44. POEH HÈ, EEN SPREUK. SPANNEND…..Uit de serie de kabbelende 100

Met de krioelende massa loop ik de achterzijde Utrecht CS uit richting de trams. In mijn ooghoeken zie ik een groot blauwgrijs vlak, met een spreuk. Is tie er altijd al geweest? Of heb ik al die andere keren als een deformeerde blindganger naar de dagelijkse plicht gelopen? Ik weet het niet, maar mijn aandacht is getrokken en vanwege een te grote mate van kippigheid loop ik richting de muur, nieuwsgierig welke literaire wijsheid mij  ten deel valt.

EN HOE VERDER HIJ GING DES TE LANGER WAS ZIJN TERUGWEG

Ik herlees de spreuk, proef de woorden en als er geen klik komt, zoek ik naarstig in mijn referentiekader en kom uit bij A.A. Milne die Winnie de Poeh de meest lullige uitspraken laat zeggen met een onpeilbare diepzinnigheid. Tenminste dat vind ik. Op weg naar de dagelijkse plicht kan ik de diepzinnigheid niet vinden. Snel een foto maken en thuis maar googelen wie de bedenker is, want een zekere C.C.S. Crone ken ik niet. Op dat moment weet ik niet of ik me daarvoor moet schamen. Ik wandel naar mijn dagelijkse plicht waaruit geen terugweg is, want de kachel moet immers branden.

20150317_132846

Twee weken later zie ik de foto’s terug op mijn mobieltje en kom er achter dat Crone een Utrechtse grootheid is, die nooit echt groot is geworden. Zijn wiki-pagina leert me verder dat het nooit een echt feestnummer is geweest in zijn literaire werken en bovendien op 37-jarige leeftijd reeds gestorven is aan de gevolgen van kinderverlamming. Hij hoeft niet meer na te denken over een terugweg.

‘En hoe verder hij ging des te langer was zijn terugweg’. Ik kan er niets mee, behalve dan beamen dat als je weg gaat, letterlijk van A naar B of in figuurlijke zin je levenspad bewandelt, de uitspraak van Crone helemaal klopt. Maar er klopt wel meer, bijvoorbeeld een bus of een zweer. Bij mij rijst de vraag: Waarom zou je terug willen? Of als je dan toch zo opziet tegen die lange terugweg, waarom ga je dan sowieso, blijf dan gewoon thuis. En als je dan toch gaat, misschien valt de terugweg door ervaring en voortschrijdend inzicht best mee. Ik kan er niets mee en het appelleert aan mijn soms wat melancholieke inborst. Ik houd het liever bij een positieve levenswandeling, misschien met een beetje avontuur, maar ik wil me vooral niet druk maken over de terugweg.
pooh-new-2

Advertenties

Over sprakeloosid

Sprakeloos, en verhalen over die sprakeloosheid, maar ook verhalen die me sprakeloos doen staan. Kortom, over politiek, maatschappij, boeken, eigen verhalen en soms iets over mezelf. Maar verhaalt niet ieder geblogt woord over mezelf. Kortom, sprakeloos verhalen.
Dit bericht werd geplaatst in de kabbelende 100 en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op 44. POEH HÈ, EEN SPREUK. SPANNEND…..Uit de serie de kabbelende 100

  1. Rob Alberts zegt:

    ’s Morgens het huis verlatend voor het werk en ’s avonds weer thuis komen maakt dat het leven uit heel veel cirkels bestaat.
    Voor de dak- en thuislozen heeft het rondjes lopen natuurlijk een heel andere betekenis.
    Lopend van je geboorte naar je graf kun je op een geven moment constateren dat de af te leggen weg steeds korter wordt ……

    De uitspraken van Winnie de Poeh relativeren veel met een kleine glimlach.

    Vriendelijke groet,

  2. Johan zegt:

    Hoe verder je gaat, hoe dichter bij het einddoel je komt. Wat dat ook moge zijn.

  3. Appelvrouw zegt:

    De uitspraak hoeft niet letterlijk opgevat te worden. Mij spreekt ie zowel figuurlijk als letterlijk aan. mijn motto is niet voor niets: eigen land eerst maar vooral niet verder dan fietsafstand van huis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s