Begrip, van de dag (166) Verliefd op eigen schaduw

 

20160517_203746

 

VERLIEFD OP EIGEN SCHADUW

 

Laat ik eens met een boude stelling beginnen. Sommigen kennen hem. Ze lachen dan eens uitdagend, maar nimmer wordt mijn stelling weersproken. ‘Ik denk namelijk dat ik het normaalste mannetje van de wereld ben!’ Nou die staat die opmerking. Dat wil niet zeggen dat ik geen smetjes heb of beter ben, integendeel. Misschien is niet normaal zijn wel veel beter. Hoewel ik een hekel heb aan ‘middle of the road’ tendeer ik er wel naar. Ik neig niet naar extremen, niet op maatschappelijk gebied, niet op politiek gebied en ook niet op seksueel gebied. Ik ben hetero, netjes getrouwd en pis niet naast de pot. Heel gewoon dus eigenlijk. Wat er zich in de donkere krochten van mijn brein afspeelt, laat ik voor mezelf. Iedereen heeft donkere krochten, daar ben ik van overtuigd, dus dat maakt mij niet bijzonder.

Ik sta me er niet op voor dat ik het normaalste mannetje van de wereld ben. Wetenschappelijk is dat natuurlijk moeilijk te staven, want dan moet ik alle 3,5 miljard andere mannetjes kennen om mijn uitspraak te verifiëren. Dit is een onmogelijke opgave, ik heb geen  hypermanie om ook maar een poging in die richting te doen. Weer een argument om mijn uitspraak te staven. En eigenlijk staat het mannetje zijn niet alleen voor het mannelijk deel van de bevolking, maar ook voor alle vrouwen. Vrouwen sowieso rare wezens zijn, of in ieder geval andere wezens. Niet zoals ik dus, en daarmee niet normaal.

Lang heb ik getwijfeld of mijn rookgedrag mijn normaliteit in twijfel kan brengen. Ik heb echter besloten dat het aantal rokers zo’n grote minderheid is, dat we kunnen spreken van normaal gedrag. Als we alle andere verslavingen erbij optellen, is verslaafd zijn heel gewoon menselijk gedrag. Niet-verslaafd zijn trouwens ook, tenzij je sublimatieproces dermate slecht loopt dat buitenissig gedrag op de loer ligt. Daar heb je als roker dus geen last van. Vanavond begon ik voor het eerst te twijfelen aan mijn eigen zekerheid. Ik liep naar huis met de zon in mijn rug. Een enorme schaduw liep voor me. Als bijna vijftiger heb ik enig overgewicht, hetgeen mij ook geen uitzondering maakt. Maar die schaduw, wat een mooie schaduw. Mijn overgewicht werd er door weggepoetst, ik was een slanke man geworden. Eigenlijk werd ik een beetje verliefd op mijn eigen schaduw. Dat is best raar, heel raar. Maar goed, ik houd nu eenmaal van mooi weer en lange avonden. Heel normaal dus.

Advertenties

Over sprakeloosid

Sprakeloos, en verhalen over die sprakeloosheid, maar ook verhalen die me sprakeloos doen staan. Kortom, over politiek, maatschappij, boeken, eigen verhalen en soms iets over mezelf. Maar verhaalt niet ieder geblogt woord over mezelf. Kortom, sprakeloos verhalen.
Dit bericht werd geplaatst in Begrip van de dag en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Begrip, van de dag (166) Verliefd op eigen schaduw

  1. Rob Alberts zegt:

    Even terug las ik ergens dat dit een schelvie is, een schaduw-selvie.
    De rook denk ik er maar bij.

    Zonnige groet,

    • sprakeloosid zegt:

      Ik hoor niet tot die groep bouwvakkers die kan roken met de sigaret op de lip, eigenlijk heel normaal dus, want dat kunnen de meeste niet.

      • Rob Alberts zegt:

        Mijn natuurkundeleraar wist vroeger de laatste haal uit een shagje te zuigen door het laatste puntje tussen zijn nagels te houden.
        In zijn snor zat altijd een weggeschroeide opening door het roken.

        Het blijft een rare gewoonte dat roken ….

        Vrolijke groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s