Beschavingsoffensief: Trump of Clinton

,,Ik doe niet meer mee.”

Dit is mijn nieuwe levensmotto voor de komende tijd. Met nadruk ‘levensmoto’ want er is geen vezel in mijn lijf die denkt om er in zijn geheel uit te stappen. Integendeel, ik denk met mijn zojuist gekozen motto een voller leven te gaan creëren. Het sluimerde al een tijdje, maar ik had er blijkbaar nog geen woorden aan kunnen geven. Nu wel. Vorig jaar had ik al besloten om me niet meer te mengen in de Zwartepietendiscussie. Nadat al mijn nuances hieromtrent verloren gingen in het misdragen van de grachtengordel èn de Wildersadepten, zag ik af van discussie op dit gebied. Sterker nog, voor mij bestaat het hele sinterklaasfeest niet meer. Klaar, over en uit. Ik doe niet meer mee. Ik zag er toen nog geen levensmotto in, nu wel.

De aanleiding is het circus rond de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Met recht vraag ik me af wie hier nu op zit te wachten? Maar tot mijn verbazing zijn er hele stammen welopgevoede dames en heren die hun nachtrust opofferen om naar de slechtst geregisseerde C-movie te kijken om er de volgende ochtend opgetogen over te discussiëren. Met een nauwelijks verholen opwindingen duiden ze het tweegevecht tussen Trump en Clinton. Ze zoeken in allerlei discutabele onderzoekjes het gelijk van hun favoriet. De massale belangstelling in Amerika en ver daarbuiten geven de hoofdrolspelers het idee dat ze er toe doen. De Amerikaanse presidentsverkiezingen, daar gaat het dus over. Ik denk, ga gewoon slapen. Dit volledig mismaakte festijn, deze totale degradatie van de mensheid is het toch niet waard om bekeken te worden. Hoe meer mensen dit bekijken en belangrijk vinden, des te meer legitimatie deze finale ontmenselijk krijgt. Ik doe dus niet meer mee.

En wat steekt, of, nu ik niet meer mee doe moet ik zeggen stak, is het dedain van de zogenaamde watchers als ze praten over Tokkie-gedrag in eigen land. Wie kijkt er van deze mensen nu naar allerlei platte televisie bij de commerciëlen? Haagse Sjonnies en Anita’s die op vakantie gaan naar Griekenland waarbij hun hoeren en snoeren tot in detail wordt weergegeven. Ouders die meegluren met hun zuipende kroost in Spanje, Utupia of noem het arsenaal aan reallife-series maar op. Dit is voor het pleps, daar kijken ze niet naar. Ze hebben inmiddels hun eigen Tokkie-serie gevonden, de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Geen haar beter en bovendien nog op onmogelijke tijden om er bij te zijn.

Maar Amerika is toch het belangrijkste land in de wereld? Niet lang meer als dit gepruimd wordt. Ik denk dat de Russen niet erg onder de indruk zijn van het beschavingsniveau. China zal op oosterse wijze hun culturele suprematie niet tonen, maar wat zullen ze de Amerikanen en al hun meegenietende watchers heimelijk verachten. Als ik Mexico was zou ik zelf maar een muur bouwen om de Latijns-Amerikaanse culturele waarden te behouden. De Amerikaanse presidentsverkiezingen zijn wat mij betreft van Zimbabwaans niveau waar Mugabe al jarenlang de absolute macht heeft. Zijn wijze om tegenstanders met succes te weren van het hoogste ambt is amper van een lager niveau dan de publiekelijke moddergevechten in de Verenigde Staten. Daar wil je toch niet naar kijken? Je wilt je toch niet verbonden voelen met een Trump of Clinton? Ik niet tenminste, want ik doe niet meer mee. This is not the time of my life.

 

Begrip, van de dag (179) Mondiale realitysoap

 

MONDIALE REALITYSOAP

Hoe lang is het geleden dat miljoenen Nederlanders keken naar de ontknoping van Big Brother? Kijken naar slow-tv waarbij uiterst traag het dagelijkse leven van een aantal relatief onschuldige exhibitionisten op een presenteerblaadje werden aangeleverd. Knuffelend won Ruud het net niet van Bart. We mochten met zijn allen meestemmen. We spraken er schande van. Iedereen keek. Later kwam de Bus en tegenwoordig is er al een jaren durend programma waarvan ik de naam niet eens weet. Tussen Big Brother 1 en nu, herinner ik me de verheven scenes met ene ‘Terror Jaap’. Maar het verzadigingspunt is nog niet bereikt.

Reality-tv kent zijn weerga niet. Slechte gebitten, familieruzies, lelijke lichamen, geënsceneerde huwelijken per computer, maagdelijke nerds die moeten krikken op beauty’s, ja zelfs ‘Boer zoekt Vrouw’ hoort wat mij betreft bij deze nog lang niet uitputtende reeks. We willen gluren, we willen net als in de middeleeuwen onze medemens op de mestkar door de stad zien gaan. En last but not least, we willen invloed uitoefenen wie de leukste, de lelijkste of de winnaar is. En natuurlijk spelen de televisiemakers daarin een rol. We krijgen te zien wat de regisseurs willen, alles voor de kijkcijfers. Als iemand niet de X-factor mag hebben, dan laten we toch beelden zien die het imago schaden en massaal stemmen we op een opponent. Name en Shame, exhibitionisme en andere genanteriën worden aan de lopende band geleverd, ook door de zogenaamde serieuze tv.

Ieder zijn meug, maar in de VS gaat het nog verder. Met Trump en Clinton krijgt deze ontwikkeling een nieuwe dimensie. Consumenten die in toenemende mate zijn opgevoed met reality-tv, zien de maatschappij steeds vaker als een spelletje. Politiek als amusement, zonder in de gaten te hebben welke invloed het stemgedrag uiteindelijk heeft. Donald Trump die de wereld gaat leiden als een soort ‘Terror Jaap”. Onwaardig amusement voor tv misschien, maar als hij straks verreikende beslissingen moet nemen, hoe vinden we dat? Hillary Clinton de vleesgeworden vertegenwoordiger van een kliek presidenten die, Republikein of Democraat, stiekem een soort van vrijmetselaarsgroep vormen. Ze mag het glazen plafond willen beslechten, ze heeft ook de grootste trol & treiter campagne op internet. Het wordt wel heel eng als we onze grote beslissingen moeten laten afhangen van het misvormde electoraat, bij wie reality en fictie door elkaar loopt. Als ranzigheid de maatstaf is, dan haak ik ook politiek af, net als bij de reality soaps.

Begrip, van de dag (103) Bakfiets

 

 

BAKFIETS

 

Taalverrijking is een mooi ding en daar wil ik het vandaag over hebben en dan wel van een heel lokale soort. In ons gezin heeft bakfiets een tweede betekenis gekregen, we hebben als het ware een homoniem gecreëerd. Een bakfiets is natuurlijk het vervoermiddel van de kleine middenstand in het begin van de twintigste eeuw tot zelfs ver in de jaren vijftig. Het Gooi heeft het begrip bakfiets een nieuwe lading gegeven, maar het blijft een bakfiets. Er worden geen broden of lompen meer in vervoerd, maar verwende kindjes in merkkleding door hele hippe moeders. De nieuwe lading maakt het nog geen homoniem.

Zo’n vijf jaar terug zat ik aan tafel te oreren en liet daarbij het woord bakvis vallen. Mijn jongste zoon begreep het niet en ik legde uit dat een bakvis van oorsprong een klein visje was, te klein om te koken maar het was zonde om het weer overboord te gooien, er zo net tussen in. Later sloeg dat er net tussen in op meisjes die geen kinderen meer waren, maar zeker nog niet volwassen. Ze denken daar zelf anders over. Dus pubers, met onvolwassen streken, geen verantwoordelijkheidsgevoel, onzeker tot op het bot met een arrogantie alsof het echte jongedames zijn. Mijn zoon leek het begrepen te hebben. ,, Ik ben dus ook een soort bakfiets, alleen dan een jongen? Hij had het woord bakvis niet goed verstaan en sindsdien noemen we een mannelijke bakvis een bakfiets. En als hij zich bakfietserig gedroeg wees ik hem op zijn bakfietsengedrag tot op de dag van vandaag.

Ik moest er vandaag aan denken in verband met de commotie rondom D66 Kamerlid Wassali Hatchchi. Haar optreden heeft iets springerigs, is ietwat onvolwassen en ze lijkt de gevolgen van haar daden niet echt te overzien. Kortom een bakvissenstreek op basis van de droge feiten. Er gaan geruchten over de strenge discipline onder de leider Alexander Pechtold. Ook zou er sprake zijn van een heimelijke affaire waardoor ze op de vlucht is. Dit is een dubieus gerucht natuurlijk, maar als het waar is dan kun je stellen dat haar vluchtige bakvissenoptreden veroorzaakt is door mogelijk hengstig bakfietsengedrag in een volledig volwassen omgeving van de Haagse Politiek. Ik denk dat bakfiets nog wel eens een landelijk erkend homoniem zal worden.