Mijn filmblik op: Made in Dagenham

UPC biedt ook de mogelijkheid om thuis een filmhuis film te kiezen. Niet geheel op de hoogte van het actuele aanbod, kiezen we Made in Dagenham. Gaat over naaisters in de Fordfabriek die opkomen voor gelijke arbeidsrechten. De film speelt zich af in 1968. Zonder al te veel voorkennis kiezen we deze film omdat het Engels is en sociaal historisch verantwoord. Ik ben niet ontevreden over de keus, alles zat er in voor een genoeglijk avondje filmkijken op je eigen bank.

De jaren zestig hebben onmiskenbaar ook in Dagenham voorzichtig zijn intreden gedaan, als op het naaiatelier van de Fordfabriek de ontevredenheid bij de naaister van autostoelbekleding de ontevredenheid toeslaat. Van het een komt het ander en een vrouwenstaking is het gevolg. In een kleine twee uur komen de man-vrouwverschillen en de sociale verschillen door elkaar te liggen. Het is een inkijkje in de standenmaatschappij van voor Magaret Thatcher. De hoofdrolspeelster, Rita O’Grady (Sally Hawkins) wordt onverwacht gebombardeerd tot stakingsleidster. Ze doorbreekt patronen binnen de fabriek, de vakbonden en uiteindelijk ook de wetgeving. Dit laatste gebeurt als ze bij de Labour staatssecretaris, Barbara Castle (Miranda Richardson) ontboden wordt. En laat ik nu denken, gezien het temperamentvolle karakter van de politica, dat het Margaret Thatcher in haar jonge jaren was. Toen nog met passie voor gelijke rechten. Ik had het mis, maar ik weet dan ook niet zoveel van de Engelse politiek uit die periode, want anders had ik Barbara Castle echt moeten kennen.

Al met al een lekkere Engelse film, met fijne sfeerbeelden uit die tijd die lijken te kloppen. Het verhaal is mogelijk wat dunnetjes, maar dat mag de pret niet drukken. Ik vond het leuk om te zien dat de hoofdrolspeelster niet alleen opkomt voor gelijke rechten, maar ook het masculine vakbondskader aanpakt, lang voordat Margaret Thatcher dat definitief doet met de vakbonden al is dat om heel andere redenen. Ook worden in de echtelijke relatie de puntjes nog even op de i gezet als Rita O’Grady haar welwillende partner te kennen geeft dat gelijke rechten geen privilege zijn, maar een recht.

Genoten. Met mijn filmblik waardeer ik de film met een 7,5

 

MEER FILMBLIKKEN

Dutch male pussy’s with power

Thailand krijgt een vrouw als premier, Yingluck Shinawatra. Nu ook Thailand, al is ze de broer van. Enige jaren terug, toen het er naar uit zag dat Ségolène Royal de huidige Franse premier Sarkouzy zou doen verbleken, maakte ik al eens een kleine opsomming. Vrouwen op de hoogste posten in de Scandinavische landen is eerder regel dan uitzondering. In het conservatieve Engeland galmt het feminiene van Margaret Thatcher nog door in de 21e eeuw. De Duitsers hebben Angela Merkel. In Zuid-Amerika is inmiddels ongeveer de helft van de presidenten een vrouw. Het zwaar Islamitische Pakistan is al door een vrouw geleid, de Filippijnen idem dito en welk zich zelf respecterend land heeft geen vrouwelijk chef of the country gehad? Sinds gisteren doet Thailand mee, maar Nederland? Beatrix tel ik natuurlijk niet mee. Ik vraag het me af of ik het in mijn leven nog mee ga maken. Statistisch moet ik nog een kleine 35 jaar mee gaan, mijn rookgedrag daargelaten, dus mijn verwachtingen zijn niet hoog gespannen op dit gebied.

Dat gelul over dat glazen plafond dat deugt niet meer, want als het in vele landen kan, waarom dan niet in Nederland. Wij zijn echt geen betere glasblazers dan elders in de wereld. Vrouwen zijn, zeggen feministische kenners, niet ambitieus genoeg in Nederland. Zij verkiezen kinderen boven carrière, prefereren deeltijdbaantjes en hebben het dol op het schoolplein met hun VINEX-vriendinnen. Waarom is dat in Nederland zo anders?

Ik denk het geheim te kennen. Wij Nederlandse mannen zijn misschien wel de grootste watjes ter wereld, echte non-macho’s en geboren softies. Dat lijkt een vreselijk pakket aan verderfelijke eigenschappen en dat is het natuurlijk ook. Het heeft echter ook voordelen. Naast de vrouwelijke communicatieve touch die ons geëmancipeerd maakt, zorgt het ervoor dat vrouwen een loer wordt gedraaid. Die vermeende zachtheid zorgt ervoor dat zij minder ambitieus worden, minder hoeven te vechten voor hun positie en sneller tevreden zijn met kroost en zelfontplooiing in afgepaste deeltijdbaantjes. Dolletjes, vooral voor ons mannen. We hoeven onze posities niet af te staan en worden niet versleten voor een stelletje ploerten. Goed we zijn geen macho’s, maar wel mannetjes met macht en positie. Zo zit dat in Nederland en niet anders. En ik denk dat het goed is.