorden zoals ‘twee frietjes oorlog’ want dat kost alleen maar tijd. Ik geef aan dat ik gemakkelijke sportschoenen nodig heb om een beetje te wandelen, bijvoorbeeld door de stad over twee weken in Lissabon. O ja, ik hoef niet van die opvallende stappers die gedragen worden door vijftienjarige pukkelkoppen om hun onzekerheid te verdoezelen. En zie hier het resultaat, felrode Adidas stappers. En ik verzeker u, in het echt zijn ze nog feller dan op de foto met flits. Maar wel binnen vijf minuten geslaagd.

Zonder opzet kom ik de laatste jaren voor meer dan de helft van de tijd met rode schoenen naar buiten. De vorige waren weliswaar minder fel, maar ontegenzeggelijk rood. Ik ga maar niet zinloos psychologiseren wat ik nu met rode schoenen heb. Modebewust ben ik in het geheel niet, dus de oerdegelijke lelijke Ecco’s passen veel meer bij mijn imago. Maar die lopen niet. Het kan me eigenlijk niet schelen wat een ander ervan denkt, zolang mijn zoon mij een grappige man vindt, loop ik gewoon door met mijn red shoes grappigheid.

3. HET BRILLENPERSPECTIEF uit de serie de kabbelende 100

Het is de leeftijd des onderscheid, want mijn verzameling brillen begint uitbundig te worden. Nu was ik anderhalf toen ik mijn eerste brilletje kreeg. Een lui oog en loensen, als je het netjes uitdrukt. Het is nooit meer goed gekomen, het luie oog noch mijn loensende blik op de wereld. Ik heb er weinig last van, want dubbel zien met een blind oog is moeilijk. Zodra de financiën het toelieten, heb ik lenzen genomen. Meestal ideaal, maar sinds enkele jaren heb ik ook weer een leesfok. Geen nood, voor een paar grijpstuivers heb je al een exemplaar. Natuurlijk heb ik er meerdere. In mijn jaszak, op het werk en in de auto. Daarnaast heb ik ook een reservebril voor mijn reguliere oogafwijking en sinds kort een computerbril. Ik werd namelijk knettergek van die overgangen van lezen naar beeldscherm. De vraag is nu steeds, welke bril zet ik op.

spiegel van het leven

Met het klimmen der jaren mag je aannemen dat ook het onderscheidende vermogen van de mens groeit. Je weet steeds beter hoe je situaties moet inschatten en hoe te reageren. Het is allemaal al een keer gezien. Je kunt dat heel negatief duiden als het lopen op platgetreden paden. Of erger nog het risicoloze leven leiden van een inflexibele penopauzer voor wie alles vast staat. Iemand die zijn leeftijd gebruikt als schaamlap voor onwetendheid maar tegelijkertijd wijsheid veinzend. Zo kun je het zien, ik noem het een vermogen om te weten wanneer je welke bril moet opzetten. Het geeft een hoop rust. Dat wil nog niet zeggen dat je nooit mis tast, tenminste ik niet. Regelmatig komt het voor dat ik door de verkeerde bril kijk of helemaal niet goed kan zien als de juiste bril ontbreekt. Dit geldt zowel visueel als ook mentaal. Onlangs in de Zwartepieten discussie had ik een bril op die mij een hele scherp blik verschafte en op andere momenten een troebele blik waarbij ik dingen zag die mogelijk niet waar zijn, maar wel een nieuwe waarheid creëerde. Dat is geen ramp hoor, het geeft me even een inkijkje in mijn eigen zielenroerselen. Een soort ‘introspiegeling’ noem ik het maar. Toch is het voor je rust veel beter om de juiste bril bij de hand te hebben. Een troebele, of juist een verscherpte blik op de wereld, dat moet je psychisch wel aankunnen. Een kwestie van organisatie dus, om altijd de juiste bril bij je te hebben.

Eerder verschenen in de kabbelende 100

1. KNIPBEURT

2. PEURNO AAN DE MUUR