Gôhh, de opmars van reisbureau Divide et Impera

Een militair strateeg ben ik niet. Sterker nog, er waren voldoende fysieke argumenten voor het toenmalige keuringsleger om mij als dienstplichtige te weigeren. Na even met mijn ogen geknipperd te hebben, kan ik stellen dat het mijn ego niet geknakt heeft. Integendeel, ik ben niet zo militaristisch ingesteld. Aan de andere kant, een overtuigend pacifist zal ik ook nooit worden. Het zal mijn latente misantropie wel zijn. Toch, kijkend naar de oorlogsactiviteiten aan onze buitengrenzen, met inmiddels grote gevolgen voor de binnengrenzen, passeren de verschillende militaire strategische visies de revue. Strategieën die vaak ook gelden voor het dagelijkse leven, want soms is dat een compleet slagveld zegt de eerder gememoreerde misantroop in me. Wat te denken van ‘If you can’t beat them, join them’. Mensen vluchten voor IS en andere oorlogszuchtigen, of doen mee aan de gruweldaden om hun vege lijf te redden! Wat blijft er immers over van je waarden en normen bij zoveel blind fundamentalistisch moslimgeweld? Weer anderen in Europa, de echte grote mensenhaters, bezien de vluchtelingenstroom als het grote Paard van Troje. Een bewuste strategie van mensenhandelaren en de IS adepten? We weten, indien onderwijs genoten, hoe het Troje is vergaan.

De grootste vijand zijn we voorlopig zelf, denk ik. Divide et impera, (verdeel en heers) lijkt het adagium van IS. Een militaire overwinning zit er niet in, niet op een ‘normale’ militaire manier. Maar misbruik maken van de oneindige verdeeldheid in Europa, dat is slim. En al zo oud als de weg naar Rome. Hoeveel vluchtelingen zullen ze nog weten te ‘motiveren’ en als onbezoldigd reisbureau richting Duitsland dirigeren? Divide et impera! Zouden die gasten in de woestijn het gymnasium hebben gehad? In Europa vele leiders waarschijnlijk wel, maar ze hebben die lessen niet onthouden.

 

Sprakeloos Blogger Speakers corner 3: Oorverdovende misantropie met kerst

 

Gelukkig moet ik maandag 24 december werken. De ‘finishing touch’ van de kerstinkopen is voor mijn wederhelft. Ik benijd haar niet. Maar goed, ik mocht vandaag en gisteren het bulkwerk doen. Ik doe de boodschappen het liefst, maar vandaag lukte dat niet. Even na twaalf uur vocht ik om een parkeerplaats om vervolgens in een karretjespolonaise de plaatselijke grootgrutter in te gaan. Heel irritant, maar als al die koeiekoppen zich tijdens de inkoop van hun ladingen calorieën die polonaise vasthielden, dan zou mijn misantropie niet zo’n enorme boost hebben genomen. Nu dus wel. Eenmaal voorbij de elektronische klapdeurtjes verandert de winkel in een complete anarchistische bende. Meteen al bij de groente-afdeling ontspinnen zich discussies tussen hoogst ontvlambare stellen over welke groente bij hun rollade gegeten moet worden. ‘Had dat thuis even afgekaart en op een briefje geschreven’ denk ik dan. Een ouderwets briefje is trouwens ook zo iets dat nog maar weinig mensen meenemen. De in te kopen overdaad moet allemaal op hun smartphone gedropt worden. Als een 16 jarige bakvis nu even snel kijkt op haar mobiele speeltje is er niets aan de hand. Dat gaat al lopende. Nee het zijn van die overjarige meno (en soms peno)pauzers die, zoekend naar hun leesbril, midden op het gangpad de kerstingrediënten nog nalopen op een speeltje dat ze ternauwernood begrijpen. Schuin over de hippe brilletjes wordt er geërgerd gekeken naar de rennende kinderen die te hard tegen hun karretje aanlopen. ‘Rot toch op oude taart’ denk ik dan. Het is inderdaad irritant dat jengelende onopgevoede kroost. ‘Maar zo’n takketeef stuwt mijn tollerantie-intolleratie tot ongekende hoogte’. Ik zei u al, de misantropie groeit als kool bij mij.

Terwijl de zoetgevooisde ‘Serious Request’ onderbroeken humor te nadrukkelijk op de achtergrond door de luidsprekers komt, pak ik snel mijn boodschappen in. Kan mij het schelen dat een paar meisjes uit Nijverdal met hun heitje voor karweitje actie €20, – heeft opgehaald voor het goede doel. Ik ben bezig met een heidens karwei en dat is de menselijke maat te houden in het gekkenhuis bij de plaatselijke grutter. ‘Fijne feestdagen’ zegt het alleraardigste kassameisje. Met moeite pers ik er nog uit dat ik haar ook het allerbeste is gun. Wat is dat toch met kerst samen te moeten zijn, terwijl bij mij alle signalen staan op ‘blijf-bij-mij-uit-de-buurt, ik-heb-een-pesthekel-aan-mensen-en-als-je-me-irriteert-ben-jij-de-klos’. Kerst zou een tijd van pure introspectie moeten zijn en niet van gezelligheid.

Tot overmaat van ramp zegt een dame van Oost-Europese komaf mij buiten vriendelijk gedag. Ze leurt met een krantje, maar eigenlijk wil ze gewoon geld. Deze ochtend is ze neergezet door een van haar Roma filiaalbazen die een eind verderop een paar valse noten speelt op een accordeon. Dit zijn dus de mensen die met de botte hersens van een gemiddelde VVD minister potentiële illegalen zijn. Tja, zo misantropisch ben ik dan nog net niet. Want zeg eens eerlijk, welk mens is nu illegaal? Zou kindje Jezus, met de normen en waarden van het hedendaagse Nederland een illegaal zijn geweest? Een interessante kwestie in deze dagen. We weten allemaal dat Jezus op latere leeftijd een hippie was, maar misschien ook wel een illegaal kind al dan niet geworteld. Met een venijnige grimas tast ik in mijn broekzak. Ik geef mijn vijftig cent van het karretje. Meer heb ik ook niet bij me. Al mijn ingehouden agressie richt zich nu op de bedenkers van vermeende illegaliteit van hulpeloze mensen uit Somalië, Irak of welke landen dan ook in de wereld. Een lekkere kerstgedachte waar ik niet vrolijk van wordt. Zo zal ik mijn zieleheil even wegspoelen met een SMS naar de jongens van ‘Serious Request’, een paar grijpstuivers voor het goede doel. Dat is Nederland anno nu. Soms zou je toch hopen dat die Maya’s iets nauwkeuriger waren geweest met hun kalenderberekeningen. Dan had ik het hedendaagse ‘mededogen’ en onmetelijke kooplust van vandaag niet hoeven te ervaren. Maar ja……….Fijne feestdagen.

Kakelkrant van Sprakeloos 21: De Jager en zijn cijfers, what’s new?

 

‘We are a great nation’

Dit zul je niet zo snel horen uit de mond van de Nederlander. Somberheid troef op dit moment en een goede reden om te klagen is snel gevonden. Wat deze zaken betreft ben ik een uitstekende afspiegeling van de gemiddelde Nederlander. De diepte van mijn misantropische bui maakt dat ik soms mild gestemd ben en op andere momenten een ‘cultuurpessimist’ van het zuiverste water.

Hedenmiddag mogen we weer de sombere boodschap aanhoren van in zwart geklede mannen en dames in ‘kekke’ hoedjes, uitgesproken door ons aller Hoedjeshoofd, oftewel Hare Maje. En weet u, dat de klankkleur van de boodschap me meer doet dan de kale cijfertjes. Ik zal u dat nader uitleggen.

Ik ben van 1966 en in de periode van Joop Den Uyl werd ik een beetje maatschappelijk bewust. De oliecrisissen uit die periode bracht veel sombere gezichten, maar de financiële impact ontging me volledig. Dat is maar goed ook, ik was een kind, en genoot van het rolschaatsen op de autoloze zondagen. Kabinet Van Agt/Wiegel stond in het teken van bezuinigingen (Bestek 81). De periode Lubbers in de jaren tachtig was dit niet anders. Dus de bijborende minister van Financiën (voornamelijk Fons Van der Stee en Onno Ruding) hadden voornamelijk zure cijfermatige boodschappen. Het is de mannen niet aan te rekenen. Vervolgens kwam Wim Kok, aanvankelijk ook niet zo heel optimistisch. Toch heeft hij ooit voorgesteld de wave te beginnen, een echte trendbreuk. Toen mocht Gerrit Zalm het koffertje hanteren. Aanvankelijk had hij de wind nog in de zeilen, maar goed, Zalm heeft het vermogen om de slechtste boodschappen nog met een aanstekelijk schaterlach te presenteren. Bij Wouter Bos kwam de somberheid er weer keihard in door de kredietcrisis. De cijfermatige verwachting is ook voor de komende jaren niet goed.

Mijn conclusie is dus dat ik, uitzonderingen, daargelaten, al ongeveer 30 jaar geconfronteerd word met magere cijfers op Prinsjesdag. Bezuinigen, afslanken, ombuigen of ‘eerst het zuur, dan het zoet’, geeft er maar een kwalificatie aan, of je hebt Prinsjesdag samengevat. De sombere cijfers van De Jager, die we inmiddels allemaal al kennen, maken geen indruk meer. It’s business as usual.

De achterliggende somberheid stemt tot meer hoofdbrekens. Dat we als Nederlanders niet op zijn Amerikaans gaan ‘yellen’  ‘We are a great nation’ is geen ramp, maar als de somberheid in de poriën gaat sluipen, dan wordt het pas echt erg.

Een mensen-mens, GADVERDAMME

 

Ik ga mezelf niet afficheren als een misantroop, hoewel ik op gezette tijden wel last heb van mensen in het algemeen. Omdat dit niet chronisch is, maak ik me geen zorgen. Sterker, ik vind het soms een prettige, hoewel geen gemakkelijke, instelling. Het maakt je kritisch, hoewel dat doodvermoeiend kan zijn. Het zogenaamde mindfucken ligt altijd op de loer en dat is destructief.

In zo’n misantropische bui, kan ik een gloeiende hekel krijgen aan bepaalde termen. Ik krijg bijvoorbeeld acuut rode bultjes van de term ‘mensen-mens’, wat een godvergeten jeukterm is dat. Gadverdamme. Op dit moment ben ik niet misantropisch, kun je nagaan hoe ik over mensen-mensen denk op mindere dagen.

Wat is nu een mensen-mens? In een eerste opwelling zou ik denken dat is iemand die van mensen houdt? Maar doen we dat in wezen niet allemaal, uitgaande van de goedheid van mensen en het zijn van een sociaal wezen. Ziet u, ik ben geen geboren calvinist, zo misantropisch ben ik niet.

Of zou een mensen-mens iemand zijn die goed met andere mensen kan omgaan? Volgens mij kunnen de meeste mensen dat in meer of mindere mate. Je eigen socialisatieproces maakt dat je met de ene minder goed kan, dan met anderen. Zolang je dat van elkaar accepteert, is er niets aan de hand. Gelukkig zijn de mensen met ernstige psychische defecten of anderszins persoonlijkheidsgestoord, ver in de minderheid, tenminste dat denk ik nu, maar in een misantropische bui denk ik er beslist anders over.

Of kan een mensen-mens met iedereen opschieten, een soort kameleon die qua omgangsvormen zich constant aanpast en niet zich zelf is. Ik zou dat soort mensen ernstig wantrouwen, misschien wel misantropisch worden. Niets mooier dan een oorspronkelijk mens met zijn hebbelijkheden en zijn onhebbelijkheden.

Soms zijn het wat zweverige types die zichzelf tot mensen-mens bombarderen. Nu moet ik bekennen dat ik deze mensen niet serieus neem, maar ze zijn in het algemeen totaal ongevaarlijk, vaak zelfs charmant in hun naïviteit. Het wordt anders als managers of directeuren, politici of bestuurders zich mensen-mens gaan noemen. Dan moet je gaan oppassen. Je ziet ze zo staan voor een groep werknemers op de dag dat ze zichzelf moeten introduceren. Handenwrijvend noemen ze hun naam, ratelen hun hele CV op alsof ze niet doorhebben dat niemand daar in geïnteresseerd is. Bovenal gaan ze uit van een goede samenwerking. Breed gesticulerend, zoals ze hebben opgepakt tijdens de peperdure seminars human resource, zetten ze hun woorden kracht bij, zoiets als Mark Rutte nog iedere keer doet en daarbij steeds ongeloofwaardiger wordt. “Dat zal toch wel lukken, dat samenwerken?” roept de man of vrouw naar het gehoor. ‘Ik ben immers een echte mensen-mens.’ Een teiltje moet worden aangesleept, maar tot echte vomeren ga ik over als de toevoeging komt, ‘A peoplesmanager.’ Het zweet breekt me van alle kanten uit bij die kretologie: ‘Een mensen-mens, a peoplemanager, gadverdamme, je bent niet goed wijs.’

Als je van mensen houd, dan moet je dat je dat zeker niet uitroepen, want daarmee geef je je gebrek aan mensenkennis al bloot. En als je met iedereen kunt omgaan, of te vriend wilt houden, dan ben je bij voorbaat al een slecht manager. Maar het gevaar dreigt dat een mensen-mens-manager zich vooral gaat ontpoppen tot een onbetrouwbare kameleon. Zo één die helemaal niet van mensen houdt, volstrekt onbetrouwbaar is en vooral van zichzelf houdt, of dat zelfs niet eens. Mensen-mensen, driewerf gadverdamme, ik word er subiet misantropisch van.

Misantropie, fade away

Indien misantropie als norm zich nestelt onder de huid

dan is er bijna geen enkel genezend kruid

ter bescherming

tegen misvorming

van het belaste ego

 haat krijg je dan cadeau

zover laat ik het niet komen

en zoek naar paradijslijke dromen

ter verdrukking

van persoonlijke mislukking

ter bevrijding van de belaste geest

druk op de onderstaande link en het is feest.

Een prachtige link, gekregen van Joshua, die het weer van Kitty kreeg, maar ook zij heeft het niet zelf gemaakt, kortom, muziek voor en van ons allemaal.