Een gros woorden voor de week (6 december 2020)

De afgelopen week samenvattend, er was weinig opwindend nieuws. Trump zit nog in het Witte Huis, Biden bereid zich in zijn laatste levensjaren voor om puin te ruimen. Geen opwinding op dit front maar we kunnen onze lol nog op met de Amerikanen. Ook deze week weer mislukte onderhandelingen tussen de EU en Engeland. What’s new? Zullen Boris en Ursela de harde Brexit kunnen afwenden? Willen ze dat? Brexit, we zullen de komende weken nog lachen om dit trieste cabaret. De coronacijfers dalen niet, het gemopper in Nederland over de maatregelen, waar we ons dan massaal niet aan houden, gaat onverminderd door. Met of zonder vaccins, we dreigen 2021 met een enorme knal te gaan beginnen. Kan lollig worden. De oude kranten gaan de papierbak in. Voor de nieuwe week hoop ik op echt nieuws, zo niet dan slaan we gewoon de week over.

Begrip, van de dag (195) The years of…..

 

 

 

THE YEARS OF….

 

Boris is niet meer. Althans niet meer zo publiek als de afgelopen weken, maanden of voor Londen zelfs jaren. Als ik bovenstaande afbeelding mag geloven is hij bezig met zijn memoires, of althans een deel ervan. Ik gun hem nog vele jaren in gezondheid, dat wel. Dat een leider zijn meer is dan de pias uithangen of een recalcitrant managementboek lezen en zoeken naar commitment om macht te werven, maakt niet uit bij wie. Dit weet Boris nu en heeft zijn knikkers geteld. The Years of a Clown is dus in de maak. Ongetwijfeld zal het een bestseller worden. Maar ik zie een markt.

Donald Trump gaat in retraite en komt met het fenomenale boek The Years of a Devil. Er is genoeg stof en er zullen genoeg geboden zijn die Donald heeft overtreden. Poetin graaft zich bio met The Years of a Tsar. Erdogan kijkt terug op zijn reactionaire periode en met Atha Türk meekijkend over zijn schouder produceert hij The years of a Sultan. Marine Le Pen schrijft duaal mee met Poetin, immers haar grote financier en komt met The Years of a csarina. En wat te denken van onze eigen Geert? Wanneer zou The Years of a lunatic in de schrappen liggen. Of Mark Rutte met The Years of Chameleon.

Ik voorzie in de nabije toekomst een hausse aan veelzeggende (auto)biografieën en misschien wel hoogstaande literatuur. Daarna komt er een periode van hard werken, ook voor politici. Er moet puin geruimd worden en er is geen tijd voor gevaarlijke paljasserij. Dus laten we ons verheugen op mooie boeken, daarna zal het minder worden. Overigens als er zich fanclubs verzamelen rond een van bovenstaande auteurs naar aanleiding van hun boeken, dan is dat de groep die je moet wantrouwen.

Begrip, van de dag (194) Miskend talent

 

 

 

MISKEND TALENT

In de volste overtuiging, gebaseerd op participerend onderzoek, weet ik dat Twitter een open riool is van vuige gedachten, vunzige insinuatie en soms zelfs vieze plaatjes. Toch zijn er veel juweeltjes en hele leuke links te ontdekken tussen het rioolslib en de mentale bagger. Zelf gebruik ik Twitter vooral om mijn eigen blogjes te promoten, zoekend naar een leuke slagzin of hashtag. Tja, het leven van een blogger gaat niet over (riool) rozen. Ik ben er aan gewend dat mijn blogjes soms paarlen voor de zwijnen zijn, maar onder het mom van niet geschoten is altijd mis, wordt ieder blogje weggezet met een drietal, soms meer, tweetjes. Het levert niet bar veel op, maar die ene die het wel leuk vindt of snedig reageert, daar doe je het dan voor.

Af en toe gooi ik er een spitsvondige tweet doorheen, maar zoveel putjesscheppers en gelukszoekers zijn er niet om in de oneindige gedachtenvuilnis een pareltjes op te pikken. Vanavond zat ik in de trein met mijn smartphone en via de NOS plopte op dat Boris Johnson geen premier gaat worden. Ik weet niets van de achtergrond, maar ik denk dat het een wijs besluit is. Zijn wijsheid had hij echter eerder moeten inzetten, maar berouw komt na de zonden. Mijn eerste opwelling was Boris Leugenaar. Nu begrijp ik dat de Britten dit niet oppikken, maar toch geen enkele reactie, like of retweet vanuit eigen land?

Ik vond het nogal aardig bedacht. Met gevoel historie pak ik een kreet op die in de jaren zestig en zeventig nogal populair was. Het was Johnson Moordenaar en toen al bleek dat je geen bevriend staatshoofd mag beledigen werd het Johnson Molenaar. We zijn zo’n kleine vijftig jaar verder, de politieke mores is veranderd. Dus Johnson Leugenaar moet kunnen, dat is geen belediging van een bevriend staatshoofd meer. En nu zeker niet meer, want hij wordt geen premier. Hij heeft zich teruggetrokken. Ik begrijp hem. Het erge is dat hij nog niet eens de ergste van de pipo’s met ambitie om te vernielen is. Wel rotzooi maken, maar opbouwen, ho maar. Het was maar een klein grapje, maar ik kan leven met mijn miskende talent.