Plaatjes en kletspraatjes: Vervanging voor kankerverwekkende zonnebrand!

Omdat zitten het nieuwe roken is, probeer ik minimaal twee keer per dag tijdens mijn zittende werk een kort verkwikkend wandelingetje te maken. Het gaat om de beweging, maar het is wel geinig dat je binnen  korte tijd de stuwwal in Arnhem kan aflopen om een snufje Rijn te pakken. Of je loopt achter de kunstacademie langs en kijkt in de spannende ondoordringbare tuinen naar boven. Vandaag liep ik achter Artez in Arnhem en bijna toen ik weer terug wilde, stond mijn hart even stil.    ,, What the fuck!?”

In een splitsecond bevond ik me in een achtbaan van allerlei vreemde gedachten. Is er een chemische oorlog uitgebroken? Het kan maar zo in deze tijden. Misschien is het nu echt vijf over twaalf en geselen de weerelementen de mensheid. De ene biologische rampspoed volgt de andere op.  Ook dit is niet ondenkbeeldig, maar dan toch niet zo dicht bij huis? Ik houd wel van de ‘vervanmijnbedshow’, dus deze aanblik tijdens mijn gezondheidsloopje bevalt me niet. Of hebben de jongens en meisjes kunstenmakers een opdracht gekregen: , Doe een bekende kunstenaar na, maar gebruik natuurlijke materialen.’ Het ene clubje dresseert een grote hoeveelheid rupsen, de andere pakt een paar bomen in vlak achter de school en ze noemen het de ondraaglijke lichtheid van de raffelmaatschappij. Ik zeg maar wat. En de meester of juf van de kunstenaars vertelt een pakkend verhaal over Christo uit Bulgarije.

 
Die splitsecond is gelukkig zo klaar, ik denk weer na en vermoed rupsjes, maar niet de eikenprocessierups. Nader onderzoek leert dat de spinselmot (of stippelmot) zulke spooky bomen creëert. Weer wat geleerd, ik had het overigens nog niet bewust gezien. Het brengt me wel op een lumineus idee. Want het produceren van schone kunsten al dan niet door de rupsen, mag best gepaard gaan met een commerciële insteek.
Als we nu eens het gerucht de wereld in helpen dat het ragfijne spinselmottenweb goed is om het kankerverwekkende zonnebrand te vervangen. Er is zo een groep mensen te overtuigen dat dit echt waar is. Voor €50,- mogen zonaanbidders met angst voor zonnebrandcrème een bad nemen in deze natuurlijke toestand. Ik wil er wel staan en het geld innen. Let op, staan, want zitten is immers het nieuwe roken.

Begrip, van de dag (83) Tuinfeest

 

TUINFEEST

 

Zomerse geluiden dragen ver in de donkere avond. We schrijven de week tussen kerst en oud&nieuw, een soort week van niets. De meesten hebben vakantie, zijn aan het uitbuiken en wachten op het slotakkoord van 2015 om daarna het nieuwe jaar fris te beginnen met werk, school of in ieder geval goede voornemens. En toch klinken er zomerse geluiden, want ergens bij een van de achterburen is een tuinfeest gaande. Ik ken de aanleiding niet, maar ik denk vooral wat origineel, want waarom moet een tuinfeest in de zomer gehouden worden.

Ik heb geen weet of de feestgangers voorzien zijn van slimme terrasverwarming of dat het een diehard après-ski bijeenkomst is van wintersportgangers die hun geld hebben bespaard omdat er toch geen sneeuw ligt op de meest pistes in de Alpenlanden. Wel feesten zonder de dure uitgave aan reizen, skipassen en een duur chalet. Ik vind het wel geinig zo’n feest op de achtergrond, met gelach en geklets en overigens zonder harde muziek. Misschien zijn het wel hele hippe starters van een initiatief dat we het hele jaar meer en meer gaan ontdekken. Leef je leven buiten in plaats van achter gesloten deuren en ramen. Het weer en het klimaat lijken ons hierin te ondersteunen. Want eerlijk is eerlijk, het valt iedereen op dat we vrolijker worden als het rokjesdag is geweest, we losser in de omgang zijn als de winterjassen niet knellen en we met het hoofd naar beneden ons beschermen tegen regen en wind. De open blik van de gemiddelde mens is een verademing na een lange strenge winter.

Maar als de winter dan uitblijft zullen we ons anders moeten gaan gedragen, de achterburen hebben de eerste stap gezet. Onlangs nodigde ik nog een studievriend uit om in januari met ons te genieten van een stamppotbuffet. Omdat januari niet lukte, zou het februari kunnen worden. Misschien zijn stamppotten dan niet meer gewenst en zullen we de barbecue uit de schuur halen. Waarom niet? Een heel jaar zomerse taferelen, lijkt me geweldig.

Begrip, van de dag (72) Interne thermostaat

 

INTERNE THERMOSTAAT

Nu de donkere dagen voor kerst bijna ten einde zijn, nog drie nachtjes slapen, gaan de dagen weer lengen. En de volkswijsheid zegt dan dat de winter zich gaat strengen. We hoeven ons voor de komende maanden meteorologisch niet zo druk te maken, want een paar graadjes minder en het vriest nog niet ’s nachts. Misschien moeten we, als we pech hebben, een keertje de ruiten krabben van de auto. Een voordeel is dat we geen hype krijgen rondom een Elfstedentocht die toch niet komt. Verder kabbelt de winter gewoon door in de lente en weten we eigenlijk niet meer wat kou eigenlijk is.

Toch neem ik iets raars waar bij mezelf als het gaat om temperatuurbeleving. In het kader van milieubewustzijn proberen wij natuurlijk de verwarming zo laat mogelijk in het seizoen aan te zetten. Toch ontstaat er in oktober een mate van frisheid in huis die zorgt dat je de kachel wil aanzetten. Qua temperatuur is de noodzaak daartoe helemaal niet zo vanzelfsprekend. Ook het fenomeen winterjas is zoiets. Zolang het niet nodig is, trek ik geen winterjas aan, maar eenmaal de beslissing genomen dat de tijd voor de winterjas is gekomen, dan blijf ik hem ook aanhouden en ik vind dit ook nog wel behaaglijk. Maar zoals gisteren was het overdag vijftien graden. In de zomer word je gek aangekeken als je op een kille zomerdag met slechts vijftien graden een winterjas aandoet.

Zou er in de mens misschien een thermostaat zijn die de gewenning met de seizoenen heeft opgeslagen? Dus eigenlijk dat we ons helemaal niet zo aanpassen aan de werkelijke (gevoels)temperatuur, maar voor een belangrijk deel geconditioneerd zijn door de eisen van de seizoenen. In de winter heb je een dikke jas aan, in de lente probeer je overmoedig te dunne kleding uit, voor de zomer is het niet ongepast om bijna in je blote gat te lopen en de herfst is het seizoen om de winter zo lang mogelijk uit te stellen, totdat het eigenlijk niet meer kan. Ik vroeg het me zomaar af.