50. HET KLOPT uit de serie de kabbelende 100

Kom maar op fotografen, wat is hier nu nog aan op te merken? De compositie is prachtig, er is goed gebruik gemaakt van de ochtendzon, de scherpte is okay en de foto is goed recht genomen. En dat allemaal met een gewone Samsung smartphone die al heel veel goedbedoelde, maar scheve foto’s heeft opgeleverd. Menig blogje op de sociale media heeft me al honend commentaar opgeleverd, maar vandaag denk ik niet. Op een zondagochtend in Hoenderloo klopt het helemaal. Een potentieel winnende foto, alleen weet ik nog niet voor welke wedstrijd. En dat allemaal zonder fotoshop of andere trucage. Een korte wandeling voor het ontbijt in het achterliggende hotel leverde deze foto op. Nog weinig mensen zijn op pad en de ochtendnevel is prachtig te zien en nu dus ook op de gevoelige plaat vastgelegd. Tien minuten later klopt het al niet meer, de zon is al feller, het licht anders. Maar dit moment klopt.

20150920_085810
Op weg naar het ontbijt in hotel Buitenlust, waar we met de familie neergestreken zijn om de vijftigjarige huwelijksdag van mijn ouders van 9 augustus jl. nog te vieren, vraag ik me af wanneer nu iets klopt? Wie bepaalt nu of een foto klopt, behalve ikzelf? Je kunt een foto mooi vinden of niet, maar kloppen is, ondanks allerlei fanatieke fotografen, toch maar een zeer betrekkelijk begrip. Deze foto klopt misschien omdat er voor een leek technisch niet zoveel op aan te merken is. Maar voor mij zal de foto voor altijd gelieerd zijn aan dat ene moment op zondag 20 september iets voor 9.00 uur ’s morgens, waarop alles bij elkaar komt, het licht, de paarden, de groene omlijsting en uiteraard het hotel op de achtergrond. Een hotel dat door mijn ouders is uitgekozen. En omdat ze vijftig jaar getrouwd zijn liep het etentje niet uit tot in de kleine uurtjes. Dat is dan ook misschien wel de reden dat ik fris en fruitig de ochtend in wandelde om het kloppende moment te ontmoeten. Vijftig jaar huwelijk, we hebben ze gisteren bevraagd hoe het gegaan is in die huwelijksjaren. Het achterste van de tong zullen ze zeker niet hebben laten zien en geef ze eens ongelijk. Maar vertrouwen, eerlijkheid en respect zijn de ingrediënten om het vol te houden gaven ze gisteren in gezamenlijkheid aan, om het huwelijk te laten kloppen. En het klopt dus nu al vijftig jaar en een beetje. Dat maakt voor mij deze foto voor eeuwig kloppend.

36. WAT IS DIT NU WEER? Uit de serie de kabbelende 100

20140906_230127_Android

Wat is dit zult u zich afvragen bij het zien van bovenstaande foto? Ik zal het u nader uitleggen. Dit is een foto van mij mobiel tijdens de laatste wandeling gisteravond met de hond. Het is reuze handig zo’n smartgeval om kiekjes te maken en nog handiger is de software door mijn jongste zoon aangereikt om bij thuiskomst zonder extra handelingen de foto’s op de computer te kunnen zien. Ik ben niet zo heel handig in het maken van treffende foto’s. Maar tijdens het wandelen dacht ik, wat is dat bij die school aan de overkant van het water. De lampen branden in het schoolgebouw en dat geeft in een relatief donker parkje achter ons huis een bijzonder effect. Dat is het dus. U moet het maar van me aannemen. Maar ik dacht ook, wat is dat, die felle lampen op zaterdagavond in de school. Zal er iemand binnengeslopen zijn? Ik zag of hoorde verder niemand. Waarschijnlijk zal de laatste de vrijdag ervoor de lamp niet hebben uitgedaan. Ik hoop dat dit blog geen aanleiding zal geven voor een standje van de bovenmeester. Misschien was het de bovenmeester zelf wel, wie zal het zeggen. Een spannende thriller met Sodom en Gomarra is al in de maak in mijn hoofd.
20140906_230203_Android
En dit? Nu na een paar meters verder lopen, kwam de artiest in mij naar boven bij het zien van de weerkaatsing van de verlichte bovenverdieping. De artiest in spé ten spijt, daarmee wordt het nog geen fijne foto. Bij een tweede poging lukte het me, conform de artistieke wetten van de fotografie, om het origineel en het spiegelbeeld in het water op een plaatje te zetten. Daarmee is dan ook alles gezegd naar mijn mening. Valse bescheidenheid speelt geen rol in deze zoals u ook zult ervaren. Toch vind ik het bijzonder jammer dat ik mijn ervaring op dat moment niet fotografisch met u kan delen. Een blik zegt vaak veel meer dan een diarree aan woorden, die mogelijk meer vragen oproept dan dat er artistieke antwoorden gegeven kunnen worden.

20140906_230217_Android
We lopen verder, de hond en ik. De hond is zwart en het is donker. Met voldoende zelfkennis besluit ik geen poging te wagen de hond op deze aangename septemberavond te vereeuwigen. Dat gaat niet lukken en dan zult u zich zeker afvragen ‘Wat is dat nu weer?’ Dan worden we opgeschrikt door een hoop gepiep en gebliep en we zien een een rood en een blauwig lichtje. Aan de waterkant, we hadden hem nog niet ontwaart, dat wil zeggen, ik had hem nog niet gezien, mogelijk Pippa wel, maar die had er nog geen aandacht aangeschonken. We bleven beide staan en onder de parasol rees een gedaante. Op onze vraag, gemakshalve ga ik ervan uit dat Pippa dezelfde nieuwsgierige instelling heeft als ik, wat is dit nu weer, komt het antwoord. Ik vraag me wel af wie er nu om elf uur ’s avonds midden in de wijk, waar honden worden uitgelaten en waar het licht van de school brandt, gaat vissen. Goed er is water en waarschijnlijk vis, aan die voorwaarden is voldaan, maar is dit nu echt de rustieke plek om in het holst van de nacht te gaan vissen. Pippa vroeg zich volgens mij niets meer af, ze wilde verder. Maar zo moest nog even wachten op de laatste foto. Mocht u zich afvragen wat dat lichtje aan de rechterkant is. Dat is dus de visser die op electronische wijze werd gewaarschuwd dat er vis onderweg was. De rest van de lichten in de overwegend zwarte foto heb ik reeds verklaard.
20140906_230331_Android

13. KERSTKUNST uit de serie de kabbelende 100 van Sprakeloos

Keuvelen op tweede kerstdag bij je ouders op de bank. Vertrouwd, al ben je er al 29 jaar weg. Het is mijn ouderlijke huis en dat zal het altijd blijven al ben ik er net niet geboren. Gesprekken gaan over de familie, de buurt die veranderd is en onvermijdelijk over mogelijke verhuisplannen. Ze zijn per slot van rekening rond de tachtig. Helemaal vanzelfsprekend gaat het niet allemaal, maar toch zijn er nog wel plannen voor een fietsvakantie in Nederland komend jaar. ‘Count your blessings’ denk ik dan, al zou het helemaal niet doorgaan. Voorlopig blijven ze nog wonen in dit huis en eigenlijk kan ik ook niet anders voorstellen. Moeders is in de keuken de brunch aan het voorbereiden, terwijl mijn vader de tafel dekt. Ik kijk naar buiten, het is zacht, grijs en het waait. In een van de kerstdecoraties op de vensterbank zie ik ineens een kunstwerk.
2013-12-26 14.39.29

Mijn vrouw bladdert in een tijdschrift en kijkt op. Met mijn mobiel probeer ik het gewenste kunstwerk tastbaar te maken. Te pakken voor de gevoelige plaat zouden ze vroeger zeggen. Tegenwoordig moet je je digibetisme ontstijgen om iets moois uit je telefoon te halen, maar ik probeer het tenminste. ‘Misschien kan ik er een blogje van maken.’ Voor mijn vrouw is dat afdoende verklaring en leest verder. Ze zal het wel zien na de promotie op Facebook. Want naast een stel zijn we ook nog goede vrienden op Facebook. Mijn ouders schuifelen verder in huis om de kerstbrunch voor ons te prepareren en slaan geen acht op mij. Ik peins me suf hoe ik de brandende kaars in beeld kan krijgen, terwijl ik de kern van mijn kunstigheid, de weerspiegeling van tegenoverliggende huizen, in de vaas ook in beeld krijg. Ik voel dat het iets moet zijn met inzoomen, maar ik krijg niet de juiste proporties te pakken. Ik weet sowieso niet of de foto’s iets gaan opleveren, dat wordt pas duidelijk als ze groot geprojecteerd worden op mijn computer. Hoe dan ook zal ik een blogje schrijven neem ik me voor. Een herinnering aan kerst 2013 zullen we maar zeggen. Geen foto van een rijk gevulde tafel met lachende gezichten en hinderlijke weerkaatsing van de kaarsen. Een echte kunstherinnering van mijn hand. Ik schiet een foto of zes en ga weer zitten. Mijn vader vult het wijnglas van mijn vrouw bij en ik blief nog wat sinas. Ik moet rijden.