Een gros woorden voor de week (24 april 2021)

Wat smullen we van maffiaseries waar de onderwereld en de bovenwereld door elkaar lopen. Netflix kent veel van zulke series, rijke mannen, grof taalgebruik, chantage en vooral veel geld en seks. Afgelopen week konden we het in het echt meemaken. Een clash tussen verschillende maffiabendes in Europa zorgde dat het voetbal bijna ter ziele werd gedragen. Gelukkig hadden we de UEFA-koorknapen die op geheel eigen ethische wijze het voetbal hebben gered. Het was de ultieme afleiding voor de ontmanteling van de lockdown, terwijl de ziekenhuizen  volstromen. Of we hoefden niet na te denken over de zoveelste misstap van Rutte c.s. Want als ik daarover had moeten schrijven, was ik helemaal losgegaan en mezelf verloren in vuilspuiterij naar het demissionaire kabinet of het zwabberende coronabeleid. Dan had ik mezelf moeten sensibiliseren. Maar ik heb genoten van de voetbalsoap. De rest kan me toch niet schelen.

Begrip, van de dag (140) Netflix disaster

 

 

 

NETFLIX DISASTER

 

Het is zo gemakkelijk een ander de schuld te geven. Toch ligt het niet puur aan mijn eigen discipline of eigenlijk gebrek eraan dat ik de laatste dagen niet mijn dagelijkse begrip weet te produceren. Er vallen gaten en voor het einde van dit jaar, het liefst eerder, moet nummer 366 toch bereikt worden. Het is immers schrikkeljaar! Enige realiteitsbesef heb ik wel, dus af en toe een missen mag, maar in maart heb ik al meer dan tien keer verzuimd. En het is allemaal de schuld van Netflix die een enorme aantrekkingskracht genereert. Aan ‘Begrippen’ schrijven kom ik niet meer toe de laatste weken.

Vorige jaar hebben we al eens een periode in gezinsverband ‘House of Cards’ gekeken. Lekker door blijven kijken, schuldbewust als het al één uur is, elkaar aankijkend:,,Zullen we er nog eentje doen?” Meestal is het antwoord ja natuurlijk. We zijn gebleven bij de laatste drie afleveringen van deel 3. Inmiddels is deel vier van start gegaan en dan is het toch moeilijk om weer terug te grijpen naar waar we gebleven waren. De laatste weken hebben we echter “Narcos” opgepakt en in 3 à 4 dagen geconsumeerd. Nu moeten we wachten tot augustus 2016 om het vervolg van Pablo Escobar te kunnen bekijken. Ook hebben we in het weekend deel 1 van Homeland afgekeken, over terrorisme in de wereld en het Amerikaanse gevecht ertegen. Verschrikkelijk gewelddadig, helemaal niet mijn stijl, maar zo spannend en meeslepend.

Stukjes schrijven en discipline komen op de tweede plaats. En dat ligt natuurlijk niet aan mij, maar aan de verslavende werking van goede series kijken, waarbij je ook nog eens je eigen tempo kunt bepalen. Heerlijk, maar vandaag knaagde het, dus toch maar even snel een begrip geplaatst. Een beetje goedkoop, maar het past wel in de reeks: associëren van de dingen die je bezig houden. Netflix dus en de ramp die het veroorzaakt voor je ascetische schrijfgedrag. Maar voor vandaag is het weer gelukt. Nummer 140 bestaat ook weer.

Filmblik op: The Shawshank Redemption

 

Een blinde vlek in mijn bewustzijn, ik zal er vast velen hebben. Je weet het pas op het moment dat die vlek blootgelegd wordt, als je er tenminste open voor staat. Bij een collegiale bijeenkomst werd er over films gesproken één collega was wild enthousiast over een film. Ze kreeg bijval van enkele anderen. Er ging bij mij geen lampje branden en zelfs de titel The Shawshank Redemption was voor mij in eerste instantie een bekkenbreker. De film is gebaseerd op een boek van Stephen King. Die ken ik dan weer wel al heb ik nog nooit wat van hem gelezen. The Shawshank Redemption is uit 1994, staat op enkele lijsten als de beste film ooit en ik heb er nog nooit van gehoord.

 

De eerste reactie is natuurlijk onder welke steen heb ik geleefd. Terug redenerend kunnen we stellen dat de film gemaakt is in 1994, het jaar dat onze oudste zoon is geboren. Met baby’s en kleine kinderen heb je wel wat anders te doen dan cultureel lopen te wezen. Dat is bij mij dus blijkbaar niet anders geweest. Ruim twintig jaar later heb ik dus hard mijn best gedaan om het gemis van misschien wel de beste film ooit in te halen. Op Netflix hebben we de ruim tweeënhalf uur durende film met plezier aanschouwd. Het is inderdaad een wereldfilm, maar ik betwijfel of die in mijn top 10 ooit zal eindigen.

Een onterecht veroordeelde bankier, Andy gespeeld door Tim Robbins en bajesmaat Red ( Morgan Freeman) spelen de sterren van de hemel in de gevangenismovie. Alle facetten van het harde gevangenisleven komen ruim aan de beurt. Agressie van gevangenen onderling, gedwongen sex en verkrachting, handel, mishandeling en machtsmisbruik door het personeel tot zelfs moord toe. Maar ook vriendschap was een terugkerend thema in een omgeving zonder hoop en toekomst. Hoewel de twee maal levenslang veroordeelde bankier zich een luxe positie verworven had door zijn (financiële) kennis en kunde heeft hij de hoop nooit opgegeven.

Het vreemde is dat de film eigenlijk verplichte kost zou moeten zijn voor mijn beroepsgroep binnen de reclassering, maar zelfs daar heb ik tot vorige week mijn blinde vlek zorgvuldig gekoesterd. Vanuit dat perspectief was het ook een goede film die het gebrek aan socialisatiemogelijkheden binnen het gevangeniswezen pijnlijk blootlegt. Ik ben blij dat ik de film gezien heb, maar het ‘te veel’ Amerikaanse en Hollywood in de film zorgt er voor dat de 8,5 niet gehaald wordt, maar toch ga ik voor een dikke acht.

Eindoordeel: 8+
Alle filmblikken bij elkaar, volg de link.