Samsom kan gerust voor links kiezen nu!

En in een keer doemt zich tijdens de verkiezingscampagne een nieuwe vraag op, voor wie kiest de PvdA. Ze moeten smoel bekennen, vind Emiel Roemer. Maar ook de Kunduzpartijen trekken aan Diekerik Samsom als waardevol partner voor een hernieuwde Paarse coalitie of een welkome (lees noodzakelijke) aanvulling van de Kunduzpartijen. De PvdA is hot en de roep om middle of the road common sense is nadrukkelijk aanwezig.

Enkele weken geleden werd gerept over schuchtere toenaderingspogingen tussen CDA en PvdA. Twee zielige kleine regentenpartijen en voormalige bepalers van het Haagse pluche. De oude politiek heeft afgedaan, het spel op het midden was uit. We gooien het op de flanken, met de PVV en de SP. Alsof deze partijen trouwens programmatisch met elkaar te vergelijken zijn en dan heb ik het niet eens over het democratische gehalte. Het is bijvoorbeeld stuitend hoe Mark Rutte als een Mccarty de Koude Oorlog in zijn eentje nog wil overdoen. Uit zijn mond is het helemaal weerzinwekkend, want als je de PVV kunt omarmen, dan kun je politiek gezien alles, dus ook samenwerken met de SP. Tja, en dan wil Mark Rutte zeker niet met een Links Blok gaan regeren.

Maar waarom moet de PvdA dan met een Rechts Blok gaan regeren? Een rechts blok waarbij de VVD in grootte overheerst met amper sociale uitgangspunten. Want wees nu eerlijk, als je jezelf als liberale partij wilt wegzetten en je gedraagt je anti-Europees en hebt nog zieltjes te winnen door Wilderiaanse kreten uit te slaken, dan ben je geen midden partij, maar uiterst rechts en conservatief.

Is ‘middle of the road’ dan wel een alternatief. ‘Kunduz’ alleen is te klein en zelfs Paars moet het nog maar zien te redden in zetelaantal. Ik zelf vind zo’n krappe meerderheid met een SP op links en de PVV nog rechtser dan de VVD in barre tijden geen fijne optie. Voor het gemak gebruik ik nog de termen links en rechts, al is dat in de huidige politieke constellatie allemaal niet zo duidelijk meer. Ik denk dat Mark Rutte er aan zal moeten wennen mogelijk premier te moeten worden met een Links Blok voor echte stabiliteit. Of liever nog, dat de VVD meeregeert onder een Linkse premier.

En ik vind ook dat Samsom maar kleur moet bekennen. De SP staat immers dichter bij de sociaal-democraten. Dus wat let ze. En als je echt sociaal-democratische politiek wil, gewoon aan de slag gaan. Laat ik een simpel voorbeeldje geven, want in verkiezingstijd is alles in één keer simpel en zijn de oneliners en soundbites niet van de lucht.

Stel:

Een politiek latje van 10 centimeter. De SP situeren we uiterst links, bij 1 centrimeter en de VVD uiterst rechts, bij 10 centimeter. Dan is het discutabel waar de PvdA zou staan op dat latje, maar mijn inschatting is zo op 3,5 à 4 centimeter. Het gemiddelde van SP en VVD bij de onderhandelingen zou uitkomen op 5,5 op de links-rechts meetlat. Met de agendapunten van de PvdA trekken we dat naar ongeveer 4 centimeter. Conclusie, het partijprogramma van de PvdA is het beste gewaarborgd bij de grootst mogelijke coalitie van drie partijen namelijk met de VVD en de SP. En hoe hard Mark Rutte zijn socialistenhaat ook in de campagne uit, er is één voordeel namelijk: ‘Mark Rutte kan over zijn eigen schaduw heen stappen, laat hij dat dan maar zien in landsbelang.’

Dus Samsom kan gerust deze weg inslaan en heel constructief de formatie ingaan. Mochten SP of VVD steigeren, dan zijn zij de ‘brekers’ van de formatie, niet de PvdA. Ik denk dus dat we helemaal niet naar een middencoalitie hoeven te tenderen, alleen maar bange praat van rechts. Deelname van de PvdA zonder de SP is stategisch niet slim en zeker niet in het landsbelang.

Om de goede oude tijd te laten herleven voor de liefhebber een nummertje van Middle of the Road.

 

Jolande Sap geeft zich bloot!

Ben ik een voyeur of is Jolande Sap een politiek exhibitionist?  Het eerste is in ieder geval een beetje waar, maar als het om de politiek gaat dan sta ik hierin niet alleen. Of mevrouw Sap, die haar politieke suïcide breed heeft uitgemeten in de media, een politiek exhibitionistische suïcidepleger is, durf ik niet volmondig met ja te beantwoorden. Ik zoek vooral naar de ratio van Groen Links.

Zelf zegt ze een weloverwogen en gewetensvolle afweging te hebben gemaakt. Zelfs dat begrijp ik niet, sterker nog, ik geloof het niet eens. Jammer dat ze het Pinoccio gen mist, want dan hadden we heel voyeuristisch haar neus kunnen zien groeien.

 

Kirrend, en bijna enthousiast deelt ze mede dat ze de missie toch in een heel ander vaatje heeft weten te tappen. Een kwalitatieve verbetering ofwel een Haagse papieren werkelijkheid die ze haar achterban, die voor tachtig procent tegen is, vast wel door de strot kan duwen?

Ik denk het niet, of ze zullen alsnog van mevrouw Sap eisen dat de Afghaanse politie in spé een afspiegeling moet zijn van de Afghaanse samenleving dus ruim baan voor vrouwen, dat de politie huiselijk geweld op de prioriteitenlijst moet zetten en dat ze allen een leuke rugzak van Groen Links moeten dragen met daarin macrobiotische lolly’s om uit te delen aan de kinderen aldaar.

Rare eisen die mevrouw Sap c.s. moeten indienen om alsnog de politieke doodsverklaring binnen de eigen gelederen tegen te gaan. Want geloof mij maar, het rammelt nu intern bij de Groen Linksers. Het regent afzeggingen heb ik al vernomen uit welingelichte bronnen. Hoe gaan al die tegenstanders de politieke markten op om met de Provinciale verkiezingen nog iets klaar te krijgen voor hun partij?

Dat is niet mijn probleem, ik probeer de ratio te achterhalen bij Groen Links in het algemeen en bij mevrouw Sap in het bijzonder. Het lukt me niet. Ik kom tot net zulke stompzinnige stellingen om het gedrag van Sap te verklaren als het stemgedrag van Groen Links zelf.

OK, Ineke van Gent is niet meegegaan, dus van een kadaverdiscipline is geen sprake, maar mogelijk wel van een groepspsychose of hysterie?

Ik doe maar eens wat schoten voor de boeg:

Stelling 1.

Mevrouw Sap is jaloers op Femke Halsema en wil dit jaar het predicaat Liberaal van het Jaar verkrijgen.

Stelling 2.

Het CDA en de VVD hebben stiekem toch genoeg van het gedooggedoe met de PVV en geven (volledig in het geheim) CU, Groen Links en D66 alsnog de kans om bij de eerste de beste gelegenheid een regulier meerderheidskabinet te vormen. Lekker zonder de vervelende PvdA en zonder last en ruggespraak bij oom Geert.

Stelling 3.

Femke Halsema zit hier achter, heeft kennis van stelling 2, en wil zo snel mogelijk minister worden.

Stelling 4.

Groen Links wil de stelling bevestigen dat links en rechts niet meer bestaat, net zoals de oude scheiding conservatief en progressief wel heel 2010 is geworden. Als afspiegeling van de hele maatschappij die volgens velen in verwarring is, willen zij daarvan in plaats van leidend te zijn om die verwarring tegen te gaan, die afspiegeling graag zelf vertegenwoordigen. ‘Wij vertegenwoordigen de totale maatschappelijke verwarring en het maakt niet uit met welke bizarre politieke standpunten we dit waar moeten maken.’

Stelling 5.

Job Cohen zit hierachter om zo de PvdA alsnog de grootste partij te maken, want de boel bij elkaar houden begint bij de linkse boel bij elkaar houden. Cohen en in mindere mate Roemer van de SP kunnen zich rijker rekenen bij de Provinciale verkiezingen dan ze dat deden voordat Jolanda Sap zich in de politieke centrifuge liet vernietigen.

GL met zichzelf in de knoop, of ik gewoon Sprakeloos