Afscheid, stil staan en weer verder op het Kelrepad

AFSCHEID

Eigenlijk een rare titel voor een net nieuw klompenpad in de Achterhoek. Maar het zegt helemaal niets over het Kelrepad, een hele fijne wandeling trouwens, maar meer over mijn eigen gemoedstoestand. Toen ik weg reed dreef een wolk voor de zon en het waaide vele bladeren in de straat. Voor de zekerheid had ik mijn jas meegenomen want eigenlijk had ik sinds april geen jas aangehad tijdens het wandelen. Het kon wel eens het laatste klompenpad van dit jaar zijn en dat stemt me melancholisch. Tegelijkertijd weet ik dat ik dat ieder jaar wel weer heb. Echter als ik terug kijk naar mijn foto’s op Instagram (titiissprakeloos) constateer ik dat ik in 2019 in november en december nog twee klompenpaden heb gelopen, in 2020 zelfs zeven en vorig jaar ook zeven. Dus die weemoed zal wel met de vallende blaadjes hebben te maken. Misschien ook dit jaar nog zeven? Wat me wel opvalt als ik al die foto’s van de klompenpaden bekijk, dat het beeld van de wisselende seizoenen wel heel mooi is in Nederland. Als je de moeite neemt, raad ik aan de Vier Jaargetijden van Vivaldi op de achtergrond aan te zetten. Want vandaag op 2 november was het nog absoluut geen jassenweer om twaalf uur, bovendien veel bomen zijn best nog wel groen. Dus niet zeuren en dat afscheid nemen van het klompenpadjaar 2022 stellen we nog even uit.

STILSTAAN

Het nieuwe Kelrepad is voor mij echt een kuierpad met vooral veel stilstaan om een fotootje met mijn Samsung te schieten. En terugkijkend naar de kiekjesoogst ben ik best tevreden. De foto’s geven voor mezelf een prachtige herinnering aan mijn 105e klompenpad. Maar ik ben eerder in Kilder geweest en daar wil ik ook even bij stilstaan. Rond 1980 fietsten ik met twee schoolvrienden vanuit Raalte naar een oom en tante van één van hen. Ze hadden een boerderij nabij Kilder. Ik bewaar er goede herinneringen aan. Maar het meest in mijn geheugen gegrift staat het teleurgestelde gezicht van Tante T. Niet dat daar veel aanleiding voor was, maar één keer hebben wij de gastvrijheid ernstig misbruikt. Rond een uur of vier fietsten we nog even naar het dorp. We zouden gaan biljarten in het plaatselijke café. Ik herinner me een snackbar ernaast, waar de friet, of patat zo u wil, zeer goedkoop was. Zelfs met ons budget konden we als veertienjarige gewoon twee keer bestellen. Dat deden we dan ook, en biljarten natuurlijk, totdat de kroegbaas ons waarschuwden dat we naar huis moesten. Het eten stond al een half uur klaar, we zouden namelijk om vijf uur aanschuiven bij Tante T…… Oom J. keek boos, tante T…. zeer teleurgesteld en wij? Wij maar bewijzen dat we echt maar één frietje hadden gehad en nog best veel honger hadden. De naam van het café kan ik me niet meer herinneren, maar het gezicht van tante T. wel.

Uitzicht op de Kale Jacob

EN VERDER

Verder gewoon genieten. Ieder pad heeft zijn eigen atmosfeer dat bepaald wordt door weer, eigen stemming en conditie en soms ook mijn eigen hersenscheten tijdens het wandelen, zeker als je alleen loopt. Na mijn 18e heb ik bijvoorbeeld nog nooit zo lang zonder sigaretten geleefd. Vandaag dag 66 zonder nicotine. Het klinkt triest en echt leuk vind ik het nog niet. Wel weet ik dat ik 66 dagen geleden minder ontspannen de Kale Jacob had kunnen beklimmen. Dat is dan wel weer een pluspuntje. En vlak onder de top was een kwieke heer op leeftijd met een harkje naar iets aan het zoeken. ‘Nee, hij had niets verloren. Ik zoek klapperstenen!’ Of ik er wel eens van gehoord had. Ik moest ontkennen, maar na zijn uitleg weet ik het nu ook. En zal het nooit meer vergeten. Als klap op de vuurpijl kan ik, mocht ik goede ogen hebben bijna naar huis kijken.

Een heuse klappersteen!

Zeer flexibel op het Uddelermeerpad

HET PLAN

Er lag een strak plan voor de zondag. De volgende gegevens waren daarbij leidend. Het zou belachelijk mooi weer worden voor 30 oktober 2022, het is de eerste dag van de door mij verfoeide wintertijd en er is een nieuw klompenpad in de buurt. Het leek me voor mijn psyche zo’n fijne opsteker om ’s morgens direct na het ontbijt met een uurtje extra slaap het Kelrepad te gaan lopen. Een korte broer had gekund, maar vond ik wat overdreven. Maar een vervroegd lentegevoel had ik wel.

WAT ER VAN KWAM

Tijdens het ontbijt waren we onze aanstaande verbouwing aan het bespreken. We zochten nog een onderkomen om een paar maanden te overbruggen. Een losse flodder van mijn partner om via Marktplaats iets te proberen, leverde meteen een reactie op. We konden meteen komen kijken voor een eerste indruk. Een vakantiepark in opbouw in Garderen geeft ons de mogelijkheid om betaalbaar en lekker te wonen als onze benedenverdieping gestript wordt. De hond kan mee en er is ruimte voor drie volwassenen. De Wifi voor thuiswerken is ook bij de mogelijkheden inbegrepen. Dus dag Kelrepad in Kilder (voor vandaag) en Garderen here we come.

EN HOE NU VERDER?

Wij zien het tijdelijke onderkomen zitten en zullen de komende week de formaliteiten verder bespreken. Onze verbouwing vind ik niets aan, maar op de Veluwe is het volgens mij wel uit te houden. We hebben in ieder geval een prachtige uitvalsbasis om het één en ander heel ZEN over ons heen te laten komen. En omdat we er toch zijn, van de 104 gelopen klompenpaden moest ik er nog een lopen waarvan nog geen verhaaltje aan vast zat, het Uddelermeerpad in Uddel. Op 21 september 2019 liepen we deze wandeling, ons zesde klompenpad, toen. Vandaag liepen we het nogmaals om er een stukje over te schrijven. In ons geval is dat niet zo moeilijk vandaag, want we zullen zomaar een aantal maanden bivakkeren in de nabijheid van dit pad. Bovendien zijn er nog enkele andere klompenpaden in de buurt die ik nog niet gelopen heb. Ik heb er zin.

Drie jaar geleden vonden we de omgeving en de wandeling al heel mooi en ook vandaag was het weer een bevestiging dat klompenpaden lopen erg leuk is. Het weer was inderdaad belachelijk voor de tijd van het jaar, maar we zullen het er mee moeten doen. En binnenkort de nieuwe wandeling in Kilder maar lopen.

Voor meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos

Grijze flarden over het Avervoorderpad

Lichtjaren terug, in het pré-corona tijdperk was het Avervoorderpad het tiende klompenpad dat ik liep. Bijna 100 andere paden verder wist ik, hier moet ik nog een keer lopen omdat ieder klompenpad met een klein verhaaltje moet worden afgesloten. Daarmee ben ik pas begonnen in het Corona-tijdperk, dus ik had een corvéetaak te vervullen, een klompenpad in De Vecht nabij Terwolde. En dat is maar goed ook, want het lawaai van de vliegtuigjes en vooral de luchtfietsjes zoemden in mijn hoofd als ik terugdenk aan deze wandeling. Het was een mooie zondag, 10 november2019. Zoals ik al begon, lichtjaren geleden. Wij vonden het lawaai erg irritant en de filosofische vraag kwam bij ons op: Wie heeft er meer recht op ontspanning, wandelaars of sportvliegers? Ons antwoord was duidelijk, maar ik ben dan ook geen goede filosoof.

Maar vandaag lachte het geluk me toe. Een neef, ook klompenpadliefhebber en woonachtig in de omgeving van dit klompenpad en wiens moeder, tante Greet, er geboren is. Voldoende ingrediënten dus voor een fijne wandeling al zat het weer niet helemaal mee. Voor dat we goed en wel begonnen waren liet neef Mark een foto van zijn opa zien. Een soort SRV-man avant la lettre, die trots bij zijn paard en kar met brood en kruidenierswaren staat. Op 13 april 1945 is hij door geallieerd granaatvuur om het leven gekomen. Ook zijn stiefopa had een roemruchte historie in het altijd bruisende De Vecht. Hij was namelijk oprichter van de voetbalclub Vlug&Lenig. Bij deze voetbalclub startte onze wandeling die in omgekeerde volgorde liep in vergelijking met de eerste keer. En ja, een wandeling is dan echt anders.

Twee neven aan de verkeerde kant van de vijftig met een gezamenlijke familiegeschiedenis, keuvelen over werk, gezin en toekomstplannen. Tja, want de tweede helft van de vijftig betekent al een persoonlijke geschiedenis voor beiden, maar ook nog een toekomst met werk en gezin, als de pijntjes en ongemakken tenminste een beetje op de achtergrond blijven. Bijvoorbeeld het in stand blijven van een beetje deugdelijk geheugen!? Ik vertelde over een verhaal dat ik hoorde op de radio, vlak voordat ik aankwam. Een stukje van een cabaretier over Willy en René van de Kerkhof en het functioneren van je geheugen. En laat ik niet op de naam van de grapjas komen. ,,Ge wit wel, di’n mafklapper uit Eindhoven……..” Mijn neef, 8 maanden ouder sloeg ook niet meteen aan, maar zei. ,, Een paar weken geleden heb ik hem nog getekend.” De vermelding over de verkeerde kant van de vijftig is dus verre van pathetisch. Bij thuiskomst kreeg ik het resultaat van zijn artistieke inspanningen met de bij behorende naam.

Opa van Mark
Theo Maassen door Mark Hurenkamp

Een grijze en druilerige dag in oktober. Het was nog behoorlijk groen, ondanks de droogte van afgelopen zomer. Het mocht de pret niet drukken, bovendien, hoegenaamd geen vliegtuigherrie vernomen. Maar ook onderstaande dames waren er niet. Ik vond zo toen zo grappig. Ben benieuwd waar ze zijn.

Waar zijn ze gebleven?

Meer foto’s op mijn account op Instagram titiissprakeloos

In de slag met Maarten op het Slagmaatpad

Op het kaartje was het al te zien. De start van het Slagmaatpad was nabij het spoor en op duidelijke gehoorsafstand van de A12. Dat laatste was natuurlijk niet op het kaartje te zien, maar wel uit af te leiden. Toch was ik benieuwd wat het pad me te vertellen had, wat het zou brengen. Mijn wandelpartner was een collega met wie ik eerder twee klompenpaden had gelopen. Bovenal is het een kameraad waarmee ik iedere wedstrijd van Feyenoord rechtstreeks in verbinding sta om de wedstrijd van oehhhs, ahhhhs, yes en soms k*****s te voorzien. Ja, a man has got to do what a man has got to do. Vandaag was dat wandelen in Bunnik. Natuurlijk hebben we ons aller Arne Slot eensgezind van advies gediend. (Voor de niet Feyenoordfan, Arne is de trainer, onze trainer.)

Wat schets mijn verbazing, de drukte van verkeerswegen en relatief veel andere bezoekers rond het Fort bij Vechten raakten al snel op de achtergrond. Er is een hele fijne overzichtelijk wandeling gecreëerd van ongeveer 7 kilometer in een groene omgeving. Goed, het is geen oerbos en waarschijnlijk recent in elkaar geknutseld landschap, maar een heel prettig en rustgevend decor voor een fijne wandeling. Een aanrader wie van oost naar west rijdt, of andersom, en even een uurtje wil ontspannen. Als Oosterling ben ik dan altijd weer verbaasd dat ook in de drukke Randstad een klompenpad echt wel op zijn plek kan zijn.

Rond het Fort was trouwens een filmploeg bezig en ons aller ‘Vaderlandse geweten van de parate kennis’ struinde er ook rond. Op de terugweg hielden we de pas even in om een ongetwijfeld wetenswaardig antwoord van Maarten niet te verpesten door twee bolle wandelaars. Het zou zonde zijn om de erudiete verhalen van Maarten van Rossem te interrumperen met het gesjok van ons met een air, we kijken niet in de camera. Maar hij wenkte vriendelijk naar ons met de woorden, dat het een leuk artistiek beeld geeft. Ik heb Maarten van Rossem hoog staan als het gaat om de historische of politieke kennis. Zelfs op het gebied van auto’s of techniek kan hij waarschijnlijk een heel kundige verhandeling houden, maar over artistieke vermogens op het gebied van de bewegingskunst van twee heren heeft hij geen verstand. Ik repliceerde dan ook dat hij zijn esthetische en artistieke verwachting maar moest temperen. Hij had overigens niet gezien hoe ondergetekende een half uur daarvoor met een trekpont een slootje over ging, bibberend en heel onvast. Ben benieuwd of we in beeld waren want hij wees nog op het ‘gevangenisgehalte’ van mijn shirt. Heel artistiek.

(Voor meer artistieke kiekje verwijs ik ook naar mijn Instagram account titiissprakeloos)

Een complete wandeling op het Snorrenhoefpad

Onder ideale omstandigheden vandaag mijn 103e klompenpad mogen lopen. Waarom ideale omstandigheden, dat ga ik nu uitleggen. Voor mij is dat echt niet alleen het pad en de rust van het wandelen, al zijn dat belangrijk bestanddelen. Het Snorrenhoefpad in Achterveld is een hele fijne wandeling, dat staat buiten kijf.

Zaterdagochtend even drie kwartier tijden om op tijd (half elf) in Achterveld te zijn. Radio 1 op de achtergrond. Ik luisterde naar Radio 1 (Nieuwsweekend). Allereerst een interessant onderwerp over moderne verslavingen. Filosofe Doortje Smithuijsen vertelt ons over de afhankelijkheid van allerlei sociale media en apps. De vraag is daarbij waar gaat het gemak van deze apps over in verslaving? Beschouwen we dit wel als verslaving? Vroeger waren alcohol en drugs vooral om je te onttrekken aan de maatschappij, de hedendaagse verslavingen zijn een onderdeel van de aandachtscultuur van de moderne mens. Zo rijd ik op de Mapsapp naar Achterveld, terwijl ik mijn klompenpadapp al heb ingesteld. Luister vooral naar het interview met Doortje Smithuijsen via de NOS-uitzending gemist app!

De zon schijnt warm in de auto en het tweede onderwerp dat mijn aandacht volledig opeist is een interview met Désiré Palmen, gepromoveerd psycholoog die de luisteraar een inkijkje geeft in het ‘alledaagse’ psychopathische gedrag. Niet de grote gekke leiders, niet de gevaarlijke gekken in de TBS of gevangenis, maar misschien wel gewoon jou baas op het werk? Ze promoot een vragenlijst voor sollicitaties om de charmante, slimme maar gewetenloze leidinggevende met persoonlijkheidskenmerken van grandiositeit te onderscheiden van een fijne baas. Ook hier verwijs ik voor de geïnteresseerde naar de NOS-app met het volledige interview.

Voor de tradionele lezers van mijn klompenpadverslag is het misschien nog even doorbijten, maar bovenstaande zaken zijn wel mijn ideale ingrediënten om de wandeling in Achterveld en omgeving te beginnen, want mijn wandelpartner voor vandaag is studievriend en politicoloog. Pratend over verslavingen, maar vooral ook over psychopathisch leiderschap in een instabiele wereldorder is natuurlijk voer voor politicologen.

Maar natuurlijk niet voor we van koffie en gebak hebben genoten bij De Roskam, tegenover de prachtige Sint Jozefkerk in Achterveld, een kerk die nog niet eens zo oud is leert de informatie internet. Info die je met een druk op de knop zo uit je computer kunt laten rammelen. Heel leerzaam en dit had ik 25 jaar geleden niet gevonden. Waarschijnlijk was ik veel te lui geweest om nog even de kerk en de geschiedenis van Achterveld op te zoeken. Tegenwoordig kan het allemaal.

Resumerend: Radio 1 op weg naar Achterveld, goed weer, een mooi pad, een inspirerende gesprekspartner en koffie en gebak om mee te beginnen. Een fijne wandeling dus vandaag, zeker als we bij hetzelfde etablissement de Roskam kroketten kunnen eten ter afsluiting. Toch?

Mijn Stappenteller stond toen op 14.000 passen en een kleine elf kilometer. Het is maar dat de wereld ervan weet.

Voor meer foto’s zie ook Instagram op mijn account titiissprakeloos

Dubbel nieuw, maar ook vertrouwd op het Uchtapad

Een nieuw pad en na een jaar van uitstel nu toch maar met nieuwe wandelschoenen, maar wel met mijn eigen vertrouwde partner. De dag presenteerde zich als een herfstdag na gisteren, maar in de zon was het lekker en afhankelijk waar de ‘Hollandsche Luchten’ naar toe gejaagd worden, wordt het herfst of misschien toch nog wel een ouwe wijvenzomer, wie zal het zeggen. De illusie dat je als eerste een nieuwe klompenpad loopt had ik niet, het was vandaag zelfs best wel druk voor een zondag in Ochten op het Uchtapad. Deze nieuwe loot aan de klompenpadfamilie is gisteren officieel geopend. Dus na dit pad beslecht te hebben moet ik net als gisteren er nog 34 lopen. Voor de mensen die niet meer echter fris zijn is dit een nadenkertje!!

Meestal heb ik wel een actualiteit of een persoonlijke noot die me vergezeld op de wandeling, vandaag was het alleen mijn vrouw. Ik laat de foto’s bij dit klompenpad vooral het werk doen. Voor nog meer foto’s verwijs ik naar mijn Instagram account : titiissprakeloos.

Een bietje van alles op het Moas-Wetteringpad

Ga ik vandaag wel of niet werken? Het werd een bietje werken. De weersverwachtingen waren onzeker en ik wilde wel met een goed gevoel de laatste zomerse wandeling maken. Na vele wandelingen in tropische omstandigheden dit jaar, hoopte ik nog op een soort van zomerse dag. Misschien vanmiddag, dus eerst maar een paar uur thuis werken, dan kan ik de vrije uren elders wel een keer inhalen. Om 12 uur gokte ik erop dat ik niet nat zou regenen, of in ieder geval niet meer dan een bietje. Heb ik de zon deze middag gezien? Ja, een bietje. De wandeling was in Alphen (Gld), dat wil in de praktijk dus zeggen: een dijkdorpje, de Maas en jawel, een wetering, fruitbomen, uiterwaarden en plukjes historische gebouwen. Eigenlijk was het Moas-Wetteringpad van alles een bietje.
Dus een aangename wandeling maar dat is afhankelijk hoe je het bekijkt: of je uitgaat van alles of toch van een bietje? Is het glas half vol of half leeg?
Het begon in ieder geval bij de lokale winkel/horeca-gelegenheid ‘Bij van alles een bietje’ met een cappuccino en appelgebak met appels uit de omgeving. Het gebak was trouwens geen bietje moet ik stellen als veelvraat. Een leuke winkel/horecagelegenheid. Op een op andere manier zorgt het voor leven in de brouwerij.

Zou veel meer moeten gebeuren in kleine kernen of waar dan ook. Het is ook een gelegenheid voor mensen met iets meer afstand tot de arbeidsmarkt om er te werken en/of ervaring op te doen. Er is zoveel werk besef ik en er zijn zoveel mensen die niet kunnen of mogen meedoen in het maatschappelijke leven.

Ik nam er na 12 uur vanmiddag een beetje afstand van de arbeidsmarkt door het werk achter me te laten en te constateren dat ik volgens mij vandaag de enige klompenpadder was. Hoe ik dat weet? Ik ben door niemand ingehaald met loopschoenen, rugzak of anderszins rustieke en/of sportieve wandeloutfit zoals ik mezelf graag zie. Het was, ondanks dat het maar een bietje had geregend, toch overwegend nat in de weilanden en langs de slootkanten. Vorig jaar november zeurde ik er al over, maar nu weet ik het zeker. Mijn schoenen zijn niet meer waterdicht. Ik had, we zullen in stijl blijven, een bietje natte voeten.

Om toch met een bietje leuke foto te eindigen in plaats van stinkende wandelschoenen, een echt Nederlands plaatje. Voor meer foto’s zie ook Instagram, account titiissprakeloos.

Slingers ophangen op het Pelserpad

Er zijn van die uitdrukkingen die mij diep laten nadenken over de houdbaarheid ervan. Zo is tegenwoordig een veel gehoorde uitdrukking, ‘het leven is een feestjes, maar je moet zelf de slingers ophangen!!’ Ik heb daarbij twee levensgrote bezwaren. Wie beweert dat het leven (altijd) een feestje is? Wil ik wel altijd feest? Misschien ben ik wel de notoire partypooper met kritische vragen die zich standaard ontpopt tot de muurbloem op het feest? En dan het tweede bezwaar, stel dat ik dat allemaal toch niet ben. Dus iemand met een opgeruimd karakter en een optimistische levenswandel, altijd in voor feestelijkheden en niemand in de weg zal lopen bij welke feestgedruis dan ook. In dat geval vraag ik me af moet een feest met slingers en andere uiterlijkheden worden gevierd? Een feestje zonder dat er allerlei uiterlijke kenmerken aan te pas komen, is dat ook een feest?

Vandaag was het zo ver, mijn 100e klompenpad in de ideale omstandigheden gelopen met mijn vrouw. Het Pelserpad was bovendien een erg aangename wandeling weten we nu, dus inwendig is het een feestje geworden met een heerlijke schnitzel na afloop in Ermelo, over inwendig gesproken! Maar moet iemand dat aan mij zien? Ik heb geen slingers meegenomen om het heuglijke feit te benadrukken. Tegenwoordig mag dat niet misschien niet meer in verband met milieuoverwegingen. De stikstofwaarde van slingers is me volledig onbekend trouwens. Onderweg hingen er wel heel veel vlaggen en ik had net kunnen doen alsof deze voor mij waren Maar u weet wel beter.

Mijn honderdste dus, 98 verhaaltjes, twee klompenpaden moeten nog overgedaan worden omdat ik toen nog geen foto’s maakte en klompenpadblogjes schreef. Dat komt helemaal goed. Een mijlpaal op het Pelserpad en ik heb feestelijk genoten. Kiekjes heb ik in ruime mate gemaakt waarvan er een paar op dit blog en een deel op Instagram (titiissprakeloos).

Na bovenstaande gelezen te hebben kunt u bedenken, waarom zoveel woorden èn een blog terwijl hij geen feestje wil, laat staan slingers. Nu, mijn antwoord is, het leven hoeft geen feest te zijn, maar het leven hoeft ook niet met consequent gedrag aan elkaar te hangen. Misschien is dat wel het feest?

Positief Karma op het Gravenslootpad

En dan sta je in een keer in Woerden. Geheel tegen mijn gewoonte in startte ik niet bij het officiële begin van het Gravenslootpad, maar bij het station in Woerden vanwege zekerheid van parkeren. In Kamerik was dat niet helemaal duidelijk voor mij. Woerden, ik was er ooit geweest in 1990 voor een sollicitatiegesprek. Ik herkende het niet terug, of beter gezegd, ik had geen actieve herinneringen meer aan Woerden. Maar het zal wel helemaal veranderd zijn. De dag zelf herinner ik me nog als de dag van gisteren. Ik was veel te vroeg in Woerden en ik nam de bus naar Kamerik. Daar zat toen de Algemeen Christelijke Politiebond. Als net afgestudeerd bestuurskundige solliciteerde ik maar een eind in het rond. Een baan vinden voor jongeren was toen net zo moeilijk als tegenwoordig een huis vinden voor jongeren. Te vroeg in Kamerik, in de hoop dat er een horecagelegenheid open was. Niets, dan lopen we maar weer terug naar Woerden, tijd zat en nemen we een latere bus weer terug naar Kamerik. Had ik even geen rekening gehouden met het feit dat de bussen maar heel sporadisch liepen. Geen bus meer om op tijd voor de tweede keer in Kamerik te geraken. Wat nu? Flink doorstappen maar, en met een bezwete kop bij mijn sollicitatie aankomen. Er zit niets anders op, geld voor een taxi had ik niet bij me. Maar na 200 meter werd er achter me gebeld. Twee bakvissen van 14 jaar op grote omafietsen reden langs me op en riepen: ,,Spring maar achter op, we moeten naar Kamerik.” Ik weet niet of ze van een strak in het pak zittende ex-student hadden verwacht dat ik het aanbod zou aannemen, maar ik deed het wel. Ze hadden blijkbaar niet geleerd van hun ouders dat ze geen vreemde mijnheren mochten meenemen. Kijkend tegen een ranke meisjesrug, weliswaar 25 kilo terug, kwam ik op tijd voor mijn gesprek. Het mocht niet baten, afgewezen. De wereld van de politie met mij erbij had er anders uitgezien, in ieder geval mijn leven zou anders gelopen zijn. Dan had ik de dames misschien mijn hele leven tegengekomen en glimlachend gezegd, dank zij jullie heb ik de baan. Het mocht niet zo zijn en nu maak ik blogjes over klompenpaden.

Het Gravenslootpad is een alleraardigste wandeling, maar wel een tussendoortje. Voor 6 augustus heb ik met mijn partner afgesproken het 100e klompenpad te lopen, maar dan moet nummer 99 ook voltrokken zijn. Het Gravenslootpad had ik uitgekozen. Een prachtig begin vanaf het station in Woerden, je loopt door landgoed Bredius. En heel opvallend voor mij als Oosterling, de hoeveelheid mensen die vriendelijk goedendag zeiden. Ik moet iets aan mijn vooroordelen over de Randstad doen. Aan de andere kant, ik had het kunnen weten, want dertig jaar terug werd ik belangeloos vervoerd door twee jonge scholieren. Toch? Al hebben ze me geen toeristische route getoond, want dat doe ik vandaag met de benenwagen. Zoals ik al zei een hele fijne wandeling door weilanden, met prachtig vergezichten.

Nog even in het stadje zelf kijken en op de terugweg naar het station komt de aap uit de mouw. De vriendelijkheid van de gemiddelde Woerdenaar is helemaal niet spontaan, ze moeten van de gemeente. Middels leuzen in het publieke domein worden ze opgeroepen om vriendelijk te doen tegen vreemdelingen zoals klompenpadlopers. Aan de andere kant, er zijn slechtere overheidsmaatregelen te bedenken.
Meer foto’s zie ook mijn Instagram account titiissprakeloos.

Het zondagse zakgeld brandt in de zak op het Schaarsbergenpad

Het is lang geleden, maar gisteren was het een ouderwetse déjà vu momentje. Op je 56e nota bene kreeg ik van moeders zakgeld. Voor een kop koffie met iets lekkers of een lunch. Ze wist dat ik samen met partner een nieuw klompenpad ging lopen in Schaarsbergen. Zelf lopen zit er niet meer bij, maar middels foto’s en/of verhalen kijkt ze op de achtergrond wel eens mee. Het ontbijt was net achter de kiezen, maar bij het pannenkoekenhuis wilde ik al best wel een kop koffie met appeltaart. Was er niet een premier, al weer meer dan vijftien jaar geleden, die riep eerst het zuur en dan het zoet. Ook de wetenschap dat ik de hoon van mijn vrouw zou moeten trotseren om zo snel na het ontbijt de calorieënteller al weer te laten oplopen voor deze dag, weerhield me om het voorstel te plaatsen. Eerst het zuur en dan het zoet. Maar het Schaarsbergenpad was helemaal niet zuur, integendeel.

Deze nieuwste aanwinst in de familie der Klompenpaden mag er wezen. Ik had me geprepareerd op een pure boswandeling, maar het was echt meer. Met hier en daar boerderijen, vennetjes en de al beginnende bloei van de heide. Een zeer afwisselende wandeling. Verder hadden we op dit tijdstip, op deze plek nabij Arnhem op de Veluwe veel meer mensen verwacht. We waren niet de enige, maar het was eigenlijk best rustig. Wat doen die mensen allemaal na het ontbijt op zondagochtend vraag ik me af. Ik heb me al jaren verzoend dat het lopen van een klompenpad wel een beetje begint te passen bij mijn leeftijd, maar al die anderen dan. Misschien hebben zij geen zakgeld gekregen van hun moeder en zijn ze nu op de koffie bij hun moeders om geld los te peuteren? Wie zal het zeggen.

Ik mag me voor vandaag gelukkig prijzen. Een fijne wandeling met het beste gezelschap, ik kan mijn eigen lunch zonder problemen betalen, maar ik krijg het ook nog in mijn schoot geworpen. En het is rustig, heel rustig. Ik weet niet of ik wel op vakantie hoef deze zomer. Ik heb gedurende de hele wandeling niet meer aan appelgebak of uitsmijters gedacht, maar tegen het einde van de wandeling plopte het op, alles kwam bij elkaar. Een fijne wandeling afgerond en een gesubsidieerde lunch in nog steeds goede gezelschap. Praise the Lord, Halleluya !
Voor meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos