Leef en leed, heel dicht bij elkaar.

 

 

Even overwoog ik “I don’t like mondays” op te zetten, maar ik wist mezelf op te krikken op maandagmorgen op weg naar mijn werk. Waarom een nummertje van de Boomtown Rats luisteren om mijn eigen stemming te bevestigen? Dan liever Radio 1 voor het laatste nieuws over Turkije, Edith Schippers die aan de gesprekken gaat beginnen met fractievoorzitters of de laatste grappen van Donald Trump. Maar niets van dit alles. De dienstdoende correspondent was op pad gestuurd naar een natuurreservaat onder de rook van Amsterdam. Er was iets wonderbaarlijks geconstateerd, de zwartkop rietgors was gehoord. Ik dacht al, wat heb tot op heden gemist in mijn leven? Het was de zwartkop rietgors weet ik nu.

Een vogelaar begeleidde de verslaggeefster van dienst, zo te horen nog een vrij jonge dame die nauwelijks haar verbazing over het rijk der vogelaars kan verhullen. In gedachte zie ik ze lopen, een springerige blonde dame met een hip gebreid mutsje en een jongbejaarde man met een flodderige  ribbroek, laarzen en een uiteraard een verrekijker. Ze maken mijn ochtend goed. Terwijl ik in de automatische piloot naar mijn werk rijk, waan ik me ook als wandelaar in het regenachtige natuurgebied met uiteraard riet, want anders zou er geen rietgors zijn. ,,Hij verschanst zich nog in het riet, het waait te hard en het regent.” De man doceert verder over de zeldzaamheid in Nederland van het beestje dat voornamelijk in Oostenrijk en Hongarije zou wonen en ’s winters in het Middellandse Zeegebied overwintert. Het zijn namelijk niet zulke beste vliegers met hun korte vleugeltjes. Het radiowichtje vraagt zich af of dit exemplaar mogelijk verdwaald is. ,,Dat is goed, mogelijk.” Dan is het even stil. In gedachten zie ik de man zijn arm naar boven wijzen en met de vinger de verslaggeefster tot stilte manend. ,,Luister”, zegt hij enthousiast. ,,De lokroep op zoek naar een vrouwtje, het is onmiskenbaar lente. Meteen geeft hij aan dat er waarschijnlijk geen respons zal komen bij deze eenzame zwartkop rietgors. De man is zo in de wolken dat hij niet eens door heeft over welk leed hij spreekt. Ook de blonde dame is niet op haar scherpst, want ze vraagt niet door. Een gemiste kans van jewelste.

Ik denk dan meteen over het dierenleed dat zich op deze druilerige maandagochtend voltrekt. Dan vlieg je met alle levensmoed van Sicilië naar huis, laten we zeggen Boedapest. Met je geile koppie denk je aan niets anders dan een lekker wijf te scoren als je aankomt. Maar je verdwaalt en hebt niets door. Met alle hormonen in stelling zing je je de longen uit het lijf. Je hebt niets door, maar die betweterige vogelaar voorspelt je armzalige toekomst. Bovendien heb je de pech niet op musjes of vinken te vallen, anders zij niet op jou. Ik vind het sneu, heel sneu. Hier zou de Partij van de Dieren iets aan moeten doen, tastbaar leed.

 

Een persoonlijke tocht door stemmig Nederland…..nog 10 dagen te gaan.

20130908_143237

Een wolf in schaapskleren, om maar eens een passende uitdrukking te gebruiken voor ‘the rising star’ van de verkiezingen, Marianne Thieme. Vanavond mag ze met de mannen meepraten op het grote rtl-debat. Ja, ik vind het ook gek dat er maar één vrouw bij is, maar  invloed om dat te veranderen heb ik niet. Ik ben ook niet voor quota’s. Daarvoor moet je bij Jesse zijn die ongetwijfeld zijn plaats zou willen afstaan. De Partij voor de Dieren is een partij die me met de groots mogelijke weerzin doet bekruipen. Allereerst die slogans dat je meer van dieren moet houden dan van mensen, gemeten aan hun gedrag. Ik kan er niets mee. Ik vind het getuigen van een rigiditeit en degeneratie van de mensheid als dat je uitgangspunt moet zijn. Laatst hoorde ik Thieme op de radio antwoorden op de vraag of ze de naam van de partij om marketingtechnische redenen niet zou moeten veranderen? ,,Ik beschouw het als een geuzennaam!” Dat is haar goed recht natuurlijk, maar zo ‘geuze’ als zij de naam beschouwt, zo afkerig ben ik ervan.

 

Toch is de presentatie milder dan vijf jaar geleden. Toen waren er periodes dat ik op Twitter wel heel onheus bejegend werd door adepten van de Partij voor de Dieren. Een hele Ark van Noach manifesteerde zich op Twitter in de vorm van twitterdieren. Bij iedere vermeende foute opmerking van mij, al ging het over het onderwijs, liep ik de kans aangesproken te worden door ‘volgorka’, of ‘volgwolf’ of ‘volgschaap’. Bij ieder onderwerp onderwierpen ze je aan een verhoor à la de Inquisitie over je vleesgewoontes, de mate waarin je bereid was tot acties tegen bio-industrie etc. En als het echt een discussie werd, hoopten ze vaak dat ik maar eens als een varken door Europa vervoerd zou worden. En dat was nog wel de minste verwensing. Vergelijkingen met Auswitsch werden me voor de voeten geworpen. Ik zeg niet dat ze lid van de Partij waren, maar ze afficheerden zich er wel mee.

 

Je ziet ze niet meer, die Twitterdieren. Even voor de goede orde, ik vind dat we veel beter met de Aarde moeten omgaan dan we nu doen. Ik besef de ecologische gevolgen van bio-industrie, ik vind in navolging van PVV-er Gaus dat deurenbeulen aangepakt moeten worden. Dierenbeulerij kan wel eens een indicatie zijn voor Huiselijk Geweld wordt wel eens beweerd. Rentmeesterschap moet vooral uitgaan van de mens en ik hoef een koe of stontvlieg niet als mijn gelijke te beschouwen. En toch, Marianne Thieme zegt hele verstandige dingen en haar verhaal is consistent, bijna sympathiek zelfs. En toch vertrouw ik ze niet. Ze moeten toch eens over die naam gaan denken, pas dan zal de zweem van eco-terrorisme verdwijnen. Ik herinner me de uitvinding van het woord ‘Wereldmensendierendingendag’ van Harry Jekkers (Klein Orkest). Als dat het uitgangspunt wordt, ook in de presentatie, ‘than we’re talking’.

 

Begrip, van de dag (134) Ratio gewogen

 

 

 

RATIO GEWOGEN

 

Bovenstaande foto kwam langs op Twitter. Ik stopte met scrollen en keek aandachtig naar de tekst. De hele dag heb ik aan deze tekst gedacht. Als je het zo naast elkaar zet is het een raar fenomeen. Enorme (geld)verslindende trajecten om leven op Mars te vinden, water op Pluto en ondertussen kijken we in de zwarte gaten of we mogelijk aliens ontwaren. Tegelijkertijd breken we inderdaad onze eigen planeet af. Misschien is de boerensloot bij u in de buurt schoner dan twintig jaar geleden, maar de plastic soep in de oceaan schijnt heel erg te zijn. En naast de vervuiling zijn we ook bezig elkaar rechtstreeks af te slachten middels een enorm militair complex waarvoor we allemaal betalen en slechts weinigen geld verdienen.

Nu heb ik niet de hele dag gedacht over het zelfvernietigende vermogen van de mens of aan de betaling om die zelfvernietiging mogelijk te maken. Dat is te veel voor een mens om de hele dag over na te denken. Ik dacht meer aan de ratio erachter, de tegenstrijdigheden, maar vooral ook het afwenden bij mezelf van die tegenstrijdigheden. De ratio is een raar begrip. Ik vraag me af hoe ratio-gedreven zijn we eigenlijk? Waar we goed in zijn is om ons gedrag te voorzien van een plausibel verhaal om het te rechtvaardigen. Dat doen we in het groot, maar ook in het klein. Hoe hard vergoelijk ik mijn verslavingsgedrag ondanks de kennis van het vernietigende vermogen? De ratio is ‘a bitch’.

Met het wegen van de ratio las ik vandaag het nieuws. Eerst viel me een column van een blogster op, een noodkreet over onze onchristelijke houding ten aanzien van mensen in nood. Honderdduizend (Europees) politieke argumenten worden gehanteerd om vooral niets te doen. De ratio aan het werk. Toen viel me een bericht op over de vijfde ‘verjaardag’ van de oorlog in Syrië. De Tweede Wereldoorlog duurde ook vijf jaar voor ons in Nederland! Probeer die twee oorlogen eens met elkaar in verband te brengen! Boekenvol over ‘onze strijd’ tegen de nazi’s en nu? Wat kunnen we met de complexe strijd waarin we toch echt deel van uitmaken. Van een andere orde is een berichtje van een lid van de Partij van de Dieren die het Dolfinarium in Harderwijk aanklacht vanwege seksueel misbruik van dolfijnen. Ook deze dame zal ongetwijfeld rationele gronden hebben om het aftrekken van dolfijnen te verbieden. Tja!!!

TOPTWEET De mestkar in cyberspace

Het was een reflex, een druk op de knop en de bewuste tweet was geretweet. Een foto van Google Pics Earth zorgde voor een automatisme om het onrecht en het ecologische vandalisme verder wereldkundig te maken. Een rijke Amerikaanse familie schoot een olifant terwijl het aan het eten was, leert het onderschrift. Vijf in safarikleuren geklede mensen poseren tevreden bij de gedode olifant. De tweet roept op om de vijf beesten en de olifant beroemd te maken. Dat heb ik dus gedaan. Ik was niet alleen, want voor mij waren er al meer dan 4000 retweters en nog geen twaalf uur later waren dat er al over de 11.000. Dat betekent meer dan 11.000 soortgelijke reflexen van mensen over de hele wereld. En het veelvoud van lezers maakt de familie en de dode olifant beroemd op een manier die ze nooit hadden kunnen bevroeden. En ik, ik deel mee in de walging van de plezierjacht op een beschermde diersoort. Willoos geofferd voor een primitieve behoefte van oneindige decadentie en egoïsme van the Rich.

Altijd was ik bewust van het belang van evenwicht tussen mens en natuur, het nut van ecologische systemen en de gevaren die het kan opleveren als dat evenwicht verstoord wordt. Het ontbreken of veranderen van een enkele kleine schakel in de biotoop kan oneindige gevolgen hebben die moeizaam of niet hersteld kunnen worden. We weten het inmiddels (bijna) allemaal, want steeds meer organisaties maken ons bewust van de verwoestende werking van het menselijk handelen op het behoud van de Aarde, onze Aarde. Ik ben er niet ongevoelig voor al durf ik mijn ecologische voetprint niet altijd onder ogen te zien. Bovendien zijn er grenzen voor mij, want fundamentalisten zoals de Partij voor de Dieren doet mij walgen. Electoraal staan zij voor mij gelijk met de PVV en SGP in het Nederlandse politieke bestel, een soort politieke onaanraakbaren. O ja, het misbruik maken van valse diersentimenten van ene Dion Gaus door de lancering van een alarmnummer voor dieren is wel een hele decadente vervreemding van de werkelijkheid. Leg dat maar eens uit, de cavia-politie aan mensen in Syrië, Zuid-Soedan of noem maar eens een actuele brandhaard op. Maar dit terzijde, terug naar de tweet.

Het is verboden om op olifanten te jagen en niet zonder reden. Heel veel is nog niet verboden, bijvoorbeeld olieboringen in het Noordpoolgebied, dus actie van Greenpeace is wat mij betreft moreel niet verwerpelijk. Al gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat ik niet het lef heb om op deze wijze actie te voeren, dus vol bewondering en verwondering heb ik hun vervolging in Rusland gevolgd. Ik ben blij voor ze dat de Olympische Spelen eraan komen waardoor Poetin in zijn wijsheid heeft besloten amnestie te verlenen. Wat ik dus wel durf is het retweeten van een simpel berichtje. Toch schuurt er iets bij me. Twitter is op deze manier wel een soort openbare schandpaal waar ik mijn steentje aan bijdraag. Alsof de vijf ‘beesten’ op een mestkar van een middeleeuws plein worden gereden. En zonder ook maar even na te denken, joel ik mee en in een ongezien ogenblik gooi ik ook nog met modder, volledig overtuigd van mijn morele gelijk.

Ik laat de foto zien aan mijn zoon van vijftien en die zegt wat ik denk. ‘Hoe weet je dat ze die olifant hebben geschoten?’ Samen bekijken we de foto en ik opper:’Maar als ze het niet gedaan hebben, gaan ze toch niet zo bij de dode olifant poseren?’ Mijn zoon geeft me gelijk en gemakshalve denk ik maar niet na over de mogelijkheid van fotoshop. Geheel gerust en content over mijn verzetsdaad ga ik over tot de orde van de dag met de wetenschap dat veroordeelden en beulen sinds de middeleeuwen eigenlijk niet veel verder zijn gekomen in de beschaving.