Mijn ongeboren roman

2 hoofdenbron: www.nu.nl

,,En hier zit een verhaal in, misschien wel een roman.” Dat was het eerste wat ik dacht toen ik de foto bekeek. Ik weet niet waarom, maar er schoten meteen een aantal vragen door mijn hoofd. Een kalfje met twee hoofden zie je niet zo vaak, maar ik dacht: ,,Zouden de boerin en haar gezin hier blij mee zijn? Hoe is het met de moederkoe, zou ze niet dusdanig uitgescheurd zijn dat ze niet meer productief is? Is dat een strop voor het boerengezin in Marokko, waar het kalfje ter wereld kwam? Is het kalfje zelf wel levensvatbaar of zal het als een soort kermisattractie de gezinsinkomsten een beetje opvijzelen?”

Het opschrift bij de foto vermeldt dat het kalfje geboren is in Sefrou. Dit is een plaatsje sefrouhemelsbreed zo’n 250 kilometer van de Middellandse kust. Met mijn arrogantie spreek ik dan over de binnenlanden van Marokko zonder ook maar een greintje verstand te hebben van het ontwikkelingsniveau ter plekke. ,, Zou er een relatie zijn tussen een eventuele intense beleving van de islam en de perceptie van dit natuurwonder?’

Dit zijn allemaal vragen die één enkele foto oproepen. Ik mag graag met enige regelmaat kijken naar de foto’s op www.nu.nl in de rubriek Nu in beeld. Een andere foto die me mateloos intrigeerde was het meisje in een vluchtelingenkamp nabij Kaboel in Afghanistan. Dit is blijkbaar de wereld van dit meisje, hetgeen onvoorstelbaar is. ,, Wat doet het meisje? Wat denkt ze en waar gaat ze naar toe? Heeft het kind dromen? En vooral hoe zal het zich ontwikkelen?” Allemaal vragen die onbeantwoord blijven, al zal een eventuele roman over haar ongetwijfeld geen lichte kost worden.

vuilnismeisje

Bron: www.nu.nl

Maar ik zal de vragen niet beantwoorden, want ik ga niet naar Sefrou en al helemaal niet naar Kaboel. Het lijkt me echter wel heel spannend, want bijna iedere blogjesschrijver wil natuurlijk meer dan snel even een stukje schrijven. Tenminste daar ga ik van uit. Zelf schrijf ik mijn stukjes meestal binnen een half uur. Een column of anderszins een huis-tuin of keuken verhaaltje kost hooguit een uur inclusief het nalezen, spelfouten eruit halen en speuren naar kromme zinnen. De lay-out is in de meeste gevallen standaard, ik heb niet het geduld om daar heel veel werk van te maken.

Tijd is in veel gevallen de beperkende factor. Of ik voldoende talent heb, waag ik sterk te betwijfelen. Maar zolang je je dat niet afvraagt, kun je blijven dromen dat wanneer je voldoende tijd (en mogelijk geld) hebt, je een echt verhaal zou kunnen schrijven. Want door het schrijven van blogjes heb ik wel geleerd dat tijd een enorme belangrijke factor is om goed te kunnen schrijven. Tijd zorgt voor rust om na te denken, ruimte voor introspectie en bovenal om zinnen te kunnen construeren en de juiste woordkeuze te proeven. Schrijven is vooral tijd en ruimte, letterlijk en figuurlijk.

Op de keeper beschouwd, durf ik helemaal niet naar Kaboel te reizen om daar een beetje de onderzoeksjournalist uit te hangen, nog daargelaten of het überhaupt wel mogelijk is. Ik ken mijn grenzen. Naar Sefrou gaan is nog wel een optie en behoort tot de reële mogelijkheden. Maar ik spreek geen Arabisch en de kans dat de trotse boerin beter Frans spreekt dan ik, lijkt me erg klein. Daarbij moet aangetekend worden dat mijn kennis van de Franse taal gering is. Dus we zullen voorlopig maar blijven dromen bij de foto’s van nu.nl.

Tenzij er zich een sponser aandient die net zo nieuwsgierig is als ik en de antwoorden op mijn vragen ook wil weten? Ik houd me aanbevolen om samen met een betrouwbare vertaler/reisgenoot de antwoorden op schrift te zetten, inclusief reisverslag. Tot die tijd droom ik maar een beetje weg bij de foto’s en zoek op Google Maps naar de plek waar de (mijn) roman niet geschreven gaat worden.

Screenshot 2014-01-04 21.18.25

Advertenties

Over sprakeloosid

Sprakeloos, en verhalen over die sprakeloosheid, maar ook verhalen die me sprakeloos doen staan. Kortom, over politiek, maatschappij, boeken, eigen verhalen en soms iets over mezelf. Maar verhaalt niet ieder geblogt woord over mezelf. Kortom, sprakeloos verhalen.
Dit bericht werd geplaatst in Actueel Sprakeloos en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Mijn ongeboren roman

  1. Rob Hurenkamp zegt:

    Ik bewonder de zoektocht naar de omgeving en omstandigheden waarin deze foto’s genomen zijn. Helaas hebben veel journalisten de opdracht om nieuws te brengen dat de lezers interessant vinden en derhalve een commerciele waarde heeft. Ik hoop dat dit blog een aanzet mag zijn voor een meer gebalanseerde nieuws verslaggeving.

    • sprakeloosid zegt:

      Rob, de commercie en het nieuws is een twee eenheid geworden die zijn weerga niet meer kent, ik ben het met je eens, maar ze reageren mijns inziens vooral op wat de mens wil verteren aan nieuws. Sterker nog, mijns inziens is er een negatieve spiraal in de dynamiek tussen vraag (consument) en aanbod (nieuwsgaring) die de ‘domheid’ van nieuwsduider alleen maar groter maakt. Dat neemt niet weg dat de foto’s voor mij wel een bron zouden kunnen zijn voor onderzoek en daarmee een aanzet tot een roman.

      • Rob Hurenkamp zegt:

        Ik zal in de rij staan om het mijn exemplaar te laten signeren, zelfs al moet ik er 12,000 kilometer voor reizen.

      • sprakeloosid zegt:

        In dat geval, krijg je hem gratis en gesigneerd, misschien kan ik hem komen brengen. Echter je slaat een ding over, de laatste zinnen. Die sponsor en dan durf ik de vraag van voldoende talent nog niet eens te beantwoorden. ;-(

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s