Wie betaalt De Wereld draait door?

Met stijgende verbazing zat ik, tegen mijn schoonheidsslaapje vechtend, te kijken naar ‘De wereld draait door’ op 27 maart jl. Mijn zoon kwam ook even vanuit zijn studieverplichtingen meekijken. Al staande tegen een kastje keek hij mij vragend aan. Zijn ogen vertelde me dat hij er iets over wilde zeggen, maar nog niet wist of ik zin had in een discussie. Hij waagde het erop. “Is dit een parodie of zo?”   Ik was nog niet in staat te bevestigen noch te ontkennen. “Dat is dan weer twee zetels voor Baudet erbij’’ stelt hij droog vast. Ik knik en hij gaat naar boven om verder te studeren.

 

Een paar dagen later kijk ik de bewuste uitzending van DWDD. Ik hoopte dat de waanzin die ik zag niet zo erg was en dat het in mijn hoofd allemaal erger was geworden. Maar nee, ik moet andermaal constateren dat de uitzending met ’s lands meest geliefde grachtengordel knuffelbeer mogelijk daadwerkelijk gesponsord is door Forum voor Democratie of de PVV.

 

Voor de geïnteresseerde kijker doe ik de link van de uitzending erbij met een nadrukkelijke waarschuwing. Geen leeftijdswaarschuwing, maar een topografische waarschuwing. Hoe dichter u bij de Amsterdamse grachtengordel woont, des te minder schokkend is deze uitzending voor u. Dus minima uit Appelscha of Loek uit Hoensbroek, oppassen dus, u bent gewaarschuwd.

 

Een gemêleerd gezelschap van identieke denkers zit aan tafel met de hoofdredacteur van Quote als milde dissonant. Naar aanleiding van Bob Dylans ’The times they are changin’ wordt de huidige wereldorde doorgenomen. Er zit revolutie in de lucht als ik de tafel van Matthijs van Nieuwkerk mag geloven. De zelf uitgeroepen bovenlaag van weldenkende grachtengordelvertegenwoordigers, ze zeggen het bijna letterlijk in de uitzending, gaat ten strijde tegen de massa in Nederland. De 10 % onderlaag beschouwen ze als verloren blijkt uit hun onderlinge gesprek.

 

Op zichzelf komen er allerlei zeer begrijpelijke onderwerpen aan de orde zoals de  #metoo-discussie, achterstanden van minderheden, discriminatie, gelijke rechten voor mannen & vrouwen, de genderdiscussie en andere emancipatorische kwesties. Zaken waar ik mezelf als (links?) mens best in kan vinden. Maar zoals altijd ‘c’est le ton qui fait la musique’. En de muziek in deze uitzending was verschrikkelijk en dan heb ik het niet over Bob Dylan. Nu is het gebruikelijk bij DWDD dat ONS soort mensen tussen de regels door alle niet-grachtengordelbewoners wegzet, deze uitzending was er specifiek aan gewijd. Als vertegenwoordiger van de door hen benoemde angstige, niets-wetende, niets-voelende middenklasse voel ik me wel geroepen om enig weerwoord te bieden. Als de uitzending een parodie was geweest, dan was het een zeer geslaagde uitzending. Ik vrees echter de ernstige ondertoon van het programma.

 

Een kleine bloemlezing volgt hieronder, maar u moet vooral ook zelf maar kijken nadat u notie hebt genomen van de bovenstaande waarschuwing.

 

  1. Het nieuwe denken en geloof in de vooruitgang vereist lenigheid van geest en mensen moeten uit hun bubbel komen! (Oefffff, welke bubbel en gebrek aan lenigheid en realiteitszin wordt hier getoond aan de tafel van Mathijs?)
  2. Iedere zin van het nummer van The times they are changin’ wordt gebruikt om de eigen feelgoodmood te praktiseren.
  3. Minister Ploumen is bang dat alle emancipatorische verworvenheden verdwijnen als de grachtengordelrevolutie geen doorgang vindt. “Voor je het weet zijn mannen weer de baas.” (slechts Oefffff, wat een Trumpiaanse retoriek)
  4. En passant zet Matthijs van Nieuwkerk alle beleidsmakers weg als mensonwaardige wezens door te stellen dat door hem ermee te vergelijken dit de grootste belediging is die er bestaat. (Oeffff, misschien moeten we hem dan de volgende keer milder uitschelden. We noemen hem gewoon Thierry of Geert?)
  5. Een gevleugelde opmerking van een van de deelnemers: ,,Don’t critizise what you don’t understand!” (Een hele zware Oeffffff: Natuurlijk geldt dat als je echt ergens geen verstand van hebt is het beter te zwijgen, maar samenlevend, samen werkend en samen vechtend moeten we samen verder dus iedere Nederlander is in principe belanghebbende en denkt, vindt en voelt iets over allerlei maatschappelijke vraagstukken. De definities van de grachtengordel wat mensen moeten denken is daarbij niet bepalend, dus misschien snapt die ander uit de provincie het best wel, maar snappen zij het niet)
  6. Belgenmoppen mogen van minister Ploumen niet meer. Ze gaan uit van superioriteit. (Oeffff, nu is het een publiek geheim dat alleen linkse humor door een kleine groep wordt uitgeroepen tot humor en van de linkse humor is niet zo veel meer over, dus gaat de grachtengordel een beetje humorloos door het leven. Maar is humor nu niet de meest serieuze vorm van (maatschappij) kritiek. Het moet schuren, een beetje over de grens zijn. Goed, het mag nooit als doel hebben andere mensen weg te zetten, maar kom op, een Belgenmop vanuit superioriteit? Is dat niet de ultieme onderschatting van onze Zuiderburen?
  7. Als klap op de vuurpijl komt de door mij altijd bewonderde Adriaan van Dis met het woord verinnerlijken. Met een stalen gezicht predikt hij de waarden van de grachtengordel die door de massa nog verinnerlijkt moeten worden. Aan de tafel van Matthijs zijn ze al goed bezig constateren ze zelfvergenoegzaam, maar nu de bange conservatieve massa nog. (Oeffff, het is nu Pasen, maar de verlossing komt blijkbaar niet meer uit Jeruzalem, maar vanuit de tafel van Matthijs.)

 

Tja, ik kan het allemaal letterlijk links van me laten liggen, maar juist omdat emancipatie en gelijke behandeling me na aan het hart liggen, moet ik mijn gal over dit soort programma’s kwijt. Juist dit soort programma’s zorgt ervoor dat de Geerts en Thierry’s van onze samenleving voedingsbodem krijgen en houden. De zichzelf gecreëerde elite met te veel aan zendtijd houdt bewust iets in stand om tegen te fulmineren en zich daarna te baden in hun morele gelijk om meteen de rest van Nederland weg te zetten. Ze zijn daarmee voor mij net zo triest als de “Tokkies” die ze verachten.

 

The times they are changin’? Ik hoop het als het gaat om gelijkberechtiging, gebrek aan open mind en de aanwezigheid van angstig conservatisme. Maar met zulke linkse vrienden heb je geen vijanden meer nodig. Als er de komende tijd iets moet veranderen is het dat Matthijs Van Nieuwkerk en zijn vriendjes eindelijk eens een keer naar de rafelranden van het mediabestel verhuizen.

Begrip, van de dag (178) 21e eeuw kan beginnen

 

 

21e EEUW KAN BEGINNEN

 

Om te zeggen dat ik een boksfan ben, is zwaar overdreven. Natuurlijk weet ik wie Bep van Klaveren is. Waardering heb ik voor de ideale schoonzoon, Arnold Vanderlyde. Ik ken de minder ideale schoonzoon, Regilio Tuur en de laatste Nederlandse successen kwamen van de Arnhemmer Ohran Delibas. Ik denk dat veel niet-boksliefhebbers mij dit niet na zeggen. Maar daarbuiten ken ik eigenlijk geen boksers bij naam. Sorry. Behalve die ene natuurlijk, door een aantal nog steevast Cassius Clay genoemd, maar een legende geworden als Mohammed Ali. Hij is niet meer, vandaag op 74-jarige leeftijd overleden.

Dan komt de vraag op, wat heb ik met Mohammed Ali, naast het feit dat hij de enige mondiale bokser is die ik bij naam kan noemen. Er gaan dagen voorbij dat ik niet aan hem denk. Vandaag kan ik er niet om heen. Een groot sportman is heen gegaan, dat staat vast. Maar er is meer, hij werd in de jaren zestig al moslim en veranderde zijn naam in zoals de meeste hem kennen, Mohammed Ali. Hij was voorvechter, in de optiek van sommigen, radicaal voorvechter van de strijd tegen het raciale Amerika met zijn segregatie van rassen. Hij was ook een van de eerste sportmensen die een blijvende cult- en heldenstatus om zich heen wist te creëren. Een symbool voor de Afro-Amerikanen, maar ook een symbool voor persoonsverheerlijking en egotripperij. Hij, The Greatest. Een beetje bescheiden mens zou er niet opkomen. Hij vocht een titelgevecht uit nota bene ‘donker Afrika’ tegen George Foreman. (Hé, ik ken toch nog een andere naam en nu vallen ook Frazier en Tyson uit mijn geheugen). Een gevecht in Kinshasa (Congo) is natuurlijk een geweldig statement. Later kennen we vooral de ziekte van Parkinson die onlosmakelijk verbonden is met Mohammed Ali, zijn aanwezigheid bij belangrijke gebeurtenissen en ontmoetingen met vele grootheden.

In mijn optiek staat Mohammed Ali vooral voor de ontwikkeling van in eerste instantie de VS, maar misschien ook wel voor de mondiale verhoudingen. Letterlijk in gevecht, maar ook werkend aan bevrijding en emancipatie en zeker niet zonder een mate van hedonisme voor de oppervlakkige kenner zoals ik. Met Mohammed Ali wordt voor mij gevoel de 20e eeuw afgesloten en de 21e eeuw kan beginnen. Een eeuw die nieuwe gevechten en bevrijdingen zal opleveren, mogelijk kunnen we lering trekken uit het leven van Mohammed Ali.

Dutch male pussy’s with power

Thailand krijgt een vrouw als premier, Yingluck Shinawatra. Nu ook Thailand, al is ze de broer van. Enige jaren terug, toen het er naar uit zag dat Ségolène Royal de huidige Franse premier Sarkouzy zou doen verbleken, maakte ik al eens een kleine opsomming. Vrouwen op de hoogste posten in de Scandinavische landen is eerder regel dan uitzondering. In het conservatieve Engeland galmt het feminiene van Margaret Thatcher nog door in de 21e eeuw. De Duitsers hebben Angela Merkel. In Zuid-Amerika is inmiddels ongeveer de helft van de presidenten een vrouw. Het zwaar Islamitische Pakistan is al door een vrouw geleid, de Filippijnen idem dito en welk zich zelf respecterend land heeft geen vrouwelijk chef of the country gehad? Sinds gisteren doet Thailand mee, maar Nederland? Beatrix tel ik natuurlijk niet mee. Ik vraag het me af of ik het in mijn leven nog mee ga maken. Statistisch moet ik nog een kleine 35 jaar mee gaan, mijn rookgedrag daargelaten, dus mijn verwachtingen zijn niet hoog gespannen op dit gebied.

Dat gelul over dat glazen plafond dat deugt niet meer, want als het in vele landen kan, waarom dan niet in Nederland. Wij zijn echt geen betere glasblazers dan elders in de wereld. Vrouwen zijn, zeggen feministische kenners, niet ambitieus genoeg in Nederland. Zij verkiezen kinderen boven carrière, prefereren deeltijdbaantjes en hebben het dol op het schoolplein met hun VINEX-vriendinnen. Waarom is dat in Nederland zo anders?

Ik denk het geheim te kennen. Wij Nederlandse mannen zijn misschien wel de grootste watjes ter wereld, echte non-macho’s en geboren softies. Dat lijkt een vreselijk pakket aan verderfelijke eigenschappen en dat is het natuurlijk ook. Het heeft echter ook voordelen. Naast de vrouwelijke communicatieve touch die ons geëmancipeerd maakt, zorgt het ervoor dat vrouwen een loer wordt gedraaid. Die vermeende zachtheid zorgt ervoor dat zij minder ambitieus worden, minder hoeven te vechten voor hun positie en sneller tevreden zijn met kroost en zelfontplooiing in afgepaste deeltijdbaantjes. Dolletjes, vooral voor ons mannen. We hoeven onze posities niet af te staan en worden niet versleten voor een stelletje ploerten. Goed we zijn geen macho’s, maar wel mannetjes met macht en positie. Zo zit dat in Nederland en niet anders. En ik denk dat het goed is.