Beetje Bert Haanstra

Het gebeurt me niet zo vaak. Er zijn dagen dat ik niet aan hem denk, maar vanavond wilde ik Bert Haanstra zijn. De man die geweldige documentaires heeft gemaakt over mens- en diergedrag. Hij deed mij voor het eerst beseffen dat mensen eigenlijk hele eigenaardige wezens zijn. Bert Haanstra is trouwens vooral bekend van misschien wel de beste docu ooit. Wie kent er niet Fanfare. Een muzikaal epos dat zich afspeelt in Giethoorn met plaatjes waar velen naar terugverlangen. Ik zal heel eerlijk zijn, Bert was al populair voordat ik ook nog maar in de planning was, maar dat stukje nostalgie uit Fanfare is onbetaalbaar.

 

 

 

Vanavond, de hitte is op zijn retour, pak ik de fiets voor mijn portie noodzakelijke beweging. Het waait, maar op de dijk met uitzicht op de Loowaard heb ik de wind mee. Dat is goed voor het gemiddelde en dat is te zien op mijn kilometerteller. Misschien vind ik de aanschaf van een eenvoudige kilometerteller nog wel belangrijker dan die hele mooie solide fiets van me. Vlak voordat ik het rustieke dorpje Loo voorbij fiets, vang ik muziekklanken op.  Dat moet de plaatselijke muziekvereniging Excelsior zijn. Ik laat even in het midden of het een Fanfare of een Harmonie-orkest is. Misschien wel geen van beide, dat laat ik aan de kenners over. Ik neem in ieder geval een heleboel ‘kopergeluiden’ waar. Ze spelen buiten in de buurt van het gebouw van de Schutterij Willem Tell.

 

Wanneer ik verder fiets zie ik ze ook. Mijn fietstocht wordt begeleid door eerlijke muziekklanken. En op dat moment moest ik denken aan Bert Haanstra door de muziek tegen de dorpse achtergrond. De fietstocht, de zomerse warmte, de muziek uit het dorp bij elkaar was een compleet plaatje. Bert Haanstra legde zoiets op filmische wijze vast. Ik schiet een plaatje met mijn mobiel in de wetenschap dat de afstand waarschijnlijk te groot is. Later zie ik wel of de foto gelukt is en een weergave is van de sfeer die ik ervoer op dat moment. Ik ga verder richting Pannerden over de bochtige dijk. Nog lang blijven de klanken hoorbaar, immers de wind komt vanuit de goede richting. Ik fiets lekker door in de wetenschap dat ik ook nog terug moet, tegen de wind. Maar dat is voor later, nu luister ik hoe lang ik de muzikale zomeravondgeluiden uit Loo nog kan opvangen.20180629_203716

Advertenties

Over sprakeloosid

Sprakeloos, en verhalen over die sprakeloosheid, maar ook verhalen die me sprakeloos doen staan. Kortom, over politiek, maatschappij, boeken, eigen verhalen en soms iets over mezelf. Maar verhaalt niet ieder geblogt woord over mezelf. Kortom, sprakeloos verhalen.
Dit bericht werd geplaatst in Actueel Sprakeloos, Uncategorized en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s