Bewondering en verwondering op het Cotlandenpad.

Op het moment dat we op het Cotlandenpad richting kasteel Amerongen liepen wisten we dat het percentage koningsgezinden in Amerongen een paar procentpunten minder was geworden. We hoorden de koning op de radio Maastricht bedanken, hij was zich bewust van de dalende populariteitscijfers, maar zou zich wel wat aantrekken van positieve feedback. Als hij dat niet zou doen dan zou je een soort Poetin zijn!!!! We fronsten onze wenkbrauwen en wilden dat hier een foto van gemaakt was. Dan had de koning meteen onze feedback. We weten niet of wij de enige waren die deze ‘slip of the tongue’ is opgevallen.

We luisterden niet naar het nieuws verder, maar genoten van het Colandenpad. Kasteel Amerongen was vandaag voor publiek gesloten. Deze ochtend werd het Kasteelplein in het dorp feestelijk geopend en Amerongers waren welkom in het kasteel. Maar om het kasteel lopend en verder de bossen in bleek het Cotlandenpad een top wandeling, ondanks de sterk beschadigde bossen. Op 18 juni 2021 is met een valwind een substantieel deel van de bossen beschadigd. Maar ook dit is de werkelijkheid van een klompenpad, een stuk historie die ik als wandelaar ervaar als ‘het is zoals het is’. Er wordt hard gewerkt aan herstel en met een beetje vertrouwen doet de natuur de rest.

Als je varkens leuke dieren vindt, dan is het Cotlandenpad ook een aanrader.

Aan het einde van de wandeling liepen we door Amerongen, de kers op de taart. Wat een plaatje is dit dorp. Ik vind dat het woord pittoresk de schoonheid van het dorp te kort doet. Het is een ‘tableau vivant’ van een verzameling ansichtkaarten. Prachtig. Maar het is niet voor niets 27 april 2022 dus de Oranjefestiviteiten zijn niet ver weg. Het nieuwbakken Kasteelplein doet dienst voor de festiviteiten. Maar ook op andere dagen zijn er in Amerongen tekenen van Oranjegezindheid. Er is een heuse Wilhelminaboom bij de Andrieskerk en een historische pand dat Huize Oranjestein heet. Dat is natuurlijk ook niet voor niets. Oranjegezind of niet, ik heb Amerongen en het Cotlandenpad in mijn hart gesloten.

Het nieuwbakken Kasteelplein

Hieronder de foto’s van de blijvende Oranjecollectie in Amerongen.

(meer foto’s van het Cotlandenpad, zie ook Instagram account titiissprakeloos)


de Wilhelminaboom

Albapad, te mooi voor selfies

De herfst hangt in de lucht, maar het was nog voldoende veelbelovend om een klompenpad te trotseren. In Oosterhuizen bij Apeldoorn begint het Albapad en ik loop al even vooruit op de eindconclusie, een hele fijne wandeling hebben mijn meissie en ik gemaakt. Genoten van de afwisseling, bos, coulissen en open velden. Tijdens deze wandeling werd mij weer eens duidelijk hoe behoedzaam in Nederland omgegaan moet worden met de spaarzame ruimte. Maar op minder dan 50 meter van de A50 loop je toch in een prachtig stukje bos. Toegegeven, allesomvattende stilte was er niet, maar vogels waren duidelijk te horen, boven het wegverkeer. En hoe was het vroeger trouwens, toen maakte een stoomtrein toch ook ontzettend veel herrie. De stoomtrein hebben we niet gezien vandaag, mogelijk rijdt de trein ook niet in het coronatijdperk, het station onder de A50 voor betere tijden was weer een van de verrassingen tijdens de wandeling.

Ik noemde het al, de herfst hangt in de lucht, maar niet alleen de herfst. Hier en daar pakten in de verte donkere wolken zich samen. Een regenbui of stortbui is niet gevallen. Maar de donkere luchten symboliseerden voor ons ook een beetje de ongelooflijk stomme streek die onze koning heeft uitgehaald. Wanneer zullen de gevolgen van zijn onnadenkende (ik hoop dat het onnadenkend is) neerdalen op de Nederlandse bevolking. Hoe zal de toch al gepolariseerde samenleving in Coronatijd uiteindelijk reageren? Als de donkere wolken symbolisch zijn, dan wordt het een fikse slagregen. We kunnen ook moed putten uit de zonnestralen die ook af en toe aanwezig waren. Misschien gaat het meevallen. Maar ik heb een tip voor de koning en zijn gezin. Vlak bij het Albapad in Apeldoorn staat een groot gebouw waar eens zijn voorouders leefden. Voor een welverdiende vakantie zullen ze vast nog wel wat kamertjes vrij kunnen maken. En wandelen maar. Klompen aan, rugzak op (nu met thermoskan in verband met de sluiting van de horeca) en wandelen maar.

Mijn vrouw was in de stemming voor het maken van selfies. Ik ben daar niet zo van. Ik ben al lang blij dat de selfie-stick al weer een paar jaar op zijn retour is. Is het u wel eens opgevallen dat hele grote groepen vrouwen allemaal op dezelfde manier op zo’n selfie staan? Ze hebben allemaal het geheime handboek gelezen blijkbaar: je kin naar beneden, schalks kijken en je tong dubbelgevouwen achter je holle kies of zoiets. Ik weet het niet precies hoor, heb dat boek nooit gelezen. Maar goed, een kleine dissonant van deze wandeling is dat ik ook moest poseren voor een prachtige romantische selfie. Dat gaat nooit goed. Bovendien is het Albapad veel te mooi om de tijd te verdoen met selfies.