Plaatjes en kletspraatjes: Mijn revolutionaire daad

Hoe ga ik mijn revolutionaire hartenkreet verwoorden? Een dilemma want als dit stukje langer dan 1 minuut leestijd heeft, echoot de hartenkreet slechts wat rond in mijn ziel, maar verder leest niemand het? Laten we vooropstellen dat ik van voetbal houdt, maar Qatar kan me gestolen worden. Veel zin heb ik vanavond in de wedstrijd van Feyenoord. Dus om op tijd te eten snel naar de super in de buurt. In mijn geval de Jumbo. Je weet wel die van de gele zak, snelle auto’s en …….en een geheel apathisch niet invoelend reclameteam. O ja, en van de verdenking van witwassen. Goed die reclame dus, heel Nederland is over ze heen gevallen en je denkt, dat zal wel afgelopen zijn!!!!

Bij binnenkomst in de winkel baardman in een hesje, je kan er niet om heen. Ik was verbaasd, hoogst verbaasd. Zal dat alleen hier zien? Eigenlijk moest ik rechtsomkeer maken, maar je weet wel, haast en Feyenoord vanavond op tv………. Even overwoog ik als revolutionaire daad proletarisch te winkelen als revolutionaire tegenactie tegen het onmenselijk kapitalisme.

Zo ben ik niet helaas, dus dan maar in blogje.

In de winkel vang ik tussen twee vakkenvullers het volgende gesprek op:

,,Ik snap het niet dat ze dat van die bouwvakkers bedacht hebben.”

,,Hoezo?”

,,Nou van die 5000 doden in Qatar.”

,, Ach dat zullen ze zo wel niet bedoeld hebben.”

,,Het is wel heel erg dom vind ik.”

Ik: ,,Dat vind ik nu ook, en dan ben jij vakkenvuller en geen directeur.”

We gaan ieder ons weegs. De vakkenvullers verdienen hun grijpstuivers met vakkenvullen, ik ben op tijd met mijn snert uit blik voor Feyenoord en ……we gaan gewoon verder. Wij  wel……met dien verstande dat ik maar een blogje schrijf over de gekte in de wereld te beginnen bij de Jumbo. Hadden ze bij de directeur niet heel veel contanten in huis gevonden? Misschien dat dat maar eens in het fonds moet voor al die Bengaalse arbeiders. En nu maar hopen dat Feyenoord wint!

In de slag met Maarten op het Slagmaatpad

Op het kaartje was het al te zien. De start van het Slagmaatpad was nabij het spoor en op duidelijke gehoorsafstand van de A12. Dat laatste was natuurlijk niet op het kaartje te zien, maar wel uit af te leiden. Toch was ik benieuwd wat het pad me te vertellen had, wat het zou brengen. Mijn wandelpartner was een collega met wie ik eerder twee klompenpaden had gelopen. Bovenal is het een kameraad waarmee ik iedere wedstrijd van Feyenoord rechtstreeks in verbinding sta om de wedstrijd van oehhhs, ahhhhs, yes en soms k*****s te voorzien. Ja, a man has got to do what a man has got to do. Vandaag was dat wandelen in Bunnik. Natuurlijk hebben we ons aller Arne Slot eensgezind van advies gediend. (Voor de niet Feyenoordfan, Arne is de trainer, onze trainer.)

Wat schets mijn verbazing, de drukte van verkeerswegen en relatief veel andere bezoekers rond het Fort bij Vechten raakten al snel op de achtergrond. Er is een hele fijne overzichtelijk wandeling gecreëerd van ongeveer 7 kilometer in een groene omgeving. Goed, het is geen oerbos en waarschijnlijk recent in elkaar geknutseld landschap, maar een heel prettig en rustgevend decor voor een fijne wandeling. Een aanrader wie van oost naar west rijdt, of andersom, en even een uurtje wil ontspannen. Als Oosterling ben ik dan altijd weer verbaasd dat ook in de drukke Randstad een klompenpad echt wel op zijn plek kan zijn.

Rond het Fort was trouwens een filmploeg bezig en ons aller ‘Vaderlandse geweten van de parate kennis’ struinde er ook rond. Op de terugweg hielden we de pas even in om een ongetwijfeld wetenswaardig antwoord van Maarten niet te verpesten door twee bolle wandelaars. Het zou zonde zijn om de erudiete verhalen van Maarten van Rossem te interrumperen met het gesjok van ons met een air, we kijken niet in de camera. Maar hij wenkte vriendelijk naar ons met de woorden, dat het een leuk artistiek beeld geeft. Ik heb Maarten van Rossem hoog staan als het gaat om de historische of politieke kennis. Zelfs op het gebied van auto’s of techniek kan hij waarschijnlijk een heel kundige verhandeling houden, maar over artistieke vermogens op het gebied van de bewegingskunst van twee heren heeft hij geen verstand. Ik repliceerde dan ook dat hij zijn esthetische en artistieke verwachting maar moest temperen. Hij had overigens niet gezien hoe ondergetekende een half uur daarvoor met een trekpont een slootje over ging, bibberend en heel onvast. Ben benieuwd of we in beeld waren want hij wees nog op het ‘gevangenisgehalte’ van mijn shirt. Heel artistiek.

(Voor meer artistieke kiekje verwijs ik ook naar mijn Instagram account titiissprakeloos)

Een illusie armer en het 57e klompenpad, het Assenradepad.

Het 57e klompenpad stond voor vandaag gepland in Hattem. Afgelopen zomer had ik al goede ervaringen met het Hoenwaardsepad. En in het begin waren er overlappingen en dat is geen straf. Lopen langs de Spaanse Graven wordt een stuk geschiedenis uit 1572 en de jaren daarop getoond. Mogelijk dat de plek in de vroege middeleeuwen al van betekenis was. En daar mogen we dan op een koude zondagmiddag in mei zomaar rondlopen. Even later een bruggetje over een stroompje, de Molecate. Zeer fotowaardig vond ik, maar ook een beetje ‘living on the edge’. Met mijn 100+ kilo wekte de brug de indruk dat het nog door de Spanjaarden is aangelegd. Ik kreeg er een beetje een De Kuip gevoel van. Als we winnen tegen een gerenommeerde tegenstander in Europa of tegen 020 dan kan de massa het beton aan het bewegen krijgen. Magnifiek, echt waar. Maar dat is al weer een tijd geleden en volgende week weer tegen 020, maar het gaat nergens meer om, behalve de eer. Het Rotterdamse beton zal echter niet in beweging worden gebracht, al winnen we met 10-0. Dat stomme coronagedoe ook. Snel even kijken op mijn App……..Die klungels staan achter tegen Den Haag. Dan maar 100% concentratie op het Assenradepad.

Een pad met twee gezichten is mijn mening. Na het veelbelovende begin, kwam er toch een minder gedeelte. Maar zoals een bekend Engels gezegde ons leert: Where the heart is, are your legs. Dus we lopen ondanks de frisse meiwind het 57e klompenpad netjes af, we kijken niet meer op de voetbalapp. De foto’s zijn het bewijs.

Met foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos

Een gros woorden voor de week ( 7 februari 2021)

De week begon met de klinkende overwinning van Feyenoord op PSV. Ik wist meteen dat deze week positiever zou kleuren. De urgentie om te grommelen als een balkonmuppet verdween als sneeuw voor de zon. Deze week werd er gevaccineerd, deze week geen wappierellen, deze week heeft minister De Jonge betoont ook een mens te zijn, deze week waren er meer dagen dat ik niet aan Trump dacht dan wel, deze week de overheidsbelofte dat de privacy bij de GGD gewaarborgd wordt, deze week lekker bezig met wintersport, want als wij niet naar de wintersport kunnen, komt de wintersport maar naar ons. Kortom, een fijne week mits je de juiste bril opzet. Zo is het leven, met de juiste bril flanneer je gemakkelijk door het wereldnieuws. Helpende omstandigheden zijn natuurlijk  een overwinning van Feyenoord en een mooie vuil bedekkende sneeuwlaag. Hoeveel sneeuw is daarvoor nodig?

Hand in hand op het Breeschoterpad

20200804_144203

Het aantal klompenpaden begint harder te groeien dan ik aan vrije tijd heb. Als ik ze alle 128 moet lopen, dan moet ik er nu nog 100 en dat heb ik al eerder gezegd. Komend weekend worden er weer twee vrijgegeven. Dus dan maar wat overuurtjes opnemen. Samen met een revaliderende collega maar even een kort pad geslecht in Renswoude. Voor mij een primeur op klompenpadengebied want voor het eerst kom ik met klompen en rugzak buiten de Gelderse grenzen. Renswoude (U) en Scherpenzeel (Ge) hebben meerdere paden in de aanbieding. Ik had de titel van dit blog natuurlijk ook ‘vreemdgaan met collega op het Breeschoterpad kunnen noemen. Maar dat is zo suggestief en goedkoop om maar lezers te trekken.

20200804_141048

Nee, dan hand in hand, of dat niet suggestief is? Nee zeg ik volmondig en overtuigend. Halverwege vroeg ik hem of hij wist welk woord in de conversatie nog niet is gevallen is. Hij zei zonder nadenken meteen, Feijenoord. En dat klopt. Hij Rotterdammer en ik ook al sinds 1974 door opvoeding bepaald Feyenoordfan, beginnen onze maandagochtend steevast met koffie en de bespreking van het voetbalgebeuren het weekend ervoor. In weinige subjectieve bewoordingen zijn we het altijd met elkaar eens. De laatste maanden is het op dit vlak natuurlijk rustig. Thuiswerken en geen voetbal, dus je zou verwachten dat er heel wat bij te praten was. Maar nee, we waren het heel snel eens. Feyenoord wordt kampioen dus daar lullen we niet over deze middag. Niet lullen maar poetsen. Facta non verba oftewel geen woorden maar daden. hoofdstuk is afgesloten.

20200804_161711

De daad van deze middag was de ruim 6 kilometer slechten en dat was geen probleem voor mijn collega/Feyenoordkamaraad. De volgende keer een of twee kilometers meer en die volgende keer gaat er komen. Don’t know where, don’t know when. Het Breeschoterpad was een korte wandeling zonder veel poeha, rechttoe rechtaan passend bij de club van Nederland. En in de omgeving zijn nog vele klompenpaden te slechten. O ja, het feit dat je niet alleen loopt, herbergt het gevaar dat jezelf ook op de foto komt. Aan selfies doe ik niet, dus bij deze een keer de blogger/wandelaar/kiekjesmaker een keer in actie.

IMG-20200804-WA0002

Voor meer foto’s zie ook mijn Instagram account : titiissprakeloos

Plaggenstekerspad met mijn eigen heksje

Deze mooi-weer-wandelaar mocht weer vandaag, het volgende klompenpad en wel met mijn eigen lieve heks. Dit behoeft enige uitleg voordat iedereen op zijn achterste benen gaat staan. Er zijn mensen die heks geen scheldwoord vinden, en mijn heks is er daar een van. Het kwam ter sprake toen we het Plaggenstekerspad begonnen. Dit bleek ook een soort van kabouterroute te zijn voor de vakantie-vierende jeugd in de Veluwse bossen.

20200719_130242

 

De eerste aanwijzing was de keiharde wetenschap dat kabouters uit de bomen springen met een blad als parachuutje. Natuurlijk wist ik dat, maar ineens besefte ik dat ik dat ook wilde. Misschien nadat ik alle klompenpaden gelopen heb, zal ik het juiste gewicht bereiken? Ik heb er graag een geïmporteerd lianenblad voor over. Over honderd wandelingen misschien? Zo kwamen we op sprookjes, heksen en witte wieven. Plaggenhutten spreken natuurlijk tot de verbeelding met zompige moerassen, onwelriekende geuren en vooral veel enge verhalen. Het is niet voor niets dat de schrijver A. den Doolaard voor een belangrijk deel hier zijn werken heeft geschreven.

20200719_144556

De schrijvershut van A. den Doolaard

20200719_152211

Niets van dat alles vandaag. In 1844 telde Hoenderloo niet meer dan 24 plaggenhutten, dat was alles. Nu is het vakantiewelvaart dat de klok slaat, misschien nog wel meer dan anders in deze Coronatijd. Onderweg hoorden we de geruchten al, we moesten bij IJs van Co zijn. Zou heel speciaal zijn? De lange rij voor de winkel, extra indrukwekkend door de anderhalve meter maatschappij, was iets te veel van het goede. We zouden eens uit ons ritme komen. Dat willen we niet.

20200719_145640

De rij ging om het hoekje door, IJs bij Co. Mijn fotografiekunde is onvoldoende om dat mooi in beeld te brengen. Het is wel een stukje historie voor deze ijsmakers die dit al 82 jaar doen. Alleen daarom moeten we zeker een keer terug.

Zondag 19 juli 2020, de dag dat Feyenoord 112 jaar bestaat, zomaar een niet ter zake doend feit, lopen we weer in een prachtig stukje Nederland. Cultuur, natuur en boerenland wisselden elkaar mooi af.

20200719_145130

20200719_131607

En net toen we het einde naderden stapten twee vrouwen van een inrit en liepen zo’n vijftig meter voor ons. We hadden de kabouter en andere sprookjesfiguren allemaal besproken toen twee exemplaren uit het sprookjesbos zich aan ons toonden. Twee lieve heksen, met haar tot aan het stuitje, allebei. De een blond, de ander rood, naar later bleek waarschijnlijk moeder en dochter. Mijn eigen heks bedacht zich geen moment en vroeg hen of ze op de foto wilden voor haar vrouwengroepen. Geen probleem, maar ik kan moeilijk die foto’s gebruiken voor mijn blog om deze vrouwen te tonen. Daar hebben ze geen toestemming voor gegeven om samen met kabouters genoemd te worden op een willekeurig blog. Jammer. Deze dikke kabouter sjokt dan maar achter zijn eigen heks aan die tevreden is met het beeld dat deze twee vrouwen uitstraalden.

Voor meer foto’s, zie ook instagramacount titiissprakeloos

Ik beloof…….

In mijn maandelijkse column op het intranet van mijn werkgever (reclassering Leger des Heils) hieronder de weergave.

 

Bij mijn vorige column werd er al gemord: Kan het over iets anders gaan dan de coronacrisis? Nee, vond ik. Ook nu blijkt waar het hart van vol is. Dus ik ga niet beloven dat het niet over Corona gaat. Ter compensatie beloof ik niet over politiek, economie en voetbal te schrijven of dat ik als verdekt colporteur ga fungeren. Een faire deal. Toch?

Tijdens de lockdown werd uitgeroepen: ‘We komen er ‘ineens’ achter dat er onvoldoende opvang is voor dak- en thuislozen’. We wisten dat het beleid ruim onvoldoende was voor de inmiddels 40.000 mensen die onvrijwillig op straat leven. Met de slogan ‘Thuisblijven, hoe dan?’ vroeg het Leger des Heils aandacht voor de nood voor 10.000 structurele woonplekken voor de groepen die tijdelijk bivakkeerden in hotels en de ingerichte sporthalen. Onze directeur verscheen op diverse plekken in de media en ieder dag opende ik mijn computer nog met het bericht van de campagne. De overheid deed een belofte: in 2022 moet het doel gerealiseerd zijn. De campagne zou eigenlijk actief moeten blijven totdat de 10.000 woningen zijn gerealiseerd. Ik beloof hierbij dat ik ieder jaar voor de zomervakantie een vervolg zal schrijven op deze column, zolang het nodig is.

40.000 menselijke verhalen

Ik besef dat daarmee niet al het leed verdwenen is. Er zullen altijd Swiebertjes blijven, er zullen altijd mensen door pech tijdelijk huisvestingsproblemen hebben en ook verslavingsproblemen sluit je niet uit door 10.000 woningen. Achter de 40.000 daklozen schuilen 40.000 menselijke verhalen. Een aanpak op maat is nodig. En dan beloof ik je, dat het werk van de reclassering er anders uit gaat zien bij de realisering van de beloofde huizen. Mijn ervaring is dat bij tijdige constatering van (huisvestings)problemen en een passende huisvestingsoplossing veel mensen niet hoeven te stelen, wel een uitkering kunnen krijgen en hun leven al dan niet met tijdelijke ondersteuning opnieuw kunnen opbouwen.

Ook voor mensen met LVB of andere psychische problemen is het hebben van passende huisvesting sterk recidive verminderend. Ik word al helemaal blij dat er wordt gesproken over passende huisvesting met bijbehorende begeleiding in plaats van uitbreiding van maatschappelijke opvang. Maatschappelijke opvang is een pleister voor een te grote wond.

Fantoomgroei

Twee weken geleden wilde ik hiermee mijn column naar een einde brengen, totdat ik hoorde van het boek Fantoomgroei van de auteurs Sander Heijne en Hendrik Noten. Het boek heeft als ondertitel: ‘Waarom we steeds harder werken voor steeds minder’. Ik was op slag verliefd op het woord Fantoomgroei en uiteraard heel geïnteresseerd in de uitleg waarom de economie sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw booming is, maar de meeste mensen niet meeprofiteren.

Overtuig jezelf

Ook ik dacht altijd ‘we hebben het toch goed’. Misschien wel beter dan dertig jaar geleden. Tegelijkertijd beseffen en voelen steeds meer mensen dat de publieke sector is uitgekleed. We zien het in het onderwijs, de stand van de verpleegkundige zorg, de ouderenzorg en hoe we met onze daklozen omgaan. Economische groei is dus niet gelijk aan welzijn. In dit zeer leesbare boek, ook voor niet politicologen, economen of historici, wordt op een duidelijke manier de vraag beantwoord waar het verschil tussen het gevoel van niet mee te kunnen komen en de exorbitante economische winsten die bij een beperkt deel van de mensheid terecht komt. Dit wordt dus fantoomgroei genoemd. Ik ga zoals beloofd geen economisch relaas houden, ook zijn de uitkomsten niet richting een specifieke politieke voorkeur geschreven. Overtuig jezelf maar.

Als je niet geïnteresseerd bent, moet je het vooral niet aanschaffen. Ik zeg niet aanschaffen! Ik wil het trouwens best uitlenen hoor.

Zoals een groot denker uit Amsterdam ooit heeft gezegd, ieder nadeel heb zijn voordeel. Zo is het misschien ook wel met de coronacrisis. Jammer dat die denker bij de verkeerde club speelde, maar zoals beloofd: ik ga het ook niet over voetbal hebben.


Beek- en Bultpad met de grote kleine.

20200610_140652Ik viel van mijn stoel van verbazing of om in stijl te blijven, mijn klomp brak. Na het verdedigen van een schoolopdracht over export van Calsberg bier naar Kenia via ZOOM, Skype of Teamspeak, kwam mijn oudste zoon beneden met een goed resultaat. ,,Pa, wat ga je vanmiddag doen.” Hij noemt me altijd bij mijn voornaam die grote kleine van ons, maar dat past niet zo lekker in het verhaal. Hij wist dat ik vrij was. Ik gaf hem te kennen dat ik tot twaalf uur zou werken en daarna een klompenpaadje zou pakken. ,,Zal ik meegaan?” Tja, dè dag was aangebroken. Het heeft 25 jaar geduurd, maar ik mag het meemaken dat hij vrijwillige met zijn vader een klompenpad wil betreden. Hij die nooit wilde wandelen als kind, of het moest met een nadrukkelijke belofte dat er aan het eind een Horecagelegenheid zou zijn. En dan was het vaak nog feest met 100 keer de vraag of we er al zijn. Hij die bij een route toch heel graag wist hoe die precies liep en boos werd als er een fout in zat of erger nog, dat zijn ouders zich ergens vergisten. Hij die buiten stadswandelingen, veelal op zich zelf, de laatste 15 jaar toch geen bos meer is doorgelopen, hij die wat meewarig kijkt als zijn vader beweert dat hij alle 121 paden wil gaan lopen en het inschat als een seniorenziekte. Hij zegt in alle onschuld en oprechtheid mee te willen.20200610_151354

 

Ik had Wekerom op het oog, het Beek- en Bultpad. Hij vindt het allemaal best geloof ik, al is het in Roodeschool. We kozen er voor om tegen de klok in te wandelen, zodat we na 60% konden beslissen om een verlenging in te lassen. Prompt liepen we de route in de andere richting zodat we de keuze al sneller moesten maken. Ik liet de keus bij hem. Hij dacht blijkbaar niet overdrijven, ik houd het bij de korte variant. Zo’n 10 kilometer keuvelen met mijn zoon en dat gaat overal over. Politiek, economie, voetbal, corona en soms ook over de dingen die hem opvallen. Hij zag veel vrouwen in rokken en vroeg, waarom moet je van de kerk rokken dragen als vrouw? Daar kon ik het antwoord niet op geven en hij vond het blijkbaar niet interessant genoeg om het al wandelend even te googelen. Dat deed hij wel op het einde toen we langs de plaatselijke FC liepen. Hij zag op het hoofdveld van SDS 55 een reclamebord dat de club gesteund werd door het Legioen. Het Legioen? Ja er is maar één Legioen en dat is die van Feyenoord. Een groot pluspunt vonden we allebei. Tegelijkertijd wist hij te vertellen dat er een grootheid van de club zou stoppen vanwege werkverplichtingen, hoe ze staan in de competitie en dat 2014 een inktzwarte bladzijde was in de historie van SDS ’55. Door ongeregeldheden zijn ze uit de competitie gehaald. Mijn zoon is een wandelende Wikipedia over bijna alle onderwerpen en zoals gezegd, weet hij het niet dan lepelt hij het ter plekke wel even op. Zo geeft hij ongevraagd de prijs van een te koop staand huis en meldt dat ik die niet kan betalen. De mooie omgeving zal zeker een rol spelen bij die prijs.

20200610_145525

Samen wandelen we door de weilanden, de bossen en op de bult van Wekerom dat aangeeft het middelpunt van Nederland te zijn. Die heb ik al eens vaker gezien. In Amersfoort vinden ze dat ook en er schijnt eveneens in Lunteren onweerlegbaar een middelpunt van Nederland te zijn. Ik schud mijn hoofd, wetenschappelijk kan ik niets weerleggen of bevestigen. Eigenlijk is er maar één middelpunt en dat ben ik zelf, of voor mijn zoon hijzelf en zo is iedereen zijn eigen middelpunt. Het kan ook niet anders want je beziet het leven vanuit je eigen leef- gevoels en kijkwereld en dat is deze middag in Wekerom wonderwel prettig gegaan. Al vindt die kleine grote wel dat ik iets te veel foto’s maak.

20200610_152718

Een persoonlijke tocht door stemmig Nederland…..nog 18 dagen te gaan

 

 

Vroeger dacht ik nog wel eens, ik wil nooit tot de categorie mensen gaan horen die leven van weekend tot weekend. Ik wil van iedere dag een feestje maken. Jeugdige overmoed, iedere dag een feestje is wel heel veel feest. Ik ben niet zo’n feestvarken. Ik betrap me er steeds vaker op dat ik de gevleugelde uitspraak ‘Thank God it’s Friday’ ook wel eens bezig. Of in ieder geval wel denk. Niet dat mijn weekenden altijd zo spannend zijn, deze trouwens wel. Zondag op vak G in de Kuip. Feyenoord tegen PSV. Dus laten we eens gek doen, Thank God it’s Friday, ik weet het heeft iets triest. Maar goed, ik zat even over vijven in mijn privateleasebak (bakje) op weg naar huis. Ik voelde me echt de hardwerkende Nederlander voor wie een deel van de politici zich het vuur uit de sloffen lopen. Maar Mark, ik ga echt niet op je stemmen. Ik geef je wel even wat eten en goede ideeën. Mijn verantwoordelijkheid voor mijn Kamergotchi is oneindig ondanks de politieke animositeit die ik heb jegens de echte. En als hardwerkende Nederlander val ik midden in het radio 1 debat. En daar hebben we een partij zin in.

 

De eerste ronde tussen Roemer, Rutte en Van der Staay had ik dus gemist en ik viel er in toen Buma zijn (sociale) dienstplicht bepleitte. Even later ging het over Europa, een warm pleidooi van Pechtold voor Europa. En och wat heeft die man toch gelijk, we moeten Europa sterker, beter en slagvaardiger maken. Maar dan wel voor iedereen en niet alleen voor de kosmopolieten. En hoe we dat voor elkaar moeten krijgen met al dat cynisme is de grote vraag. Buma brabbelde nog wat om de cynisten nog wat naar de mond te praten en toen ging het over een waardige beëindiging van het leven waar Pechtold en Seegers elkaar niet echt kunnen vinden. Moeten we eerst zorgen voor een waardig leven op het eind, of moet het leven waardig eindigen. De laatste ronde hoorde ik Klaver, Krol en Asscher. Heb niet alles meer gehoord, maar ik ergerde me aan de marketinggeliktheid van Klaver, Krol neem ik sowieso niet meer serieus en Asscher wilde echt wel links om de volgende periode. Maar hoe moeilijk is dat met Rutte vijf jaar aan je broek te hebben gehad. Ik blijf de vraag stellen zou het echt nog minder sociaal zijn geweest zonder de PvdA? Ik ben er nog niet uit, maar heb voor alle negen debaters een goed advies voor dit weekend: Hand in hand kameraden! Ik zal zondag het goede voorbeeld geven.

 

Begrip, van de dag (180) Festivalgras

20160611_215109

 

 

FESTIVALGRAS

 

Nederland wordt steeds minder gelovig. Nederland wordt steeds rechtser, Nederland wordt steeds intoleranter en gisteren hoorde ik, Nederland is in een sneltreinvaart aan het festivaliseren. Een interessant betoog volgde dat vroeger de festivals plaats gebonden waren, een uitspatting voor de lokale bevolking om met elkaar één maal per jaar kermis of iets soortgelijks te vieren. Dat is al lang niet meer, via citymarketing moet een plaatselijk feest exposure genereren en we maken de plaatselijke festivals tot regionale, nationale en zelfs internationale happenings. Gisteren hadden we in Leeuwarden de luchtvaartdagen, Pinkpop is begonnen, op Terschelling zet men zijn beste beentje voor en niet te vergeten het Holland Festival. Als we daarbij de grote sportevents bij tellen en al die festivals die nog niet de landelijk bekend zijn, kunnen we blijkbaar stellen: Nederland is aan het festivaliseren.

Nederland blijkbaar harder dan andere landen om ons heen en ook op een andere manier. Liepen de burgemeester, onderwijzer en timmerman vroeger op de plaatselijke festivals door elkaar als een holistische dorpseenheid, nu is er sprake van een segregatie van het publiek. Soort zoekt soort terwijl we denken erg uniek te zijn. De spreker die dit vertelde op Radio 1 heeft het over tribalisering, waarbij ook een onderscheid in sociale klassen wordt gemaakt. Het Holland Festival is voor de elite en de upperclass, het Oeral voor cultuur en natuurliefhebbers, Pinkpop voor de massa en voor wie de luchtvaartdagen in Leeuwarden zijn kunt u zelf invullen. We denken origineel te zijn, maar we kiezen voor groepsgebonden activiteiten en zijn volgens de spreker helemaal niet origineel.

Zelf ben ik ook niet origineel en heb ik al helemaal geen voorkeur voor massa-activiteiten, lekker samen dollen en gek doen met mijn ‘ons soort mensen’. Eén uitzondering maak ik hierbij, ik vind het heerlijk om af en toe van station Lombardijen naar de Kuip te lopen. In deze tribe voel ik me blijkbaar thuis. Maar het is nu zomerstop. Gisteren heb ik mijn eigen zomerfestival gevierd. Treurig keek ik naar het vorige week gelegde gras in mijn voortuintje, een perkje van amper drie vierkante meter. De lol zou moeten zijn om het gras te zien groeien. Er was weinig te beleven, integendeel. De eerste bruine plekken zijn nadrukkelijk zichtbaar. Tja, dit soort festivals kun je ook maar het beste in je eentje vieren lijkt me zo.