Begrip, van de dag (79) Kerspakket

kerstpakket

KERSTPAKKET

Op weg naar huis van de laatste werkdag voor kerstmis realiseerde ik dat het gemiddelde kerstpakket enigszins discriminerend is. De man of vrouw met een auto is duidelijk in het voordeel, boven de fietser of de werknemer die gebruik moet maken van het openbaar vervoer. Als hiervoor ook nog een stevige wandeling gemaakt moet worden voordat je bij de trein of van het station naar huis moet lopen, dan is een goed kerstpakket een kwelling. Ik hoefde maar vijf minuten met mijn doos te lopen, het vervoer naar huis had ik geregeld. Desondanks toch ergens een lange rugspier te pakken die me doet herinneren dat ik de trotse bezitter ben van een kerstpakket.

Ambivalentie is het woord dat past bij het begrip ‘kerstpakket’, tenminste voor mij. Natuurlijk vind ik het leuk om iets te krijgen, maar als het voorstel gedaan wordt om de kosten van het pakket aan een goed doel te besteden, vind ik het ook best. Voor sommige bedrijven, maar ook voor werknemers, is het kerstpakket een prestige-object geworden. Bedrijven zien het als marketing naar de buitenwereld om zich te afficheren als een onderneming die zorg heeft voor de werknemers. Aan de andere kant zijn er hele verwende werknemers die een ruim kerstpakket zien als secundaire arbeidsvoorwaarden. Als het tegenvalt dan is er reden tot klagen of misschien wel vakbondsactie.

Zoals gezegd, ik ben tevreden mijn mijn doosje, heel traditioneel, luxe goederen met een blijvend cadeau. Ik heb nadrukkelijk de instructies gekregen om de doos niet te openen voordat ik thuis ben. Eenmaal het plakbond van de doos met de sleutel los geritst, wordt door mijn zoons de inhoud gescanned, uitgepakt en op waarde geschat en zo nodig al genuttigd. Ik vind het best, het is ook hun doos. Voor het nieuwe jaar hebben dus nu een smoothie-mixer, waarbij de beker op het apparaat losgekoppeld kan worden en gebruikt kan worden om gezonde drankjes mee te nemen naar het werk. Ja, allemaal zonder overgieten in een andere beker. Heel handig, nu nog een smoothie maken die goed is tegen de rugklachten om sowieso weer te werken en het kerstpakket voor volgend jaar te verdienen.

Een ontbrakkend 2014 toegewenst

Een maagdelijk jaar ligt voor ons, maar als ik de tijdlijn op mijn twitteraccount moet geloven is het woord voor 2014 al bekend. Het woord brak komt veelvuldig voor, hoogstwaarschijnlijk passend bij de gemoedstoestand van velen. Ook ik ben brak, maar ben vooral aan het nadenken wat een raar woord dat is. Bij het begrip brak denk ik in eerste instantie aan het opdiepen van mijn aardrijkskundige kennis, namelijk die watergebieden waar zoet en zout water bij elkaar in komen. Het brakke water is minder gezouten dat ‘normaal’ zeewater. Veelal hoort er een aparte biotoop bij. Dus terugvertalend naar de toestand van velen in ‘the morning after the night before’, het begin van een veelbelovend jaar. ‘Ik voel me zo’n beetje half-om-half, vlees noch vis.’ Ik denk dat de meesten zich gewoon kloten voelen, maar dat niet als zodanig benoemen. Ze doen het af met het halfhartige BRAK, een spookbeeld dat ieder jaar weer opdoemt.

Ook ik sluit me maar aan bij de feestende meute, ik voel me brak. Ongetwijfeld heb ik meer biertjes gedronken dan goed voor me zou zijn, maar om daar mijn gemoedstoestand aan toe te schrijven gaat wat ver. Uit eerdere ervaringen weet ik dat er op 1 januari een goede graadmeter is of je een kater hebt. Je gaat traditiegetrouw voor het Nieuwjaarsconcert zitten met een bak koffie en als het getetter blijvend te hard is, dan heb je een kater. Snel luister ik heel even naar de Weense klanken, maar er gebeurt niets hinderlijks, dus geen kater. Maar wel brak. Wat is dat dan? Ik denk een combinatie van te veel gegeten, slecht gegeten, je reet op te veel sofa’s en banken gezeteld, een agenda die je ondanks de vrije dagen maar voor een deel kunt bepalen met alle gevolgen van dien en vooral de maagdelijkheid van het nieuwe jaar. Een jaar met nieuwe voornemens. Ik weet het niet. Ik zag vandaag een geweldig lijstje langskomen.

Ik denk dat ik me hier maar aan vast ga houden.

                                                                                                                                                                Jaloers ben ik op die jongens en meisje van Jan de Witt die het oude jaar er met een frisse duik afspoelen, het maakt niet uit of dat water zoet, zout of brak is, als het maar heel koud is. Nu heb ik de onhebbelijke eigenschap dat ik op onvrijwillige basis niet in water duik dat kouder is dan twintig graden. Ik zal dus nimmer een te gek Unox-mutsje verwerven door met de sadomasochistische gekte mee te doen. Mijn nieuwjaarsduik beperkt zich tot een hand door de achterdeur om te constateren dat het begint te regenen. Koud en onbehagelijk dus.

2014-01-01 20.06.17

Nu weet ik zeker dat ook ik in 2014 zal duiken, gewoon de ene voet voor de andere. Soms zal er tegenstroom zijn, op andere momenten zit het tij mee. Je weet dat er aftakkingen zijn in de ‘mainstream’ die leiden naar het onbekende. Spannend, maar onbekend. Dat onbekende kan doodlopend zijn met als gevolg een poel van stilstaand water. Voor hetzelfde geld lijdt het naar een onverwachte waterval die je al dan niet gewild meesleurt. Maar altijd komt dat water weer op één en dezelfde plek uit, het einde van 2014. Go with the flow is een razendpopulaire uitdrukking, die de nietigheid van een enkel individu vooral wil benadrukken. We zullen wel zien hoe we 2014 doorkomen, het doel is in ieder geval het halen van de eindstreep in voor- en tegenslag. En op 1 januari 2015? Dan zijn we weer brak? Misschien is dat wel het streven, het ‘ontbrakken’.

Dus iedereen een ontbrakkend 2014 toegewenst. Ik ga in ieder geval mijn best doen.