Mijn ideale sportavond

Ik weet wel hoe het zit in het leven. Uiteindelijk is er helemaal niets veranderd. Dat denken we, maar het gaat gewoon maar door. En omdat er niets veranderd, hanteren we ook maar weer de gewone oplossingsstrategieën. En daar hoort de sportschool voor mij niet bij. Coronatijd heeft bij mij geen levensomslag gemaakt. De rust heb ik niet gevonden, laat staan het licht. Anderen hebben dat wel als ik zo om me heen hoor, zeggen ze. Gelukkig is het ook niet zo dat ik er psychisch aan onderdoor ben gegaan. Zoals ik al zei, er is niet zoveel veranderd. Geen Coronakilo’s bij mij hoor, gewoon een beetje jojo-en in een bandbreedte van zo’n 3 à 4 kilo. Soms er een beetje onder, dan weer naar de bovengrens. En als die nadert, ben ik alert. In het verleden heb ik heel wat loze maandjes contributie voor de sportschool betaald. Dus dat doe ik nooit meer. Begrijp me goed, ieder zijn meug met Arie Boomsma voorop, maar de hedonistische cultuur in de sportschool is aan mij niet besteed. En het is zeker niet alleen om die randfiguren die er  zijn, dat is misschien nog wel het minst erg. Ook de kleedkamercultuur ervaar ik heel erg als zien en gezien worden met je hele hebben en houwen zullen we maar zeggen. Maar het allerergste vind ik misschien wel de wijze van sporten. Met zijn allen op de loopband, handdoekje om, koptelefoon op om je verder af te sluiten en maar kijken naar tv-zenders waar buiten de sportschool verder niemand verder naar kijkt. Bij mij komt het woord degeneratie boven. Bovendien hoe veilig zijn die sportscholen nu eigenlijk in deze coronatijd. Er gaan her en der wel geruchten dat de opkomende broedplaatsen daadwerkelijk van sportscholen komen, Arie Boomsma ten spijt. Ik ben niet het type dat nu gaat cancelen en tot een boycot op te roepen. Misschien is het maar een gerucht. Geruchten en fakenews zijn in tegenwoordig.

20200713_205704

Maar om helemaal veilig te zijn, heb ik mijn eigen sportcircuit voor vanavond uitgezocht. We fietsen een eindje tot buiten het dorp. Dat is stap één. We gaan even zitten om vervolgens met de fiets wat bicepsoefeningen te doen. Als ik oververhit raak kan ik altijd nog in een verse boerensloot springen. Met als ik met mijn fiets boven mijn hoofd sta, bedenk ik dat niemand mij gelooft. Snel een actiefoto, maar daar heb je een ander voor nodig. Een narcistische selfie is aan mij niet besteed en is ook zo onhandig met je fiets in de hand. De fiets maar even in de halter en wachten op een voorbijganger. Maar ik had echt een stil plekje gekozen. Ja wat auto’s, maar om die nu tegen te gaan houden? En dan slaat de twijfel toe. Is het wel een goed idee om op een bankje, bij de bosjes wildvreemden aan te spreken om een foto te maken van een powerliftende dikke man met zijn fiets boven het hoofd. Als er maar geen jonge meisjes langs komen. Die schrikken al bij het zien van een zittende man tegen de bosrand, laat staan als hij vraagt ‘dames mag ik u iets vragen’. Slecht idee, dus na twee sigaretten wachten geef ik het op om een superstrak blog te schrijven met bijbehorende foto.

20200713_211148

Maar het geluk is met me. Op weg naar huis kom ik langs een wetering waar ik even naar de zonsondergang kijk. Twee oudere dames fietsen langs. Ik was blijkbaar betrouwbaar genoeg, want ze stopten ietwat onzeker en wilde wel een foto maken. Met de fiets in de lucht poseer ik voor twee wildvreemde vrouwen. Alles voor de kunst zullen we maar zeggen, en alles voor de sportpromotie van mezelf. Ik ben tevreden met het resultaat en bedank de vrouwen. In onvervalst Duivens vragen ze ‘woar is dat veur?’ Ik zeg zonder blikken en blozen dat het voor de promotie is van de sportschool van Arie Boomsma. Een lege blik is mijn deel. ,,Dat was voor Arie Boomsma” zegt de fotografe die achter haar vriendin aanfietst. ‘Roare keerl’ is haar antwoord. Zou ze het nu over Arie hebben?

 

Ik ben tegen muggenseks

Ik heb te doen met vegetariërs of veganisten. Niet omdat ik denk dat ze iets missen, ik begrijp best dat er goede redenen zijn om geen vlees te eten. Maar hoe doen ze dat tijdens fietstochtjes op zomeravonden waarbij het letterlijk stikt van het kleine ongedierte. Met enige regelmaat slikte ik een mug of vlieg door. Ik moest zelfs even stoppen omdat een hoestbui bijna mijn einde betekende. Op het moment dat ik weer bij kennis kwam zag ik het onderstaande beeld. Dat stemde me dan weer mild, de zon en een paar windmolens. Dat is ook een goede manier om de wereld een stukje beter te maken.

20180605_213822

Mijn dierenliefde houdt dus echt op bij muggen. Zeker de hoeveelheid die vandaag door de thermiek langs me heen, en soms dus in me terechtkomen, doet de wens in me boven komen of die beesten niet aan seksuele onthouding kunnen doen? Ik hoorde laatst trouwens dat de insectenstand drastische aan het verminderen is. Ook al weer door menselijk gedrag. Dit heeft gevolgen voor de huiszwaluw. De populatie van dit beestje is in de afgelopen veertig jaar ernstig teruggelopen. Ik heb wel een oplossing, want er is nog voer genoeg voor deze vogeltjes. Gewoon een kwestie van verhuizen naar het platteland, zich aanpassen aan de omstandigheden en integreren met de boerenzwaluw. Ik weet niet hoe die staan ten opzichte van gelukzoekers vanuit het dorp. Staan ze open voor integratie of zou er onder de vogels ook een soort PVV zijn. Van mij mogen ze massaal migreren zodat ik mijn fietstochtjes ongestoord kan maken.

20180605_213832

Begrip, van de dag (31) Discipline

 

DISCIPLINE

Gisteravond, of eigenlijk vannacht werd ik geconfronteerd met het woord discipline in de zin van orde, tucht of doen wat iemand van je verwacht. Even googelend komt inderdaad de betekenis tucht veelvuldig voor. Bij discipline hoort dus een scala aan gedragsregels die iets, een vooropgezet plan moeten bewerkstelligen. Trainer Louis van Gaal eist van zijn spelers een ijzeren discipline om kampioen te worden. Zelf heeft hij zich een hele rare discipline opgelegd om zijn doel naar de buitenwereld te presenteren. Zo zie je maar, trainer zijn is een aparte discipline om de andere betekenis van discipline eens aan te halen.

Wat als je de regels nu eens zelf oplegt om iets te behalen of jezelf te structureren? Zelfdiscipline is bijvoorbeeld vereist bij een studie, om te stoppen met roken of om blijvend kilo’s af te vallen omdat het beter is voor je gezondheid en omdat je je er lekkerder bij voelt. Hier zijn doel en gedragsregels veelal duidelijk. En als je je er niet aan houdt, ben je een slappe zak. Zo oordelen soms anderen, maar vooral ook degene die zich geselt met zelfdiscipline. Daarbij moet je je afvragen of het doel nuttig is of haalbaar. Of misschien ook wel wat kost het om het doel te bereiken. Maakt (zelf)discipline in sommige gevallen niet meer kapot dan je lief is?

In relatie met discipline wil ik vertellen over deze serie begrippen. Ik wil schrijven omdat ik dat leuk vindt. Af en toe omdat er een aardige zin uit mijn brein ontspruit, vaak omdat ik een impliciete boodschap wil uitdragen, maar altijd, hoe matig van kwaliteit, je iets hebt vervaardigd dat van jezelf is. Ik kan per slot van rekening niet schilderen of een badkamer verbouwen. Door tijd- en inspriatiegebrek zijn niet alle stukjes goed. Maar ik heb mezelf wijsgemaakt dat je maar moet schrijven, ook als die ene supercolumn of aanzet tot roman niet uit je vingers komt. Blijven oefenen, want ook schrijven kun je verleren. Dat vereist enige discipline, opoffering van tijd en soms publieke openbaring van slechte stukjes. Begrip, van de dag is een zelf opgelegde opdracht om een jaar lang, of ietsje langer, of in ieder geval 365 stukjes te schrijven van 300 of maximaal 400 woorden. Is het nuttig? Is het haalbaar? De tijd zal het leren. Vandaag kwam dus het woord discipline in me op, morgen vast weer wat anders. Met uitzondering van deze zin en de volgende, wel onder de 400 gebleven. Dat is dus ook discipline, of had ik juist de laatste twee zinnen moeten schrappen?