Begrip, van de dag (95) Strippen

20160110_124438

STRIPPEN

 

Als de crisis het grootst is, lijkt de redding nabij. Al moet gezegd worden dat ik zelf mijn eigen redder ben. Dit past ook wel in het huidige tijdsbestek waar solidariteit een verdacht woord is en plaats heeft moeten maken voor de participatiemaatschappij. Onlangs schreef ik over de bankencrisis die gevolgd werd door een tweede bankencrisis van een andere orde. De eerste crisis is opgelost door nieuwe bankjes te kopen, de tweede oplossing was moeilijker te vinden. Ik had uitgerekend dat het afvoeren van twee bankjes ongeveer €60,- zou kosten + 4% van mijn maandloon omdat ik de hele dag vrij moest nemen omdat bij het afvoeren geen tijd werd gegeven. Wel meteen afrekenen uiteraard.

Via de sociale media werd mij geadviseerd te gaan strippen. Omdat ik bij dat woord in eerste instantie denk aan Sodom en Gomorra, viel het kwartje niet meteen. Toen mijn eigen broer gisteravond hetzelfde voorstelde, ben ik vandaag aan de slag gegaan. Het was immers mooi weer. En een bankje strippen is al een leerzaam proces op zichzelf. Wat een hoop nietjes heeft zo’n meubel. Uiteraard wilde ik een beetje ‘groen’ aan het werk. Twee kussens worden hergebruik en alle stoffen komen in een zak. Het ijzer heb ik bij elkaar in een bak gedaan en de schroefjes en boutjes ergens bij mijn gereedschap neergegooid. Het meest onhandige is al dat hout met al die spijkert en nietjes. Ik zal het de komende weken gedoseerd weggooien of wegbrengen.

Al met al heeft de klus me anderhalf uur gekost, met het juiste gereedschap zou het misschien sneller gaan. (Tip voor verjaardag, een elektrische schroevendraaier zou uitkomst bieden). En omdat ik niet zo handig ben, slechts één klein splintertje, verder geen blessures, dus dat viel ook erg mee. De schuur is al weer iets leger, al moet een tweede bankje nog ontmanteld worden. Misschien past de term ontbankt worden wel beter bij de situatie. Of het beter is voor het milieu waag ik ernstig te betwijfelen, het is in ieder geval beter voor mijn portemonnee. Bovendien zijn er parallellen te trekken naar die andere bankencrisis. Eerst de troep opruimen en dan opnieuw beginnen.

20160110_142405

Begrip, van de dag (94) Genept

20160109_113923.jpg

GENEPT

 

Ik ben zuinig opgevoed durf ik te stellen, maar meestal vergeet ik mijn opvoeding als het om zuinigheid gaat. Ik denk niet zo erg na over veel ogenschijnlijk marginale zaken, hoewel ik weet dat daar zuinigheid in zit. Eén ding probeer ik wel, het combineren van reisjes. Als ik in in Enschede, Zwolle of Deventer moet zijn voor mijn werk ga ik zoveel mogelijk even langs bij mijn ouders in Raalte. Dat combineren was echt iets van mijn ouders. Van de week zag ik op de website van Rohda Raalte dat de B1 tegen een jeugdelftal van Feyenoord zou spelen. Hèt Feyenoord wel te verstaan, de club die ik sinds 1974 aanhang, tegen mijn jeugdclub waar ik tussen 1974 en 1984 heb gespeeld. Op naar Raalte dus, en mijn ouders uiteraard.

Ik droomde ervan als een soort Johan Boskamp goede jeugdspelers te kunnen scouten, je schijnt daar heel leuk mee te kunnen verdienen. Of in ieder geval de sterren voor het wereldkampioenschap in 2022, waar die ook gespeeld mag worden, te aanschouwen. Want laten we eerlijk zijn, met de huidige staat van het Nederlands Elftal moet de hoop toch uit Rotterdam komen. Durf dat maar eens tegen te spreken. Op tijd dus opstaan om vanuit Duiven naar sportpark Tijenraan te rijden met mijn zoon, die ik qua voetbalvoorkeuren netjes heb opgevoed als niet-Rotterdammer. Hij is ook voor de club van Nederland. Vlak voor we in Raalte zijn, kijkt hij op twitter en zegt met een diepe zucht: Rectificatie!

In tegenstelling tot eerdere berichten die ook verspreid zijn in de lokale media, speelt de Rohda-jeugd niet tegen het Feyenoord uit Rotterdam, maar tegen de amateurtak uit Rotterdam, SC Feyenoord. Voor degene zonder voetbalkennis, dat is echt heel wat anders. Rijd ik met mijn zoon dat hele eind om een paar snotneuzen te zien voetballen. Best leuk als het je neefjes zijn, maar toch. Gelukkig bij moeders nog een bammetje eten, dat dan wel, maar toch voel ik me in mijn zuinigheid een beetje genept. Zo hebben mijn ouders me niet opgevoed.

Begrip, van de dag (84) Bankencrisis

bankencrisis

BANKENCRISIS

Over graaien en meer willen, daarover gaat dit stuk. De oorzaak van onze bankencrisis. Er zijn mensen die altijd strak in de meubeltjes zitten en er zijn mensen die wat minder uit willen geven voor hun dagelijkse zitcomfort. Volgens mij zitten wij er precies tussen in, met voor de hele preciezen onder ons soms met rampzalige gevolgen. Een groot voordeel is trouwens om het meubelgemak op te lossen door gebruik te maken van de wispelturigheid en trendgevoeligheid van anderen. Ons huis staat vol met zaken die 5 jaar eerder onbetaalbaar waren, maar nu niet meer hip zijn.

Zoals gezegd, een bankencrisis diende zich twee jaar geleden aan, maar de echte nood manifesteerde zich in 2015. 6 jaar geleden kochten we via Marktplaats een bankstel (2×2,5 zits) voor €300, -. Het was zichtbaar dat er op geleefd was, maar toen nog met kleine kinderen, vonden we het niet belangrijk. Vier jaar geleden kregen we een hond, die op de bank mocht en de slijtage nam toe. Naden lieten los en op die plek waar de hond standaard naar buiten keek met de voorpoten op de leuning, werden heuse gaten geslagen. We verkeerde in de zogenaamde Tokkie-staat en het duurde even voordat we echt last hadden van die status. Twee maanden geleden zagen we onze ideale bank, de altijd gewenste hoek- en leefbank. Totale prijs iets meer dan een maandsalaris.

Die hoge prijs lieten we tot ons door dringen, in de wetenschap dat we nog steeds een hond hebben en onze levenswijze niet wensen aan te passen zodat de dure bank over vijf jaar in de meubeletalage zou kunnen pronken. De nieuwe hoekbank was de perfecte kleur, maar heel veel geld. Hedenmiddag nam mijn wederhelft een kloek besluit. Via Marktplaats is voor €225,- voor vervanging gezorgd. Voor dat geld is de bankencrisis van 2015 geslecht. Een prachtig lederen, brandweerrood bankstel siert onze huiskamer. De bankencrisis van 2016 dient zich echter al aan. Per 1 januari doet Duiven fanatiek mee met betaald gescheiden afval ophalen. Hoe lang zullen de oude bankjes in de schuur blijven staan?

Begrip, van de dag (55) Import

 

IMPORT

 

Vandaag kon ik er voor het eerst woorden aangeven. Ik ben ontheemd, eigenlijk een soort vluchteling. Overal waar ik in de mijn bijna vijftig jaar heb gewoond, behoorde ik tot de groep ‘Import’. Ik ben geboren in Heel (Limburg), mijn ouders kwamen uit het oosten van het land, maar dat was voor de dorpelingen ter plekke gewoon Holland, dus mijn ouders waren verfoeide ‘Ollanders’, oftewel import. Bij geboorte was ik dus al import. Daarna zijn ze naar Raalte verhuisd, daar heb ik ruim 16 jaar gewoond, dus ik ben er getogen. Maar als ze me vroegen, ‘Woar b’uj d’r ene van?’ en ik noemde mijn naam dan zag je ze denken. “Die ken ik niet, niet van hier.” In het gunstigste geval werd er met medelijden gesmiespeld ‘Import’, vaak werd er een vies gezicht bij getrokken of een wegwerpgebaar. Niet belangrijk.

Eenmaal meerderjarig, heb ik in Nijmegen gewoond en mijn thuis staat nu al weer zo’n 16 jaar in Duiven. U raadt het al, al weet ik hoe ik naar de Stevenstoren ‘moet krupe’ of op blote voeten ‘goan’ een echte Nijmegenaar ben ik niet geworden en ook in Duiven ben en blijf ik import, niet van hier. Een belangrijke indicatie is altijd dat mensen willen verhalen over vroeger, van hun dorp of stad. Toen was het allemaal anders, beter en in ieder geval niet zoveel import. Daar sta je dan met je goeie gedrag wereldburger te spelen.

Hoe lang is het geleden dat in Nederland, het land waar om de tien kilometer een ander dialect werd gesproken, men elkaar niet begreep? Hoe lang is het geleden dat dijenkletsende spraakverwarring plaatsvond bij de eerste boeren die uit het hele land gingen boeren in de Zuiderzeepolders? Het dialect van Limburg was reden tot grote hilariteit, hoog Haarlemmerdijks was iets ridicuuls al zagen zij het beslist anders en ook het geknauw van de Grunningers deed vermoeden dat de afstamming van de Neanderthalers nog niet zo lang daarvoor had plaatsgevonden. Ik vraag me af of ik nu de enige ‘ontheemde’ ben in Nederland. Zijn we dat niet bijna allemaal, of in ieder geval een ruime meerderheid. Ik moet dan vaak denken aan het vluchtelingenprobleem. Hoeveel maakt het uit in het land van de ‘importers’ waar je vandaan komt. N’importe quoi!

Begrip, van de dag (48) Stoofpeertjesgevoel

20151122_165444

STOOFPEERTJESGEVOEL

 

Ik heb soms een beetje medelijden met de jeugd van tegenwoordig. Gemakshalve heb ik de leeftijdscategorie tot 25 jaar voor ogen. Zij zullen nooit het echte zondagsgevoel kennen. Nu heeft iedere generatie (en geloof) zijn eigen zondagsgevoel. Zondag stond voor mij vooral voor vrij en de winkels zijn gesloten. Als klein kind bezigde ik de term ‘zondags kleren’ later werd dat minder. Als puber was de zondag ook, ‘shit’ de winkels zijn dicht, waar haal ik sigaretten. Kerst- en Paaszondagen waren rampzalig in dat opzicht. De jeugd heeft dat niet meer. De winkels zijn altijd open, zelfs in de kleinere dorpen. De ene dag onderscheidt zich amper van de andere als het gaat om koopgedrag. De jeugd kan later slechts terugkijken op een amorfe aaneenschakeling van weken. Ik moest er vanmiddag aan denken.

Van winkels op zondag open creëer je uitstelgedrag. Ik heb het dan over mezelf, maar ik ben vast niet de enige. Vanmiddag werd ik er mee geconfronteerd. In alle redelijkheid was ik degene die de boodschappen moest doen voor het avondeten. Dit had ik ook gisteren of vrijdagavond kunnen doen. Dan was ik vandaag gewoon vrij, zoals dat hoort op zondag, de zondag uit mijn herinneringen. De herinnering van stoofpeertjes, draadjesvlees en luisteren naar de sportuitslagen terwijl moeder de maaltijd bereidde die echt al dagen eerder gekocht was.

En echt, ik heb een hele deugdelijke maaltijd gefabriceerd, een steak met rozemarijn en zeezout, aardappelen, boontjes en een frisse salade. Niets mis mee, maar ik moest er op zondagmiddag wel voor uit de genoeglijke warmte van ons huis weg. Natuurlijk pas nadat ik de wedstrijd van mijn cluppie had gezien, dat was vroeger ook anders trouwens. Omdat het zondag was kreeg ik een bosje bloemen mee die volgende week (dat is dus morgen(!)) niet meer verkocht kon worden. Ik kon er goede sier mee maken thuis, maar zag het vooral als troost voor mezelf. Troost voor het feit dat ik op zondag boodschappen moest doen en medelijden dat mijn kinderen nooit een echt stoofpeertjesgevoel zullen krijgen.

51. PERVERS OOK IN DUIVEN uit de serie de kabbelende 100

Treurig ligt het schoolplein erbij. Enkele generaties hebben hun jeugd er door gebracht. Veel meer dan enkele generaties zijn het niet geweest, want de school heeft nog geen 25 jaar dienst gedaan als school. Voor Duiven als groeigemeente werden de scholen vanaf eind jaren tachtig zo ongeveer uit de grond gestampt. Basisschool De Timp, midden in een nieuwbouwwijk uit de jaren negentig is niet meer. Nu ruim een jaar geleden is de school gesloten, het aantal leerlingen was niet meer toereikend. Enkele jaren ervoor is er nog een peperdure foldercampagne in de wijk gestart, maar het waren paarlen voor de zwijnen. De Duivense bevolking ging er niet vaker door van bil om de school te voorzien van nieuwe aanwas. De mensen kozen voor andere scholen in de buurt. De Timp is niet meer, althans na een jaar begint de verloedering toe te slaan. Delen van de omheining ontbreken al en moeder natuur doet haar best om De Timp naar de vergetelheid te dirigeren. Doodzonde.

20150923_164243
Er is een heuse gebouwenwacht ingezet die moet voorkomen dat de ruiten niet ingekegeld worden. We wonen gelukkig in een dorp zonder buitenissig vandalisme. De oppassers zijn echter niet opgewassen tegen het onkruid dat zijn werk begint te doen. Triest. Het is vooral treurig, misschien wel weerzinwekkend dat onze economie dusdanig in elkaar steekt dat het economisch te verantwoorden is om een goed gebouw te laten verpauperen. In de commerciële sector zien we dat al jaren met al die leegstaande kantoorpanden, soms nog maar net opgeleverd. Nu gebeurd het ook met gemeenschapsgeld, terwijl tegelijkertijd allerlei multifunctionele gebouwen elders worden gebouwd. Zo ook in Duiven met verplichte winkelnering voor allerlei clubs op straffe van het intrekken van subsidies, maar dit terzijde. Ik zie de aftakeling van een gebouw dat nog lang niet is afgeschreven in de buurt. Waarschijnlijk is het goedkoper om weer, wind en vandalisme zijn werk te laten doen, dan het gebouw maatschappelijk te laten gebruiken tegen kostprijs. Of van mijn part onder de kostprijs, want ik vind het ethisch onverantwoord om zo om te gaan met geld en goed van de gemeenschap. Hoe zinloos is dit, terwijl ook in deze staat belastingcenten gebruikt worden om het gebouw gecontroleerd te laten verloederen. Het gaat mij te ver om te stellen dat ‘de buurt achteruit gaat’, maar mijn morele besef van normen en waarden wordt wel getart. Economie is vaak maar een pervers ding, ook in Duiven.

Ik ben Sprakeloos/JeSuisMuet

20150109_212108Bij het affiche Maarten van Rossem* bespreekt de toestand in de wereld, denk ik niet meteen aan mondiale roze vergezichten. Zijn imago als veel belezen en hooggeleerd historicus in combinatie met spottend humoristisch gebrom is wel een aanbeveling om zijn lezing bij te wonen. Recent is hij vaak op televisie als onvolprezen voorzitter bij de ‘Slimste Mens’. In dit programma heeft hij al menigmaal weersproken dat hij een aartspessimist is. Ik herinner me zijn woorden dat hij eigenlijk best een positieve inborst heeft. En omdat Maarten van Rossum waarschijnlijk weinig van doen heeft met mediatraining komt dat positieve klaarblijkelijk voor de goegemeente niet aan de oppervlak. Aan het einde van de avond moet ik toegeven, Maarten van Rossem is zeker geen pessimist, in ieder geval een relativist met een licht optimistisch randje.

MAARTEN VAN ROSSEM & HOPE XXL IN DUIVEN

De kaartjes voor de avond waren al binnen voordat de gebeurtenissen rondom Charlie Hebdo zich voltrokken. En als Van Rossem dan toch spreekt over de toestand in de wereld komt zoiets uiteraard aan de orde. Hoe schril is het contrast tussen de gebeurtenissen in Parijs en de daarop volgende zwartmakerij tussen allerlei fundamentalistische maarten 3groeperingen en domkoppen op internet en de idealistisch inslag van de organisatie van deze avond Hope XXL. Hope XXL is een Liemers initiatief dat streeft naar een vreedzame samenleving in de hele wereld met als slogan ACT LOCAL, THINK GLOBAL. Met het startpunt in de Liemers (o.a. Duiven, Zevenaar) proberen jongeren over de hele wereld te komen tot een lijst met aanbevelingen (Liemers maarten 6List) en willen die gaan aanbieden in de vergadering van de VN. Een niet geringe ambitie die in 2009 al is begonnen en na 6 jaar moet in mei 2015 de Liemers List, verkregen door contacten met jongeren over de hele wereld, worden aangeboden aan de VN. En als Maarten van Rossem een van de vele leden van de Raad van Aanbeveling is voor HopeXXL is dat een niet gering ontlastend bewijs voor zijn vermeende pessimistische aard.

Zelf ben ik met tijden wel wat doemdenkerig of heb in ieder geval last van Weltschmerzen en de afgelopen dagen heb ik me kunnen laven met gruwelijke beelden en nieuws over de gebeurtenissen in Parijs en de rest van Europa. En als je dan het nieuws of de sociale media induikt, kan je er ook niet omheen. We zijn in oorlog wordt er geroepen door sommige politici. Iedere quote en beweging van politici en andere hoogwaardigheidsbekleders wordt vervolgens door de media uitvergroot en iedere ook maar net geletterde kan zijn of haar mening op de sociale media kwijt. Veel haatzaaierij en eendimensionaal denken is het gevolg, de redelijkheid bij het gewone publiek, waaronder ikzelf, dreigt te verdwijnen naarmate het nieuws intensiever, maar daardoor niet altijd objectiever wordt.

MEDIA EN VEILIGHEIDSGEVOEL

,,Terrorisme is de macht van de machtelozen,” is een quote van Maarten van Rossem op de onvermijdelijk vraag een reactie te geven op de actuele gebeurtenissen in Parijs. Het gevaar is vooral de reactie van de overheid en het roeptoeteren in de media. De overheid moet zich indekken bij dit soort situaties en de media moet vooral nieuws maken om klanten te binden. Dit zijn twee belangrijke ingrediënten om de angst in de maatschappij aan te wakkeren. Objectief zijn er helemaal geen redenen om aan te nemen dat de gemiddelde burger gevaar loopt. Vooral de dreigende taal van minister Opstelten hekelt Van Rossem. De minister zegt dat Nederland op alles voorbereid moet zijn, maar tegelijkertijd wordt een reëel gevaar voor doden, gewonden en vernieling afgedaan met Het moet wel een feestje blijven. Van Rossem doelt daarbij op de vele vingers, ogen en andere lichaamsdelen die door vuurwerk gemist moeten worden. Opstelten geeft daarmee aan helemaal niet voor veiligheid te zijn. Van Rossem denkt dat Nederland steeds veiliger wordt in vergelijking met veertig jaar terug. Het aantal verkeersdoden is nu nog maar 600 (!) op jaarbasis. Hij vergelijkt dat met de cijfers van begin jaren zeventig (ruim 3000). Het gevaar om in verkeer om te komen is vele malen groter dan slachtoffer te worden van een terroristische aanslag, maar de angst bij de bevolking, mede gecreëerd door overheid en media is oneindig groot. Zelf zie ik cijfers langskomen via twitter van de Europese politie (Europol) over het aandeel van fundamentalistische terroristische daden door moslims in verhouding met ander terroristisch geweld. De schellen vielen van mijn ogen.
Bij het schrijven van deze zin (zaterdagmiddag 10 januari) kijk ik op twitter en de ach en wee’s van afgelopen dagen over het gevaar van de moslims en de steunbetuigingen aan Charlie Hebdo zijn tanende. Het korte rokje van Eva Jinek en de uitslag van de oefenwedstrijd van Ajax in Qatar (!) is belangrijker. En misschien is dat ook maar goed, maar het relativeert wel. Bij de manifestatie in Parijs zal door de media-aandacht alle voor- en tegenstander van de moslims weer vol op het orgel gaan. Wie heeft het dan nog puur over de persvrijheid?

Bron: Europol

(interessant zijn ook de statistieken van Eurostat met pdf-bestanden per jaar)

HET GESCHREVEN WOORD IN ALLE VRIJHEID

Wie kende Charlie Hebdo voor afgelopen week? We zijn nu allemaal Charlie en terecht, want wie aan het vrije woord komt, heeft het in de westerse samenleving niet begrepen. Wie hiermee op de manier van de geradicaliseerde moslims een eind wil maken door te moorden, maakt het leven van vele mensen wel heel zuur. Op de eerste plaats natuurlijk de directe slachtoffers en hun familie, maar ook zij die willen leven met ‘Liberté, Egalité en Fraternité. Ik ben er ook zo één. De slogan van de Franse Revolutie geldt wat mij betreft voor alle ingezeten. Ik ben derhalve hartgrondig eens met burgemeester Abutaleb van Rotterdam als je deze waarden niet kunt of wilt nastreven, dan rot je maar op. Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat je zoiets als satire, smakeloos of stijlvol, als een reden ziet om de barbarij nieuw leven in te blazen. Ik vind het sowieso onverstandig om aanhanger te zijn van een boek en daarbij je eigen denkvermogen uit te schakelen. Of dit nu de Koran, de Bijbel, Das Kapitaal of welk andere levensleidraad is. Als je moet moorden dan deugd dat boek (op delen) misschien niet, maar vooral die moordenaars deugen niet. Het gekke is echter dat allerlei anti-moslims op een bijna fundamentalistische wijze ook de Koran schijnen te doorgronden en denken te weten dat iedere moslim in wezen een moordmachine is. Heel curieus is dat. In naam van een religie moorden of uitsluiten is onaanvaardbaar, of dit nu de islam is of in het (recente) verleden het christendom, het is abject.
Wij zijn dus allemaal Charlie? Hoe lang is het geleden dat de Nederlandse overheid Gregorius Nekschot heeft opgepakt, juist omdat hij aan de (misschien wel) rafelranden van de persvrijheid knabbelde? Met dit vergelijk kwam Van Rossem. Gelukkig hebben wij genoeg Checks & Balances om niet tot vrijheidbenemende maatregelen te komen. Dat is waar een ieder toch voor strijdt, zondag 11 januari 2015? Als dat de intentie is, dan ondersteun ik het van harte. Als het misbruikt wordt voor verdere polarisatie, dan pas ik. Ik onderschat zeker niet de gevaren van toenemende spanningen tussen bevolkingsgroepen. De kans dat daarbij meer doden vallen door moslimextremisme is reëel aanwezig, de kans dat dit erger wordt als de angst regeert is 100% zeker. Ik wil derhalve een van de uitgangspunten van Hope XXL nogmaals herhalen: ,,dat de mens vatbaar is voor redelijkheid. Redelijkheid delft vaak het onderspit omdat men in deelbelangen denkt en het geheel niet in acht neemt.”

NASCHRIFT

De bijeenkomst van HopeXXL en de gebeurtenissen in Parijs en Europa kwamen toevallig bij elkaar in dit blog. De intenties van de jongeren en de Liemers List vormen mogelijk een contrast met met het gevaar op polarisatie in de (Europese) samenleving. Alleen het feit dat Marine Le Pen geen uitnodiging krijgt om mee te demonstreren is al een veeg teken. Over Liberté, Egalité en Fraternité gesproken. Zijn er niet op afzienbare tijd verkiezingen in Frankrijk en streeft Hollande deelbelangen na die een mogelijke glorieuze aanwezigheid maarten 5van Le Pen ongewenst maken? ACT LOCAL, THINK GLOBAL, al bloggend achter mijn computer zie ik het allemaal maar aan. Ik vind het optimisme van Hope XXL toch een stuk ontspannender dan het bekvechten op de sociale media. Bij het afronden van dit stuk is de twittergemeenschap vooral bezig met minder ernstige zaken. Wederom misschien een goed teken.

 

 

* Daar waar ik Maarten van Rossem nadrukkelijk aanhaal in de tekst is afkomstig van hem, de rest is hooguit op basis van zijn bevindingen, maar vooral mijn eigen mening.

38 VERMIEREN uit de serie de kabbelende 100

Een zomerse november zondagmiddag, wat doe ik in de IKEA? Zelfbeklag is niet terecht, maar ik verwijt mezelf onnadenkendheid. In de aanloop naar het Zweedse Warenhuis verbaasde ik me al over de superdrukte bij de Intratuin, Praxis en de Kwantum. Het kan allemaal op zondagmiddag in Duiven, een werelddorp.
Het droge commentaar van mijn partner is:,, Dat is iedere zondag, welkom in 2014.”
Als ik gevoelig zou zijn voor hyperventilatie, dan was nu mijn moment of fame aangebroken. Ik baalde enorm, want ik weet wat mij het komende uur te wachten staat. Er is geen terugkeer mogelijk, de WC-bril moet vervangen worden. Dus mijn misantropische instelling zal bevestigd worden in de mierenhoop die IKEA heet. In lome irrationele tred slentert de mensheid gapend langs de keukens, banken en plastic hebbedingetjes.
Het ligt aan mij, zonder meer, maar wat heb ik zin om al die dikke wiebelbillen te schoppen, heel, heel hard.

20141102_163732
Wat is dat toch dat mensen, zelfs op mooie dagen, altijd maar weer naar elkaar toe trekken? Of het nu IKEA is, de meubelboulevard, zaterdagmiddag in een willekeurige provinciestad, een house-party, koningsdag of Lloret de Mar. Altijd zoeken ze elkaar weer op. Zou het in de genen zitten en welk gen mis ik, want ik vind mensenmassa’s niet prettig. De enige uitzondering is een voetbalwedstrijd van Feyenoord, maar daar lopen de mensen voor de wedstrijd allemaal dezelfde richting op, met het zelfde doel. Na de wedstrijd lopen ze wederom in dezelfde richting met een redelijke gelijke stemming, al naar gelang het verloop van de wedstrijd is geweest.
Dat gedrentel bij IKEA, dat plotse stilstaan en teruglopen als kippen zonder koppen is ronduit verschrikkelijk.
Ter plekke bedenk ik dat voor dit gedrag nog geen werkwoord is uitgevonden, dus bij deze voeg ik het woord VERMIEREN toe aan de Nederlandse taal. De betekenis is kort weergegeven: ,,Krioelende massa mensen onder het mom van gezelligheid, die zich op irrationele wijze een weg banen in de meute en op feestjes blijft beweren dat het heel gezellig was, hoewel hun gezichten ter plekke nonverbaal andere signalen afgaven.”
Misschien staat het over tien jaar wel in de dikke Van Dale? En als over honderd jaar de ontstaansgeschiedenis van VERMIEREN wordt gegeven staat er vast in het etymologische woordenboek: ,,VERMIEREN is voor het eerst gebruikt door een penopauzerige balkonmuppet die daarbij wist te voorkomen dat hij zijn misantropische inslag zou projecteren op zijn domme medemens.

En dan ben je iemand.

Kakelkrant van Sprakeloos 73: OV-kaart ellende

 

Maandag 6 oktober 2014: De trein van kwart voor negen net gemist, tien minuten wachten op de volgende. Kan me even vermaken met mijn telefoon en ik ben getuige van een echtelijke kibbeltwist. Een ouder stel van rond de zeventig heeft ruzie met de digitale kaartjes en vooral met elkaar. Zij ziet het dagje uit ogenschijnlijk niet meer zitten met haar hangen schouders. Hij is vooral boos op de hele wereld en kijkt vooral boos naar zijn vrouw.

Dinsdag 7 oktober 2014: Het is wat winderig, maar een met regenjassen voorzien stel, zo te zien zussen van dik in de zeventig kijken glazig naar het stempelautomaat. Er boven staat nadrukkelijk ‘Buiten Gebruik’. Hoewel ze geen ruzie maken met elkaar, kijken ze mismoedig voor zich uit met een stuk papier in hun handen. ‘We vragen het wel aan de conducteur, ‘ zegt de oudste van het stel. De andere knikt:, Als er eentje is.’ Samen staren ze naar de vertrekkende trein die de andere kant op gaat.

Woensdag 8 oktober 2014: Ik hoef niet met de trein, maar moet wel boodschappen doen. Ik passeer daarbij het station en zie een groepje fitte zestigers, allen van vrouwelijke Kunne. Onder hen heeft zich een soort van akela ontpopt die omstandig uitlegt hoe zij de reisbescheiden heeft georganiseerd voor die dag. De anderen kijken gelaten en vertrouwen erop dat het goed komt. Ik zal het niet weten, want ik hoef, zoals ik al zei, niet met de trein die dag.

Donderdag 9 oktober 2014: Ruim op tijd voor de trein van kwart voor negen, dus ik mag nog even wachten. Een typisch babyboomstel komt met kaki-broek, stevige stappers en rode sportieve jassen, soort uniseks waarbij alleen de maten onderling verschillen. Zij is klein, hij is reusachtig met een rood hoofd. Ik dacht dat het misschien een ongezonde levensstijl was, maar het tomatenhoofd wordt waarschijnlijk veroorzaakt door opzichtige woede. Ze waren al een paar keer op en neer gelopen van de kaartjesautomaat naar de scanpaal. De kleine vrouw verdwijnt bijna in de pompeuze woede van haar levensgezel. Ze zeggen niets tegen elkaar.

Vrijdag 10 oktober 2014: Wederom een man en vrouw, potentiële omroep MAX liefhebbers, hebben woorden met elkaar. Nu laat de vrouw zich niet onbetuigd en verwijt haar man dat hij had moeten luisteren naar hun zoon. “Je had ze op de computer moeten activeren.” De man geeft haar van repliek:,, We hebben ze besteld via de computer, we moeten ze alleen maar scannen.” Dat scannen lukt blijkbaar niet. ‘Bovendien moeten we wachten tot het negen uur is.” zegt zijn vrouw jennerig. Ze stappen inderdaad niet in, mogelijk ook niet in de trein later. Ik zal het niet weten.

De week resumerend, vraag ik me af of het in de lucht zit, al die echtelijke twisten van allerlei bejaarden. Of zijn de mensen in Duiven boosaardiger of stommer dan in andere regio’s omdat ze geen weet hebben hoe te reizen met de trein. Maar ik weet heel goed dat een dagje uit met het openbaar vervoer geen sinecure is tegenwoordig, zeker niet voor ouderen. Ze begrijpen het vaak niet, Duivenaren zijn geen negatieve uitzondering hoor. Mijn ouders bijvoorbeeld zijn al drie keer met de auto naar Deventer gereden om hun kaart te activeren of anderszins de trein-hocusspocus te ontrafelen. Ze zijn niet zo sterk met de computer, want inmiddels tachtig. Ze willen het nog wel graag zelfstandig doen, heeft iets met autonomie te maken. Zolang ze vooral nog met de auto reizen, laat ik het ook maar zo. Maar ik voel heel erg mee met hun frustraties en soms zelf woede op de eens zo betrouwbare vervoerder.

En als ik diep in mijn ziel kijk, vind ik het ook een gedoe. Spontaan reizen is er niet meer bij. Noodgedwongen hebben we in ons gezin een gepersonificeerde OV-kaart omdat een trajectabonnement noodzakelijk was, nota bene ook nog bij een andere vervoerder dan de NS. Tel uit je winst. We zullen er waarschijnlijk toch aan moeten, want voor reisdeclaraties bij je werkgever heb je bewijzen nodig. Een onpersoonlijke OV-kaart is niet toereikend, of je moet die laten uitlezen op het station. Dat kan heb ik me laten vertellen, maar ik denk: Een hoop gedoe en mogelijk zullen ze daar een vergoeding voor vragen. En als het nu nog niet is, dan wel in de toekomst. Een dagkaartje, dat kan, maar een euro extra per rit. Ik zal het woord dieven niet in mijn mond nemen. Bovendien wil ik helemaal niet dat mijn reisgedrag geregistreerd staat bij welke instantie dan ook, laat staan bij die klaplopers van de NS. 16 miljoen hebben ze al ‘verdiend’ aan het vergeten uit te checken. Op sommige trajecten mag je trouwens voor een retourtje soms wel dertig keer in- en uitchecken. Ronduit belachelijk en zeker niet ontspannen voor een dagje uit voor veel mensen die dan gebruik maken van de trein.

Ik ben wel de laatste die compassie wil prediken voor babyboomers, maar eigenlijk zou die zelfbenoemde protestgeneratie massaal moeten gaan zwartrijden onder de bezielende begeleiding van omroep MAX. Want het hele instituut NS met zijn privatiseringsgedoe is toch een grote catastrofe voor een gemiddelde sterveling. Voor het promoten van het OV hoeft geen geld meer uitgetrokken worden, want dat is bij voorbaat verspilde moeite. Toeristen maak je ook niet lekker met ons OV-stelsel. Zelf heb ik het afgelopen jaar al twee keer kaartjes voor bezoekers uit ons buurland voorgeschoten. Ik pinde en zij betaalde mij met heuse euro’s. Ze bedankte me hartelijk, maar bij mij stond het schaamrood op mijn kaken. Ik moet hen bedanken dat ze ondanks de trein toch nog naar Nederland komen. En hoe gaat dat straks met al die stations, die zogenaamd een onderdeel van de stad moeten worden. Je hebt een OV-kaart nodig om de poortjes te openen in de nabije toekomst. Niets meer gezellig doorgangen, maar in kilte wachten op treinen die te duur zijn. Ik zal vast een ‘grumpy old man’ zijn met mijn 48 jaar, het zij zo. Deze balkonmuppet vindt de NS wel een van de meest uitgerangeerde bedrijven in Nederland en toch moet ik er helaas regelmatig gebruik van maken.

36. WAT IS DIT NU WEER? Uit de serie de kabbelende 100

20140906_230127_Android

Wat is dit zult u zich afvragen bij het zien van bovenstaande foto? Ik zal het u nader uitleggen. Dit is een foto van mij mobiel tijdens de laatste wandeling gisteravond met de hond. Het is reuze handig zo’n smartgeval om kiekjes te maken en nog handiger is de software door mijn jongste zoon aangereikt om bij thuiskomst zonder extra handelingen de foto’s op de computer te kunnen zien. Ik ben niet zo heel handig in het maken van treffende foto’s. Maar tijdens het wandelen dacht ik, wat is dat bij die school aan de overkant van het water. De lampen branden in het schoolgebouw en dat geeft in een relatief donker parkje achter ons huis een bijzonder effect. Dat is het dus. U moet het maar van me aannemen. Maar ik dacht ook, wat is dat, die felle lampen op zaterdagavond in de school. Zal er iemand binnengeslopen zijn? Ik zag of hoorde verder niemand. Waarschijnlijk zal de laatste de vrijdag ervoor de lamp niet hebben uitgedaan. Ik hoop dat dit blog geen aanleiding zal geven voor een standje van de bovenmeester. Misschien was het de bovenmeester zelf wel, wie zal het zeggen. Een spannende thriller met Sodom en Gomarra is al in de maak in mijn hoofd.
20140906_230203_Android
En dit? Nu na een paar meters verder lopen, kwam de artiest in mij naar boven bij het zien van de weerkaatsing van de verlichte bovenverdieping. De artiest in spé ten spijt, daarmee wordt het nog geen fijne foto. Bij een tweede poging lukte het me, conform de artistieke wetten van de fotografie, om het origineel en het spiegelbeeld in het water op een plaatje te zetten. Daarmee is dan ook alles gezegd naar mijn mening. Valse bescheidenheid speelt geen rol in deze zoals u ook zult ervaren. Toch vind ik het bijzonder jammer dat ik mijn ervaring op dat moment niet fotografisch met u kan delen. Een blik zegt vaak veel meer dan een diarree aan woorden, die mogelijk meer vragen oproept dan dat er artistieke antwoorden gegeven kunnen worden.

20140906_230217_Android
We lopen verder, de hond en ik. De hond is zwart en het is donker. Met voldoende zelfkennis besluit ik geen poging te wagen de hond op deze aangename septemberavond te vereeuwigen. Dat gaat niet lukken en dan zult u zich zeker afvragen ‘Wat is dat nu weer?’ Dan worden we opgeschrikt door een hoop gepiep en gebliep en we zien een een rood en een blauwig lichtje. Aan de waterkant, we hadden hem nog niet ontwaart, dat wil zeggen, ik had hem nog niet gezien, mogelijk Pippa wel, maar die had er nog geen aandacht aangeschonken. We bleven beide staan en onder de parasol rees een gedaante. Op onze vraag, gemakshalve ga ik ervan uit dat Pippa dezelfde nieuwsgierige instelling heeft als ik, wat is dit nu weer, komt het antwoord. Ik vraag me wel af wie er nu om elf uur ’s avonds midden in de wijk, waar honden worden uitgelaten en waar het licht van de school brandt, gaat vissen. Goed er is water en waarschijnlijk vis, aan die voorwaarden is voldaan, maar is dit nu echt de rustieke plek om in het holst van de nacht te gaan vissen. Pippa vroeg zich volgens mij niets meer af, ze wilde verder. Maar zo moest nog even wachten op de laatste foto. Mocht u zich afvragen wat dat lichtje aan de rechterkant is. Dat is dus de visser die op electronische wijze werd gewaarschuwd dat er vis onderweg was. De rest van de lichten in de overwegend zwarte foto heb ik reeds verklaard.
20140906_230331_Android