Begrip, van de dag (126) Vies land

autobaan

 

VIES LAND

 

,,Ik vind het stinken in Duitsland. Het is een vies land!”
Het boek van Jan Brokken, De wil en de weg, leerde me het belang van de beginzin voor je verhaal. De eerste zin zet de toon. Nu heb ik nog geen flauw benul waar het verhaal naar toe moet, maar de toon is gezet. Ik zou een ander verhaal schrijven met de beginzin: ,,Het duurde nog tientallen jaren na de hoogtijdagen van het Naturalisme voordat de Freikörperkultur haar intreden deed in Duitsland.” Overigens heb ik geen enkele notie of er daadwerkelijk een verband is tussen het Naturalisme en nudisme uit die tijd. Ik weet wel dat de klankkleur van mijn verhaal anders zou zijn. Datzelfde geldt voor beginzinnen met ‘de fiets van mijn opa’ of ‘Bier en Bratwurst’ of ,,Bernd Hölzenbein besluit na 42 jaar eindelijk zijn voorjaarsvakantie in Zandvoort te vieren.” Dit zou een heel specialistisch zuur stukje proza opleveren trouwens. Ik heb anders besloten. Het stinkt in Duitsland.

Mijn toen vijfjarige zoon wenste in de auto te blijven bij iedere pauze op weg naar verre vakantieoorden. Alleen bij hele hoge nood rende hij onder mijn begeleiding het restaurant van de Rastätte in. Hij wist dat hij niet in de bosjes mocht. Wij als volwassenen weten immers wat de mensheid allemaal kan doen in de bosjes langs de autobaan. Als ouders zagen wij geen kleuterkoppigheid, zijn stemming bleef te goed met het vooruitzicht van een camping in Italië of tussenstop in Zuid-Duitsland met Pommes en Schnitzel. Op de vraag waarom hij niet even zijn benen wilde strekken, gaf hij resoluut antwoord: ,,Ik vind het stinken in Duitsland. Het is een vies land!” Wat wist hij meer dan wij, zijn vader en moeder? Welke wijsheden kon een vijfjarige nu hebben over oorlog, vooroordelen en een voetbalverleden? Er moest wat anders zijn. Onze zoon had besloten dat het stinkt langs de autobaan met zijn benzinedampen, diesellucht en volle afvalbakken. De stank associeerde hij met Duitsland.

De beginzin heeft me tot dusver hier gebracht en nu zal ik het verder ook moeten volbrengen. Het stinkt dus langs de autobaan, mijn gevoelige kereltje is er niet van gediend en heeft zijn conclusies getrokken. Gelukkig is hij verder wars van vooroordelen over onze Oosterburen. Als iedereen, behalve mijn zoon, naar de WC is geweest, de stramme benen heeft losgeschud, de kleffe broodjes zijn weggewerkt en de overvolle afvalbakken ook met onze vuilnis zijn gevuld, kunnen we gaan. Iedereen zit in de auto en dan komt het exclusieve machtsmoment van de chauffeur. Ik herinner me opeens waarom ik juist deze plek had uitgekozen. Gevaar dreigde namelijk, het nicotinegehalte in mijn lichaam daalde zorgelijk. Met gespeelde verontschuldiging zeg ik: Was ich noch zu sage hätte dauert nur eine Zigarette. Met het instappen inhaleer ik de laatste trek en druk de sigaret achteloos uit op de grond. ,,Kom we gaan verder voor de volgende etappe.” De vakantiemuziek wordt aangezet en we zingen mee, behalve de jongste.
,,Nu stinkt het ook in de auto!”

Advertenties

Over sprakeloosid

Sprakeloos, en verhalen over die sprakeloosheid, maar ook verhalen die me sprakeloos doen staan. Kortom, over politiek, maatschappij, boeken, eigen verhalen en soms iets over mezelf. Maar verhaalt niet ieder geblogt woord over mezelf. Kortom, sprakeloos verhalen.
Dit bericht werd geplaatst in Begrip van de dag en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Begrip, van de dag (126) Vies land

  1. Rob Alberts zegt:

    Prachtverhaal!

    Hoe is de wedstrijduitslag ???

    Vriendelijke groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s