Gôhh, de opmars van reisbureau Divide et Impera

Een militair strateeg ben ik niet. Sterker nog, er waren voldoende fysieke argumenten voor het toenmalige keuringsleger om mij als dienstplichtige te weigeren. Na even met mijn ogen geknipperd te hebben, kan ik stellen dat het mijn ego niet geknakt heeft. Integendeel, ik ben niet zo militaristisch ingesteld. Aan de andere kant, een overtuigend pacifist zal ik ook nooit worden. Het zal mijn latente misantropie wel zijn. Toch, kijkend naar de oorlogsactiviteiten aan onze buitengrenzen, met inmiddels grote gevolgen voor de binnengrenzen, passeren de verschillende militaire strategische visies de revue. Strategieën die vaak ook gelden voor het dagelijkse leven, want soms is dat een compleet slagveld zegt de eerder gememoreerde misantroop in me. Wat te denken van ‘If you can’t beat them, join them’. Mensen vluchten voor IS en andere oorlogszuchtigen, of doen mee aan de gruweldaden om hun vege lijf te redden! Wat blijft er immers over van je waarden en normen bij zoveel blind fundamentalistisch moslimgeweld? Weer anderen in Europa, de echte grote mensenhaters, bezien de vluchtelingenstroom als het grote Paard van Troje. Een bewuste strategie van mensenhandelaren en de IS adepten? We weten, indien onderwijs genoten, hoe het Troje is vergaan.

De grootste vijand zijn we voorlopig zelf, denk ik. Divide et impera, (verdeel en heers) lijkt het adagium van IS. Een militaire overwinning zit er niet in, niet op een ‘normale’ militaire manier. Maar misbruik maken van de oneindige verdeeldheid in Europa, dat is slim. En al zo oud als de weg naar Rome. Hoeveel vluchtelingen zullen ze nog weten te ‘motiveren’ en als onbezoldigd reisbureau richting Duitsland dirigeren? Divide et impera! Zouden die gasten in de woestijn het gymnasium hebben gehad? In Europa vele leiders waarschijnlijk wel, maar ze hebben die lessen niet onthouden.

 

Europa aan de keukentafel

Peinzen aan de keukentafel met een kop koffie boven de krant, al het wereldleed gecomprimeerd in één mensenhoofd! Kent u dat zou dominee Gremdaat zeggen? Ik kan dat volmondig beamen. Zo lees ik bijvoorbeeld dat het economisch beter gaat en dat onze coalitie-partijen een vrijage aangaan met alle gewilligen in ons Polderland om de belastinghervorming erdoor te krijgen. We gaan er in 2016 minimaal €800, – op vooruit. Het is me een feest, dolletjes! De cijfermeesters zullen dat wel kloppend maken voor 2016, daar twijfel ik niet aan. Maar economen hebben zo’n slecht kompas voor de toekomst en al helemaal geen gevoel voor de geschiedenis, maar dit terzijde. Kijken ze wel naar het heden? Aan de keukentafel zie ik allemaal beren op de weg, om te beginnen met de Russische Beer.
GEVAAR UIT HET OOSTEN
Hoe zou je dat anders moeten omschrijven? De Russen hebben het vast over het gevaar uit het Westen. Neem het ze eens kwalijk, maar mijn keukentafel staat nu eenmaal in het Westen. De hoogstaande Russische literatuur ten spijt, maar gechargeerd vinden we toch stiekem dat de communisten de Russen uit het feodale tijdperk hebben gehaald. Dit is niet volledig gelukt en onder Poetin vervallen ze weer terug naar de hun bekende mechanismes van horigheid en gehoorzamend aan maffialeider Vladimir. Zo kunnen we ons vijandsbeeld tenminste koesteren met de oorlogen in de Kaukasus, de inname van de Krim en de Russische ondersteuning van rebellen in de oostelijke Oekraïne. Wat we ook van ze mogen vinden, ze hebben wel hun mannetjes in de ruimte gestuurd en zijn in het bezit van gevaarlijke oorlogsraketten. En die beloven ze bovendien te gaan vernieuwen tegen de imperialisten uit het Westen. Op hun beurt sturen die wapens naar de Oekraïne, steunen groepen vrijwilligers in Polen en de Baltische staten verwelkomen de NATO strijdkracht, althans dat deel dat niet Russisch is. Onderzeeboten worden in de Oostzee waargenomen door de Scandinaviërs en de Finnen zijn bezig 900.000 militairen in te schrijven, voor het ooit zo ver mocht komen. Ondertussen boycotten we Russische producten om in ieder geval de economische oorlogsvoering niet te verliezen en natuurlijk om onze Oekraïense vrienden te helpen. Europese VVD-parlementariërs hadden immers beloofd dat Kiev nergens bang voor hoeft te zijn. Trouwens het gerucht gaat dat de boycot de zoon van de Amerikaanse vicepresident Bidon al miljarden heeft opgeleverd door de winning van schaliegas in de Oekraïne en laat het merendeel nu in het oostelijk deel van het land liggen. Ik weet niet of het waar is, misschien is het wel oorlogsretoriek om elkaar zwart te maken. En Poetin blijft soeverein aan de macht, terwijl Europa amper een lijn kan trekken tegen het gevaar uit het Oosten omdat ieder land zijn eigen belangen afweegt tegen de nadelen van een boycot.

GEVAAR UIT HET WESTEN
Is er dan gevaar uit het Westen? Daar zitten toch onze bevrijders en natuurlijke bondgenoten? Klopt, maar Amerika is ook het land van de Latino’s en de groeiende populatie van succesvolle Aziaten. Bij een veranderende demografische samenstelling kan de belangstelling voor Europa wel eens minder prominent worden. Voorlopig hebben we op militair gebied Uncle Sam nog hard nodig, al is het maar omdat we als Europa geen eenheid (willen of kunnen) vormen. Het gevaar uit het Westen, laten we omdat we toch in de dieren zitten ze maar (geld)wolven noemen. Gevaarlijke wolven die hun economische moraal middels TTIP proberen op te dringen. Hoe lang kan het verdeelde Europa standhouden, maar belangrijker nog, hoe lang heeft de grootste economie nog belangstelling voor een innige vriendschap terwijl ze wel varen bij een verdeel & heersstrategie en bovendien hun vizier gericht hebben op Zuid-Amerika, India en China?

AFRIKAANSE HONGERIGE LEEUWEN
Dit impliceert een eenheid op het continent, van Marokko tot Zuid-Afrika, die er uiteraard niet is. Gemakshalve generaliseer ik Afrika met de symbolische leeuw, maar dan wel een hongerige leeuw of in ieder geval een dier dat door een variatie aan gevaren op de vlucht is, op zoek naar betere bestaansgronden. Afrika is een continent dat boordevol grondstoffen zit, die begeerlijk worden afgenomen door de voormalige kolonisator (Europa) en de nieuwe kolonisators (Amerikaanse multinationals en China). Rijkdom is er wel, maar in veel landen heel ongelijk verdeeld al dan niet middels scheidslijnen die te maken hebben met oude stamverbanden. Locale machthebbers worden in het zadel geholpen (of gehouden) door de belangen van grote en machtige bedrijven. Honger, armoede, stammenoorlogen als gevolg van de ongelijke verdeling in Afrika zelf is een belangrijke drijfveer om te vluchten, te vluchten naar het luilekkerland dat Europa heet. Met gevaar voor eigen leven bevaren ze de Middellandse Zee, zich nog niet bewust van het kille onthaal. Maar zolang de mondiale ongelijkheid geografisch zo nabij is, zullen ze blijven komen.

HET KAMELENGEVAAR UIT HET MIDDEN-OOSTEN
Naast de ‘hongerige’ leeuwen uit Afrika worden de “kamelen” uit het Midden-Oosten over die zelfde Middellandse Zee gedreven op zoek naar geluk, maar vooral veiligheid. Op de vlucht voor oorlog, geloofsblindheid van velerlei soorten en op de achtergrond vooral ook mondiale machtspolitiek vanwege de aanwezigheid van olie. Wie nog weet, wie tegen wie strijd en door wie wordt ondersteund dan wel tegengewerkt, mag het zeggen. Ik zie dat niet meer en ik kan me voorstellen dat op het moment dat je er midden inzit er maar een ding geldt en dat is lijfsbehoud. Ook hier, nog meer dan in Afrika, is de tegenstelling tussen puissante rijkdom en totale havenots gigantisch. Met het gevaar van o.a. de Islamitische Staat als meest misselijkmakende toonbeeld van verdorvenheid puur sang, heerst er volledige perverse anarchie. Wie doet er wat aan? Europa? Inmenging vanuit het zogenaamde vrije Westen is mogelijk een van de grootste oorzaken van de middeleeuwse geweldsorgie in die contreien. Massale vluchtelingenpaniek is het gevolg, allen op zoek naar veiligheid. Europa lonkt, maar fort Europa geeft niet thuis en heeft al helemaal geen gezamenlijk (humaan) antwoord op de immense tragedie. We laten de Grieken en Italianen stikken met hun probleem en zien toe hoe Hongarije, na Duitsland de grootste vluchtelingenmassa herbergend, een nieuwe muur bouwt om in te dammen. De grens met het ‘niet’ Europese Servië is de sluiproute voor velen. Een vier meter hoge muur moet dit tegengaan.

DE APENROTS EUROPA
Gevaren komen van alle kanten, de beer, de wolf, de leeuw en de kameel. Allen willen ze op de Apenrots, maar Europa ziet heel goed dat het geen apen zijn. Ze vormen ieder op hun beurt een gevaar voor de orde op die apenrots. Orde op de apenrots? Is dat niet het grootste gevaar voor Europa. Aan mijn keukentafel denk ik dat wel. Er is helemaal geen orde, in ieder geval geen ordentelijke orde. Er wordt gemarchandeerd met gezamenlijke afspraken over vluchtelingen. De Engelsen gedragen zich nog steeds als eilandbewoners alsof ze nog in het tijdperk van de 100-jarige oorlog leven. De Grieken drijven we gewoon in de handen van Poetin met de bankenspelletjes die de gewone Griek moet bezuren. TTIP is vooral een machtig ondemocratisch middel voor groot-kapitalisten. (Wat gaan ze betalen aan de verschillende presidentskandidaten en hun campagnes? Ik heb al bedragen gehoord van meer dan 8 miljard om elkaar zwart te maken via de meidia.) Dat soort grappen willen we toch niet in Europa, als ze er al niet zijn door die onderlinge Europese broedertwisten? We oefenen nu nog wel in NAVO-verband in Polen en de Baltische Staten, maar als Poetin echt een speldenprik gaat uitdelen in bijvoorbeeld Estland, hoe solidair zijn we dan? En de onenigheid wordt alleen maar versterkt door mediageweld waarbij nationale staten vooral hun eigen deelbelang voorstaan en in hun midden extremisten verdere verdeeldheid zaaien en pleiten voor ommuring van hun eigen speeltuin met de idee dat je alleen wel verder komt. Nederland voor de Nederlanders is op de eerste plaats niet alleen racistisch, maar vooral oer- en oerdom. Mensen als Wilders en Le Pen en hun xenofobische vrienden voelen al dat gevaar rondom Europa heel goed aan, maar beseffen niet dat zij dat gevaar uiteindelijk alleen maar aanwakkeren. Of erger, misschien beseffen ze dat wel en gaat het hen om louter kortzichtig electoraal gewin.

Zoals gezegd, ik word niet vrolijk van al deze overpeinzingen, maar gelukkig wordt mijn gedachtestroom onderbroken door de chaos op de keukentafel. Het lijkt wel oorlog, ik moet eerst hier maar eens vrede stichten en in conclaaf gaan met de wanordelijke huishoudelijke elementen. Dat kan ik bevatten, niet al die gevaren die op me afkomen als solidaire Europese wereldburger. En gelukkig krijgen we volgend jaar ook allemaal nog een extra centje erbij, een doekje voor het bloeden om mijn zielenleed te stelpen.

Europa aan flarden of altijd een losse flodder geweest?

Ik kan geen Grieks, maar in de hoofden van het Griekse electoraat moet iets geklonken hebben zoals in Oost-Duitse steden in 1989. ‘Wir sind das Volk.’ De Oost-Duitsers hadden het morele gelijk aan hun zijde en ze hebben gewonnen, al zal de grootte van de winst discutabel zijn voor een deel van de mensen. Ook de Grieken hebben het morele gelijk aan hun zijde. Zij moesten immers bloeden voor de grote inlandse corruptie die boven tafel kwam. Bovendien betaalden zij de rekening van het redden van veel Noord-Europese banken. Gelukkig zien de Grieken hun redding niet in de xenofobe Gouden Dageraad, maar in het linkse Syriza van Alexis Tsipras. De partij voert een democratisch socialistische koers en is vooral antikapitalistisch. Zie hier de zaligmakende ingrediënten voor een fijne samenwerking met de voornamelijk Neo-kapitalistisch mainstream van de (Noord) Europeanen. Ik ben benieuwd hoe de Grieken deze overwinning van Syriza over vijf of tien jaar zullen waarderen.

Begin van het einde?
Als fervent voorstander van Europa, niet zozeer uit ideologische overweging, maar vooral op basis van (economisch) pragmatisme, is Europa onze enige kans op welvaart, maar vooral welzijn. En als ik onze zeg, dan bedoel ik dit inclusief de welvaart voor de Grieken, Portugezen en andere lidstaten aan de rafelranden van Europa. Mijn weloverwogen NEE tegen de Europese Grondwet (juni 2005) was geen NEE tegen Europa, maar vooral een NEE tegen de eenzijdigheid van Europa. Om het populistisch uit te drukken, het was een NEE tegen de vermarkting van Europa door en voor multinationals en geen Europa voor de Europeanen. Als Noord-Europeaan had je nog wel de voordelen, ook voor Jan met de Pet. Echter aan de horizon zag je de problemen aankomen, je hoefde er geen groot visionair voor te zijn. In mijn naïviteit dacht ik dat een Nederlands NEE en Frans NON voldoende zouden zijn om de menselijke maat te hanteren binnen de Europese grenzen. Bovendien ben ik realistisch genoeg om te beseffen dat het een moeizaam proces zou worden. Dus na dat weloverwogen NEE, hoorde ik verder niet bij de eurosceptici. Integendeel, maar ik had natuurlijk geen weet van de bankencrisis die zou volgen. Wie wel trouwens?

Zeven jaren stoeien we al met de gevolgen van die bankencrisis. Economische, politieke en culturele crisissen zouden volgen en/of daar zitten we nog midden in. In vele landen is hierdoor niet het meest fraaie naar boven gekomen. Met name rechts populistische partijen hebben een electoraal graantje mee weten te pikken. Het gevolg is dat zelfs gevestigde pro-Europese partijen hun Europese standpunt om puur pragmatische redenen voor intern gebruik hebben gematigd. De VVD in Nederland is hier een typisch voorbeeld van, aanschurken tegen het PVV standpunt voor binnenlandse consumptie, maar in Europa de Neo-kapitalistische koers blijven varen. Ze hebben in Nederland de afgelopen jaren de handen niet op elkaar gekregen voor Europa.
Krachtige taal wordt nu uitgeslagen als het gaat om terugbetalen van de Griekse schulden, alsof het Griekse equivalent van Jan met de Pet louter bestaat uit rovers en profiteurs. De Grieken hebben hun uitweg gevonden en putten hoop uit de antikapitalistische Syriza. Voor mij het zoveelste bewijs dat ik mijn standpunt over Europa misschien moet bijstellen? Niet omdat de Grieken hebben gewed op mogelijk een ‘verkeerde’ oplossing, maar eerder omdat het aantoont dat de wil (en misschien wel de mogelijkheden) ontbreken om bij elkaar te komen. Is er wel voldoende solidariteit tussen de landen onderling en is de louter bureaucratisch kapitalistische weg wel het geëigende pad om Europa een eenheid te laten worden? Ik begin te twijfelen en vrees daarmee voor de toekomst van Europa. Niet dat we een federale staat moeten nastreven, maar als 28 kleintjes op globale schaal stellen we maar bar weinig meer voor, al denken en voelen we vooral nog anders.

Of een nieuw begin?
De Griekse kiezer heeft gesproken en laat in beginsel vooral een geluid horen tegen de economische verdeling in Europa. De komende weken moet blijken of dit zal leiden tot een vrijwillig of misschien wel geforceerd afstand nemen van de EURO door Griekenland. Ik kan niet overzien of een zogenaamd grexit een economische ramp is, de economen zijn het er niet over eens. Wel is duidelijk dat hetgeen de Grieken zullen laten zien psychologische gevolgen zal krijgen. Om heel andere redenen zullen populistische groepen hun kakofonie aan anti-Europa geluiden laten horen. Het Griekse afscheid zal door hen warm begroet worden, want zijn het niet de kansarmen in de andere landen die moeten betalen voor die slome Grieken? In Nederland zal de PVV vooraan staan om te zeggen dat die 18 miljard die Jeroen Dijsselbloem terugeist van de Grieken nooit terug zal komen. Geert had het immers altijd al gezegd dat Europa een bodemloze put is. Ik zie hem verzuchten dat 18 miljard heel veel is voor de ouder wordende Henk en Ingrid die geen zorg meer krijgen. Nu komt dat eens een keer niet door de potverterende buitenlanders in Nederland, maar door de Grieken. Hij wint hier stemmen mee, de solidariteit en eendracht binnen Europa zal er niet groter door worden. Aan de andere kant van het politieke spectrum zal de SP juichen. Het economische establishment heeft een klap gekregen en dat smaakt naar meer, ook in Nederland. Zal er hoop gloren?

Clashes of civilisation
Maar als de economische koers geen draagvlak heeft binnen Europa, komen vooral andere verschillen naar boven. Het nieuwe Griekenland is bijvoorbeeld helemaal niet zo’n voorstander van de boycot tegen Rusland en Poetin. In de wetenschap dat de christen orthodoxie in Rusland en Griekenland de belangrijkste godsdienst is, moet ik onwillekeurig denken aan het werk van Samuel Huntington, begin jaren negentig, de botsing der beschavingen. Het is volgens mij een wetmatigheid als de economische belangen uiteen gaan lopen, andere verschillen een rol zullen gaan spelen. Verschillen in geloof, historische achtergrond en mate van liberale opvatting zullen meer uitvergroot worden en leiden tot clashes en daarmee verbrokkeling van Europa. Euro-sceptici zullen dat prachtig vinden en rechtspopulisten zullen hun nationalistische gelijk opeisen. Op termijn zal dat voor Europa als geheel geen goed doen, niet op economisch gebied, niet op politiek gebied en zeker niet op humaan gebied.

Europa een losse flodder?
Ik hoop dat Europa een verstandige reactie zal geven op de begrijpelijke middelvinger van de Grieken. Ik sta nog steeds achter mijn toenmalige NEE in 2005 en hoe tegenstrijdig het ook lijkt, ik hoop nog steeds op een Europese eenwording in welke vorm dan ook. Echter ik ben nog nooit zo pessimistisch geweest, niet vanwege de overwinning van Syriza an sich, maar vooral omdat dit aantoont hoe (economisch) verschillend we zijn en je je kunt afvragen of de Neo-kapitalistische koers uiteindelijk Europa niet ten gronde richt.

Kakelkrant van Sprakeloos 74: Och arm, arm Europa

 

Laat ik beginnen met een duidelijke stelling:,,Europa redt het niet zonder Europa te zijn!” Als we met zijn allen gaan acteren als kleine petieterige landjes die, als ze afzonderlijke in de spiegel kijken, denken dat ze heel wat zijn in het mondiale speelveld, gaan we er met zijn allen aan. We worden uitgespeeld onder het mom ‘divide et impera’ en gaan ten onder aan rampzalige broedertwisten. En mensen met een beetje historische kennis weten hoe dat in ons werelddeel kan uitpakken. Daarentegen mensen met een verwrongen historische blik die denken dat Europa de wereld nog beheerst, zitten er wel heel ver naast.
Als warm voorstander van een verenigd Europa, de vorm maakt me nog niet eens zo heel veel uit, als er maar progressie in de samenwerking is, zit ik in toenemende mate in mijn maag met Europa. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik in 2005 tegen de grondwet heb gestemd, maar vooral met het idee dat een verenigd Europa  een vereniging en samenwerking moet zijn op alle gebieden en vooral voor alle Europeanen. Mijn volmondige nee was gestoeld op de eenzijdige economische profilering die vooral een eerlijkere verdeling in de weg stond. Daar bouw je geen Europa mee op. Maar het marktdenken vierde hoogtij en het kapitalisme had gewonnen na de Val van de muur. Ik begin te twijfelen aan die overwinning van het kapitalisme als ik om me heen kijk, maar ik krijg vooral een misantropisch gevoel bij de staat van Europa, juist nu eenheid zo hard nodig is.

 

EUROPESE GROEISTUIPEN
Het feit dat Brussel en Straatsburg uit hun voegen barsten vanwege de welig tierende bureaucratie en fungeert als een baantjesmachine voor soms hele groepen incompetente mensen is soms tenenkrommend. Ik kan er mee leven als er maar een beetje controle komt, vroeg of laat. Het feit dat in de euforie landen mogen toetreden die eigenlijk niet economisch rijp zijn om volwaardig mee te doen. it’s all in de game. Het is ook wel roerend al dat enthousiasme en blinde geloof in meer leden en samen delen. Het gaat met vallen en opstaan.
Als het dan echt mis gaat zoals bij de Grieken de afgelopen jaren dan zien we pas echt hoe broederlijk we met elkaar omgaan en hoe de Griekse equivalent van Jan met de pet de rekening betaalt, terwijl een kleine groep blijft profiteren. Hoe we met zijn allen de bankencrisis te lijf gaan is een ander voorbeeld hoe je het Euro-cynisme kunt opstuwen. Maar nog steeds dacht ik, het gaat met vallen en opstaan en zo’n mondiale crisis is voor het jonge Europa ook geen kattenpis. Misschien moeten we dan maar wat dieper vallen, als we maar weer opstaan.

 

VERANDERENDE WERELD
Ondertussen verandert de wereld om ons Europa heen nog harder dan we na de val van de Muur hadden kunnen bedenken. Met mijn simpele verstand denk ik dan dat we elkaar des te harder nodig hebben. Armoede in het nabij gelegen Afrika noopt ons tot samenwerking niet in de minste plaatst met de Afrikaanse landen zelf. De stromen vluchtelingen blijven bij onveranderd beleid toch wel komen. Bovendien hebben we als oud koloniale machten niet meer het ‘alleenrecht’ om ze uit te buiten. De VS doen dat al sinds de Eerste Wereldoorlog in toenemende mate, maar uit het boek van David van Reybrouck over Congo heb ik geleerd dat de Chinezen inmiddels ook zeer bedrijvig zijn in bilaterale samenwerking en/of uitbuiting. Een ander boek, dat van Geert Mak over de VS, ‘Reizen zonder John‘ laat zien dat de samenwerking tussen de VS en Europa op termijn echt niet zo vanzelfsprekend is, terwijl we gevoelsmatig altijd nog uitgaan van de politierol die de VS, ook namens ons, mondiaal zal blijven spelen. Hoe lang accepteren ze nog een ‘coalition of the willing’ als er ergens weer belangen moeten worden verdedigd?
Recente ontwikkelingen in Rusland en de Oekraïne, maar vooral ook het ontstaan van een Islamitisch Kalifaat dat ook een aantrekkingskracht heeft op ‘onze’ moslim medelanders, getuigen van nog meer noodzaak tot samenwerken. Wat we vooral keer op keer zien is dat Europa behoorlijk faalt in het tonen van eendracht. Ik vind het in toenemende mate beschamend. De laatste week zijn er twee gebeurtenissen aan te wijzen die mijn twijfel over Europa hebben doen omslaan in ronduit cynisme. Zal ik op mijn oude dag me nog wel een echte Europeaan voelen zoals ik me dat gewenst had. Dat niet alles van een leien dakje zou lopen, lijkt me evident. Maar er doemen denkbeelden op van een armetierig Europa dat alleen voor de happy few een wingewest is, terwijl het gepeupel, waar ik mezelf ook gemakshalve toe reken, sterft als ‘gewoon’ Nederlander met de rug naar de buren toe.

 

CENTENKWESTIE
Naar aanleiding van de recente herverdeling van de nationale afdrachten naar Europa is me er een gênante poppenkast ontstaan die alle anti-Europese politieke partijen doen smullebaarden. En helemaal ongelijk hebben ze niet. Voor de helderheid, ik vind dat rijkere landen meer moeten afdragen dan minder welvarende landen, maar hoe dat nu voor de publieke opinie wordt uitgespeeld is ronduit stuitend. Ik kan geen oordeel vellen over de verdeelsleutel van afdrachten. Ik besef dat in tijden van crisis 600 miljoen heel veel geld is voor Nederland en die twee miljard die de Engelsen moeten afdragen zorgt er mogelijk voor dat de tunnel naar Frankrijk per direct met beton wordt volgestort. Als er nieuwe rekenmethodes worden gebruikt, zullen daar ongetwijfeld goede redenen voor zijn, maar mijn gezonde verstand zegt dan dat dat niet met terugwerkende kracht moet worden ingevoerd. Nieuwe omstandigheden, nieuwe inzichten moet leiden tot nieuw beleid en niet tot een herinterpretatie van het oude beleid. Ik vind dat niet logisch en wilde middels een blogje al van leer trekken. Maar als ik lees dat ‘Europa’ zich voor dit beleid verdedigt, nadat premier Cameron uit zijn voegen barst en nadat zelfs de uiterst eurofiele Nederlandse minister van Financiën Dijsselbloem zeer kritisch vragen stelt, met de mededeling dat zij ook niet precies weten hoe de cijfers tot stand zijn gekomen dan……ja dan? Dan is het mijn heilige plicht om mijn pro-Europese ideeën in de ijskast te zetten en een blogje te schrijven. Dat totale gebrek aan transparantie, gebrek aan democratische controle en vooral een volledig falen in PR naar de Europese burgers toe, speelt de Wildersachtigen gigantisch in de kaart. En op zich hoeft dat geen probleem te zijn, maar een partij als de PVV biedt helemaal geen alternatief voor een vrede en veiligheid voor Europa, integendeel.
Maar er is misschien nog wel iets ernstigers dan een ondoorzichtige boekhouding?

 

DE VIJFDE COLONNE IN ONS GELEDEREN
Zelf heb ik nooit geloofd in de overwinning van het kapitalisme op het dogmatische Sovjetcommunisme. En zoals hierboven al is aangegeven, de wijze waarop we onze overwinning vierden door het ene na het andere voormalige Oostblokland in onze armen te sluiten is twijfelachtig. We zouden ze onze welvaart wel laten voelen, als ze maar willen werken. Maar de survival of the fittest had zijn keerzijde. Het is niet zo gemakkelijk om al die versufte communisten van weleer binnen het marktmechanisme te trekken. Het riep weerstanden op in Oost Duitsland, maar ook in Tsjechië, Slowakije en Hongarije. Afgelopen zaterdag las ik in de Trouw dat met name deze voormalige Sovjet satellieten aan de lopende band deals sluit met Poetin, de leider van het land dat we boycotten sinds enige tijd. Ik stel niet meteen een oordeel over nut en noodzaak van boycotten van een land dat eigenlijk ook maar de ‘gewone’ machtspolitieke lijnen uitvoert van eigen (Poetin)belang. Het stuit me vooral tegen de borst dat we een Europese Unie zijn waarin de mogelijkheden besloten liggen om ‘de vijand’ te steunen en daarmee je ‘vrienden’ af te vallen. Misschien is het standaardwerk van Samuel Huntington toch niet zo onwaar, dat er niet alleen een grote scheidslijn loopt tussen het christendom en de islam, maar dat er ook een enorme barrière is tussen het westerse christendom en de Oosterse Orthodoxen. Misschien is dat ook wel de reden dat de Polen zich veel gemakkelijker voegen naar Europa.

CONCLUSIE
Groeistuipen in de ontwikkeling van Europa kan ik hanteren, zelfs een tijdelijke stilstand kan ik accepteren, maar als je ziet dat de Europese instituties uiterst dom handelen naar de afzonderlijke lidstaten en dat lidstaten zonder scrupules onze gezamenlijke tegenstander mogen en kunnen ondersteunen, dan is Europa geen knip voor de neus waard. Het probleem alleen is dat er geen alternatief is met al die brandhaarden in de buurt. En als we ons blijven wentelen in onze verschillen dan sluit ik niet uit dat we heel vertrouwd zoals onze geschiedenis heeft geleerd, onze eigen brandhaarden met gemak weer op zullen poken.

Conchitta bevrijdt Europa!

Europa is tevreden. Het statement staat. De Oostenrijker Conchita Wurst heeft het Eurovisie Songfestival gewonnen. Buiten het feit dat onze Ilse en Waylon daardoor ‘slechts’ op een eervolle tweede plaats zijn geëindigd, kan Europa zichzelf complimenteren met het statement vóór het vrije woord, de vrije daad en de vrije expressie. ‘De vrouw met baard’ heeft een alom bevrijdende werking gehad, de altijddurende vrede kan nu beginnen. Hoezee.

 

In genoeglijk gezinsverband hebben we de verrichtingen van de onzen bekeken. In deze multimediale tijd is dat een unicum. dus koesteren we dit soort momenten. Taartje, zoutje en biertje zorgden voor een fijne avond. Over Conchita Wurst liepen de meningen uiteen, al was er min of meer consensus dat ze muzikaal misschien wel de op één na beste bijdrage heeft geleverd en dus terecht grote kansen maakte. Toch vind ik ook wat van hem/haar, maar meer nog over de hype rondom het fenomeen. Ik heb geen gevoelens om in vrouwenkleding te moeten lopen, maar als een ander dat wel heeft is mij om het even. Zelfs als die kleding extravagant is met bijbehorende make-up, ik heb er niets mee, maar ‘ieder zijn meug sprak de boer (en maakt u de uitdrukking zelf maar af). Ik word onpasselijk van onechte, onoprechte theatrale emoties die de heer Wurst liet zien in de zogenaamde ‘Greenroom’. Hoewel hij niet de enige was, lag het er bij deze artiest wel heel dik bovenop. Ik kan er niet tegen, dat bijna ziekelijke theatrale gedrag Maar ik heb niet de behoefte om de persoon de kapittelen. Mijn weerstand mag er net zo goed zijn als haar overdreven gedrag. Bovendien, muzikaal torende ze hoog boven de meeste flapdrollen uit, dus een tweede plaats was heel terecht geweest. Ze werd eerste, dank zij Europa.

Oostenrijk, niet bekend om de vrijzinnigheid der geesten, blijkt in staat te zijn iemand af te vaardigen waarvan vooraf bekend is dat hij weerstand zal oproepen. Eigenlijk is dat al een ‘valse nichtenstreek, maar dat terzijde. De Oostenrijker krijgt een klinkende Spaanse voornaam en een dubieuze achternaam in deze context. (Mogelijk is het ook zijn ware naam.) Een heel frivool en vrijzinnig Europa mag vervolgens laten zien hoe vrijgevochten ze zijn. Een woord van kritiek is geen optie, je wordt subiet bij de conservatieven, homofoben en zelfs oorlogszuchtigen geschaard, want daar in Oost-Europa zijn ze zeker tegen, dat zien we wel aan Poetin met zijn maffe wetgeving. Naast de discriminerende wetgeving jegens homo’s in Rusland, is die Poetin bovendien een gevaar voor de wereldvrede. En passant hebben we dat in Europa ook nadrukkelijk weggehoond, want zodra de engelachtige tweelingzusjes, die Rusland vertegenwoordigde, in beeld kwamen of punten kregen, riepen we heel hard boe. Boe tegen Rusland, boe tegen Poetin met zijn misleidende hetero-propaganda en boe tegen het gevaar van een Derde Wereldoorlog? Wat zijn we flink.

Wij hebben die Russen een poepie laten ruiken en hebben aangetoond hoe vrijdenkend we met zijn allen zijn. Wij wel, maar ik vind die massale steun wel heel bedenkelijk. Ik verdenk de meerderheid net zo ‘narrowminded’ te zijn dan de oerconservatieven en homofoben. Het showen van de vrijgevochtenheid en progressieve mensvisie is in veel kringen verworden tot een must. Groepsdruk dicteert hoe je moet acteren in het leven, wat je moet moet vinden en dat je je per definitie moet afzetten tegen het kleinburgelijke middle of the roaddenken van conservatieven en Russen. We hebben ons punt gemaakt en de vrede kan dus vandaag aanvangen. We hebben de middelvinger opgestoken naar alle bedompte geesten en zij zullen met Conchita Wurst wel ervaren hoe bevrijdend het is om in vrouwenkleren te lopen en hoe bevrijdend het is je theatrale persoonlijkheid(sproblematiek) publiekelijk te maken. (Ik weet ,dit lijkt wel een pleonastische uitspraak). Massaal zullen we uit onze vastgeroeste feniks verrijzen. Ik kan niet wachten.

Of is het stilte voor de storm en zullen Ilse en Waylon hun woordspeling Calm after the storm moeten herzien. Och, het zal me een worst wezen. Ik houd niet zo van statements, dat zorgt altijd dat Neanderthalers aan beide kanten zich etaleren met de grootst mogelijk intollerantie. Een ieder is zo overtuigd van zijn eigen gelijk. Mijn verwijt in deze aan de bekrompen vrijdenkers is echter velen malen groter, dan aan die angstige ‘domme’ fobische conservatieven.

Melkmeisje Merkel

 

Toeval bestaat niet! Ik weet het niet, maar het is op zijn minst eigenaardig dat ik hedenochtend een hersenspinsel had bij het doornemen van het nieuws. Angela Merkel is in het nieuws naar aanleiding van haar bezoek in Griekenland. Oude wonden worden bij de protesten weer tastbaar in het Griekse straatbeeld. Voor de Grieken is de nazitijd minder een gedachte aan actieve oorlogshandeling, maar vooral ook een nachtmerrie op economisch gebied. Sterfte van rond de 300.000 mensen door honger en gebrek kenmerkte die tijd. De collectieve herbelevingen van het Griekse volk, nu de miljarden-bezuinigingen na miljarden-bezuinigingen elkaar in rap tempo opvolgen is begrijpelijk. De uitingsvorm is op zijn minst wonderlijk, want ook de Grieken zijn niet vies van rechts-extremisme hebben we gezien bij recente verkiezingen met berichten van heuse knokploegen. Ik vind dat de Grieken bij Europa moeten blijven, maar mijn economische kennis schiet tekort om zoiets te kunnen staven. Angela Merkel, als de belangrijkste vertegenwoordiger van het machtige Duitsland weet het blijkbaar wel, maar dit tot groot ongenoegen van de Grieken.

Angela Merkel blijft in mijn hoofd spoken als ik na het beluisteren van een liedje van Geier Sturzflug, hoe toepasselijk, het vrolijke ‘Bruttosozialprodukt, stuit ik op een youtubeclipje van de voor mij onbekende band KIZ met het totaal nietszeggende liedje ‘Die Sennerin vom Königssee.

Merkel is een beetje het melkmeisje van Europa. Ze melkt de Grieken tot de laatste druppel uit en danst over de arme Griekse Paupers. Zo wordt ze gezien door de Grieken en mogelijk ook door andere Zuid-Europeanen. Ik vind dat ze, in weerwil van allerlei nazi-vermommingen, vooral een heel vlijtig en ingetogen politica is. Toegewijd aan de Europese zaak. En zoals gezegd, mijn economische kennis schiet te kort, maar voor vandaag is Angela mijn melkmeisje, zo is het toevallig ook nog eens een keer.

 

Hoch in den Bergen über’m Königssee
da haust die Maid und hütet Vieh im frischen Klee
hoch auf den sonnigen Matten.
Sie ist so fromm und dennoch ungehemmt,
so wie ihr prall gefülltes Miederhemd, aha
sie hat das Schweigen im Walde.

Doch in der Nacht
wird durchgemacht
in Landestracht
tanzt sie auf den Almen Tscha Tscha Tscha
und aus dem Tal
strömt auf einmal
die Burschenschaft und feuert sie noch an.

Jodelodidie, holladie, holladie,
die Sennerin vom Königssee,
Jodelodidie, holladie, holladie,
sie tanzt wie eine wilde Fee.

Die Botschaft geht wie Feuer übers Land,
vom Watzmann bis zum Meeresstrand ist sie bekannt
als Ballerina der Berge.
Und eines Tages da kommt Fred Astaire,
und sagt: Hey Honey, hüte keine Kühe mehr,
and let us dance together!

In ganzen Land
sehr wohl bekannt
tanzt sie den Almen Tscha Tscha Tscha
und jeder Mann
macht sie jetzt an
gibt sich galant und singt voll Euphorie

De krant van: 21 mei 1966

Ik wist dat mijn ouders ze verzameld hadden, maar in mijn actieve geheugen was het even gewist. Vanaf mijn geboorte, 21 mei 1966, hebben ze de kranten van die dag, tot mijn twaalfde verzameld. Daarnaast hebben ze ook kranten met, in hun ogen schokkende wereldgebeurtenissen tot 1978 bewaard. Laatst kreeg ik, na een opruimaktie van mijn ouders, een doos mee, met kranten dus. Ik verheug me er op om ze te lezen. Vandaag de eerste, het dagblad thuisbezorgd op de dag van mijn geboorte in Heel (L).

Mijn ouders, beide netjes katholiek opgevoed in het Oosten van het land, waren tot medio 1965 geabonneerd op de Volkskrant zoals nette katholieke echtparen dat deden, ook als ze ver van hun ouders in Limburg woonden. Het plaatsen van papparazi foto’s van prinses Beatrix en Claus von Amsberg op de voorpagina van de Volkskrant in 1965 was voor mijn ouders de reden om het lidmaatschap op te zeggen. Het dagblad De Tijd, eveneens van katholieke origine was hun alternatief, volgens mij een middagkrant die ook later in Raalte nog enige jaren bezorgd werd.

Voorzichtig haal ik de bovenste krant uit het meegekregen pakketje, netjes met een touwtje erom heen. Ik durf niet te beweren dat de krant ongelezen is, hoewel mijn ouders op 21 mei 1966 wel iets anders aan het hoofd hadden dan het wereldnieuws, de krant zag er nog gaaf uit. Ik had immers vroeg in de nacht het levenslicht gezien, om vervolgens samen met moeders afgevoerd te worden naar het ziekenhuis in Roermond. Alles is goedgekomen, tenminste dat vind ik zelf. Aan de randen bevinden zich bruine vlekjes en er komt echt en herkenbare oud papierlucht vanaf. De krant voelt anders aan en is uiteraard nog op groot formaat. Ik verbaas me erover  hoe snel een mens went aan de tabloid-formaten die de laatste jaren zijn ingevoerd.

VOORPAGINA DE TIJD (121e jaargang No. 39328)

Op mijn ruim 46e jaar kom ik erachter dat het lettertype, en vooral de grootte, niet meer voor iedere 46-jarige is weggelegd.  De spreuk ‘Dieu et mon Droit’ prijkt naast de titel. Daarnaast het weer dat vochtig is en zo rond de 16 graden. De dagen erop zou het warmer worden, tot zelfs 19 graden Celcius. Dit wordt door de krantenmakers weggezet als een weertype met een ‘gunstig karakter’.  Tegenwoordig vind ik dat op mijn verjaardag echt aan de frisse kant, maar de opwarming van de aarde was nog niet uitgevonden.

Het hoofdartikel krijgt de kop mee ‘Premier Cals vaag over eensgezindheid binnen kabinet’. Een half jaar later zou het kabinet komen te vallen weten we nu.  Ook zijn er zorgen met betrekking de ontwikkeling van ‘lonen en prijzen’. Een loonpauze lijkt wenselijk om oververhitting van de economie tegen te gaan. In één van de artikelen is te lezen dat deskundigen een loonstijging van meer dan 7,4 % meer dan voldoende vinden. Dat zijn nog eens tijden waarbij loononderhandelaars hun vingers tegenwoordig bij af zouden likken. Verder wordt gerept over een studentenstaking aan de Universiteit van Leuven na onwelgevallige uitspraken van de bisschoppen bij de Zuiderburen. Anderen, te weten Boeddhistische studenten in Vietnam protesteren in Saigon bij de Amerikaanse ambassade. De politie treedt hardhandig op. De tweede patiënt met een kunsthart sterft in een ziekenhuis in Houston. En dat ook vroeger niet alles pais en vree was, wordt ook duidelijk aan de hand van een mogelijke ontvoering van een 5-jarige jongen. Aan de andere kant leukt een foto van een oecumenische huwelijksvoltrekking de voorpagina op. Ook een gedeeltelijke zonsverduistering op mijn geboortedag is voorpaginanieuws. Slechts één advertentie staat er op de voorpagina. Heel klein, maar in zwart uitgevoerd. Niet echt opvallend is de reclame uiting van de snoepwinkel Jamin en met onze maatstaven ook amper wervend.

Op het sportveld

Jamin

niet duur wel heerlijk

TV GIDS

Het moge duidelijk zijn dat de aankondiging van televisieprogramma’s nog niet gezichtsbepalend was in de krant. Twee Nederlandse netten staan vermeld met hun programma’s. Ook de radio-uitzending worden genoemd waarbij naast Hilversum 1, 2 en 3,

Door vanaf nu op de foto’s te klikken, zullen ze nog iets beter leesbaar worden

ook Radio Veronica wordt genoemd. Maar het meest opvallend is het artikeltje onder de tv gids met de kop: ‘Coördinatie in Hilversum is nog ver zoek’. Er wordt geklaagd over de overlapping van twee spannende televisiespelen op beide netten. De kijker zou de ontknoping missen van het ene programma, mocht hij uiteindelijk kiezen voor het begin van het andere programma.

BUITENLANDS NIEUWS

Drie artikelen vallen me in het bijzonder op. Het dramatische nieuws bijvoorbeeld dat ‘Uitstel bedreigt Franse H-bom.’ De VS geven namelijk geen toestemming voor de uitvoer van speciale rekenmachines die klaarblijkelijk noodzakelijk zijn voor het vervaardigen van een eigen Franse Waterstofbom. Ik denk dan, ‘What’s new’ in de vriendschappelijke betrekkingen tussen westerse mogendheden, zeker als het om economische belangen gaat. Op dezelfde pagina wordt de Amerikaanse minister van Defensie, Robert McNamara aangehaald omdat hij wijst op het feit dat China nog wel eens een groter gevaar kan worden dan de Sovjet-Unie. Ook wordt er gesproken over onderhandelingen tussen Spanje en Engeland met betrekking tot Gibraltar.

Even verder op een interessante bijlage over Brussel dat in de race is voor Europese Hoofdstad. De infrastructuur in Brussel wordt geprezen en de aanwezigheid van voldoende behuizing en kantoorruimte is een groot voordeel. In het artikel wordt niet getwijfeld aan het feit dat Europa één land wordt. Een groot probleem is op dat moment echter de Franse President De Gaulle die allerlei vertragingsacties opwerpt. Tja, die Fransen, toen al.

SPORT

Een uitgebreid artikel over Dokter Rolink leert de lezer, dat er genuaceerd over doping moeten worden gesproken, daarvan akte. Schaker Spassky vergooit zijn kansen op een zegen in de schaaktweekamp met Petrosian en de dames van Niloe worden handbalkampioen. Het is maar dat u het weet.

Wat ik dan weer niet wist ‘Who the hell is Willy Dullens. Ik wil niet beweren dat ik een wandelende voetbal-encyclopedie ben, maar van Willy Dullens had ik nog nooit gehoord. Hij is wel voetballer van het jaar geworden en dat staat dan in de krant van 21 mei 1966. Even googelen leert dat hij de eerste (en enige) voetballer uit de eerste divisie (Sittardia) was, die deze prestigieuze prijs ten deel is gevallen. Op de foto zijn ook Johan Cruijff en Piet Keizer te zien. Toon Hermans reikt de prijs uit. Volledigheidshalve geef ik nog even nog even de stand in de eredivisie door, de verkeerde club staat bovenaan en zal later dat jaar ook kampioen worden. Uiteraard een kleine weergave uit de krant, zoals hiernaast te zien is.

ADVERTENTIES

Ik noemde al heel even de kleine onopvallende annonce van Jamin op de voorpagina, maar elders in de krant staan wel advertentie van een behoorlijk formaat. Ze grote advertenties nemen al snel een kwart pagina in beslag. Het nog immer bekende scheerschuim en scheermesjesmerk ‘Gilette’ adverteert met een ‘Right Guard spuitbus-deodorant’.  Het opvallende van de deodorant is dat het een gezinsdeodorant is, dus voor hem en haar. Autoreclames zijn er volop, want de zestiger jaren is natuurlijk de periode dat de mobiliteit sterk aan het toenemen is. Voor een slordig f3500,- heb je een Fiat 500. Renault maakt reclame met de Renault 10, auto van het jaar en is voor f6.495,- te verkrijgen. De Citroën AMI-6 Break daarentegen kost weer ruim f1000, – minder. En voor de echte luxe en trekkracht heeft DAF de Daffodil voor minder dan f5.000, -. Een must voor mensen die met caravan bergen en bergpassen wil overwinnen.

Over auto’s gesproken, in de krant staat uitgebreid beschreven hoe de auto in opmars is in de Sovjet-Unie. Voormalig Sovjetleider Chroetsjow had een hekel aan auto’s, zijn opvolgers blijkbaar niet. De Volga was sterk in opmars. De fabrieken en kennis werden gebouwd met know-how van de Fiatfabrieken in Italië. Ik herinner me in een keer een aardrijkskundeles, begin jaren tachtig. Een al op leeftijd zijnde docent, met weinig sympathie voor linkse ideeën, liet geen kans onbenut om de idioterie van de communisten te tonen. Hij vertelde dat Volga’s en misschien later ook de Lada’s werden gebouwd in Toljatti, vernoemd naar de grote Italiaanse communistische leider Togliatti. In de titel van dat stukje zit trouwens een mooie dubbele bodem. De maker van deze titel moet die dag met tevredenheid de zaterdagkrant hebben gelezen.

ZATERDAGKRANT

Ik ben dus op een zaterdag geboren en ook toen stond blijkbaar de zaterdagkrant vol met personeelsadvertenties. Met name voor de verpleging en ziekenverzorging waren veel meisjes nodig. Ook het bankwezen, in dit geval de ABN, richtte zijn vizier op meisjes die zouden afstuderen. Een saaie typebaan bij de gerenommeerde bank werd verdoezeld door een heel hippe setting van jonge meisjes die niet konden wachten om te werken bij de bank.

En op deze zaterdag komt ook het geloofsaspect in de katholieke krant aan de orde. Heel lezenswaardig is het stuk over de communiefeesten in het Limburgse. Progressieve pastoors en kapelaans hekelen de communiefeesten oude stijl, die op heuse bruiloften lijken. Ze vragen meer soberheid te betrachten, maar de winkeliers zijn het hier niet mee eens.

De zaterdagbijlage van 21 mei 1966 sluit af met een puzzelpagina, ook voor kinderen en een beeldverhaal over Robbie de Beer en de betoverde schaatsen en een vervolgverhaal over de mier Podzak. Elders staat ook al een aflevering van Tom Poes door Maarten Toonder in de krant. Ik ben nog op zoek geweest naar muziekinformatie. En inderdaad, onder de sprekende titel ‘Toerentaal’ worden de nieuwste LP’s besproken. Ik kom de namen tegen van Catherine Sauvage en Sara Vaughan, maar ook Charlie Parker staat met zijn sax prominent in de krant. Ik heb niet kunnen vinden wie op dat moment op nummer 1 staat in de top 40. Dat zoek ik dan nog even op in de hedendaagse media om in de sfeer van 21 mei 1966 te blijven.

Binnenkort ook 21 mei 1967, mijn eerste verjaardag.

Kakelkrant van Sprakeloos 45: Slecht toneel en matige acteurs uit Nederland

Theaterliefhebbers kunnen zich de laatste tijd op vele fronten verheugen op gratis voorstellingen. Is het poppentheater in de Haagse politieke burelen niet in de spotlight, dan valt in de Europese Arena veel te genieten. Vaak werken de nationale- en internationale gezelschappen geweldige spektakelstukken gezamenlijk af. En zoals het is met alles, je moet er wel van houden.

Vorige week waren de hoofdrollen voor het duo Merkozy, maar bij het spannende einde kwam er in een keer een duveltje uit de doos, de Britse acteur David Cameron. Je dacht dat het epos ten einde was, komt er een cliffhanger, goed voor talloze nieuwe afleveringen, op Engels en op Europees niveau.

In dat acteursgeweld valt de zeer middelmatige toneelspeler Mark Rutte amper op. Ogenschijnlijk is de man niet meer dan een decorstuk voor de aftiteling, waarbij hij ook op de foto mag. Mogelijk dat er in zijn acteurs-cao ook nog andere werkzaamheden genoemd zijn voor achter de coulissen, maar die vallen voor mij als theaterdier niet waar te nemen. Soms is er even een bijrolletje op het Europese toneel weggelegd. Vaak gebeurd dat op momenten als Mark Rutte en zijn toneelgroep op nationaal niveau ogenschijnlijk een subliem stuk hebben gespeeld zoals onlangs. Het toneelstuk heette: ‘De mitsen en maren van Roemenen en Bulgaren.’ Als souffleur en regisseur fungeerde een blonde pruik die Mark Rutte en zijn medespelers influisterde: ‘Een invasie uit de Balkan is op weg om onze rijkdom af te pakken.’ Met dat gegeven moest Rutte gaan improviseren. Tot tevreden van de regisseur vervulde Rutte zijn rol. Als beloning mocht hij hetzelfde stuk opvoeren in Europa. Wat zowel Rutte als zijn regisseur niet wisten, maar wel hadden moeten weten, dat indien een stuk eenmaal gespeeld is, een tegenstuk zich aandient. Aldus geschiedde.

De Roemeense president heeft snel een eenakter geschreven met de titel: ‘Een groot gevaar dus koopt geen Hollandsche waar. De kans is groot dat er een huilerig stuk komt van Rutte c.s.: ‘De Roemeen is gemeen’ of mogelijk iets heroïscher: ‘Weet je waar ik van baal, de Roemeen is geen liberaal.’

Tja, en dan weet je dat je weer in de kelder van het theater bent beland. We moeten het er mee doen. Maar toch heeft al dat toneelspel gevolgen, logische gevolgen want: Als de Roemenen niet in grote getale naar Nederland kunnen komen, kunnen ze ook niet in de kassen werken, maar dat hoeft ook niet meer. De producten worden immers minder verkocht. Zo zorgt ook het toneel voor logistieke verfijning, wie durft nog te beweren dat cultuur alleen maar geld kost.

Kakelkrant van Sprakeloos 44: Het ontzet van Europa met hutspot

Vanavond is het ‘the night before the big day’ en de dames en vooral heren regeringsleiders gaan een vorkje prikken, oftewel schuiven aan bij de ongetwijfeld rijkelijk gedekte tafels, gesponsord door de afzonderlijke lidstaten. Sazkozy neemt fijne flessen champagne mee, de Italianen wijn, de Duitsers ontdooien grote hoeveelheden curryworsten, Griekse tzaziki als voorgerecht en de Engelsen? Ik denk dat de meesten denken laten die hun troep maar houden, ze hebben als meest cynisch lidstaat nu vooral een hele bittere boodschap voor de andere landen. Maar dat is niet erg, Mark Rutte had erop gerekend en hij heeft 200 ijsjes besteld, vanille met aardbei en onder in het bekertje zit een heuse toverbal. ‘It’s changing every time when you’ve got it in your mouth’, roept hij enthousiast. Hij huppelt van leider naar leider. De meeste kijken hem meewarig aan.

Natuurlijk zal de haute cuisine zich van haar beste kant laten zien. In tijden van crisis is dat raar. Nu begrijp ik best wel dat we niet niet hoeven te verwachten dat een ieder zijn broodtrommeltje meeneemt, zijn bekertje melk ledigt en het appeltje voor de dorst zorgvuldig langs de mouwen opwrijft. Maar zou het niet een mooi gebaar zijn om bijvoorbeeld de maaltijd te versoberen en de bespaarde kosten te schenken aan een goed doel. Ik denk aan de vele slachtoffers van de ‘Europese monetaire, politieke en culturele crisis’. Wat kost nu een bord hutspot met een gehaktbal voor 200 mensen. Je laat de plaatselijke ‘occupyers’ de aardappels schillen, ze introduceren eigengemaakte vegaballen en met een paar zakjes poeder is ook wel een jus-tje te maken. Hutspot, lekker toch, het doet me denken aan het ontzet van Leiden, want ik denk dat de koppen van onze crisisbestrijders ontzettend ontzet zullen staan bij de gedachte aan hutspot.

De crisisbestrijding zal wel niet af hangen van die ene maaltijd op ‘the night before the big day’ maar ik vraag me af of ik morgen uit voorzorg niet al vast grote hoeveelheden blikken bruine bonen moet inslaan, voor het geval de maaltijd voor de leiders niet goed gevallen is. Ze kunnen morgen dan allerlei rampzalige beslissingen nemen. Misschien moet 9 december een dag worden die herdacht gaat worden en waarbij we in Europa een brei maken met allerlei nationale ingrediënten, een Euro stamppot als het ware. De kruiden die we zullen gebruiken zijn afhankelijk een afspiegeling hoe de negende van december in 2011 is verlopen, zoet gekruid of heel erg pittig. Na morgen weten we meer.

Kakelkrant van Sprakeloos 35: Race tegen de Klok van Berlosconi e.a.

 

‘Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. De tijd van gaan voor Berlosconi is nu gekomen’ Tenminste dat is wat de Volkskrant deze ochtend kopte op de voorpagina. Er zijn nog wel wat mitsen en maren. Dus mijn eerste gedachte is, welke truc haalt Silvio uit om Italië en daarmee Europa verder te beschadigen? Ik weet het niet, ik ben namelijk erg slecht in trucs. Ik heb het al bij goocheltrucs waar bij mij de ergernis vaak wint van de bewondering. “Verdorie hoe doet die dat” of “GVD hoe bestaat het.” Vandaag was toevallig de rechtszaak tegen de illusionist Hans Klok die trucs zou hebben gestolen van zijn voormalige partner. Klok is blij met de uitspraak van de rechter die oordeelt dat de beklaagde deels gelijk heeft. In reactie hierop zegt Klok:

”Ik heb niets gestolen van Rafael en de rechter heeft dit nu bevestigd. Dat ik de uitvoering van de illusies in volgorde moet aanpassen maakt mij niet uit. Het belangrijkste is dat ik de illusies vrij kan blijven gebruiken.”

Voor de goede orde, ik heb geen oordeel over de uitspraak bij gebrek aan kennis. Maar als die grote illusionist uit Italië een van zijn trucs uithaalt, zijn we nog niet van hem af. Hij goochelt zichzelf weg en komt ergens anders weer tevoorschijn, geen rechter die hem tegenhoudt. Ook bij Berlosconi heb ik “Verdorie hoe doet die dat” of “GVD hoe bestaat het.” Maar bij hem gaat het niet meer over ergernis, maar over compleet ongeloof. Ik sta perplex dat de maffia zo’n grote bovengrondse rol speelt in Italië met een pedofiele seksmaniak als leider. Politieke commentaren spreken dat in Italië eigenlijk geen enkele partij de macht kan krijgen zonder dat de maffia zijn invloed laat gelden? En als bevriende natie kunnen we in Europa er niets van zeggen. Nederlandse politici zwijgen in alle toonaarden over de zwarte magie van de Italiaan, Angela Merkel moet zich laten welgevallen dat haar bips Silvio geen stijve bezorgt en zelfs Barak Obama krijgt de vraag of hij een fijne vakantie heeft gehad vanwege zijn kleurtje.

Ik kan er mee leven dat we met zijn allen in hetzelfde schuitje zitten en het zware economische weer moeten pareren, al is dat moeilijk. Maar als we de politiek van die intimiderende gek moet accepteren, heb ik mijn twijfels over Europa. Waar komt hij weer tevoorschijn en welke marionet zal hem tijdelijk vervangen? Hoe normaal gaan andere landen om met dit gegeven en in hoeverre brengt dit mafkezen in andere Europese lidstaten tot ideeën?

 

Om met staatssecretaris Fred Teeven, minister Opstelten en zelfs onze premier te spreken: ‘Als het moet, moet de dief fysiek hardhandig aangepakt worden.’ Want dat Berlosconi een dief is en zijn eigen land en Europa naar de knoppen helpt, moge duidelijk zijn. Dus wat let u leden van het kabinet Rutte, pak aan die man, neem je honkbalknuppel mee en matten maar.

Of ga ik nu te ver en moet ik constateren dat eigenrechter spelen al het begin is van een maffiastaat? Wat dat betreft staat de Klok op vijf voor twaalf, als onze eigen regeringsleiders dit al roepen.