Faal ik als baasje door mijn pup seksuele voorlichting te onthouden?

Sinds een aantal weken hebben wij een gezinshond, een pup. Een kruising tussen een golden retriever en een koningspoedel. Pippa is de naam en dank u voor de felicitaties. Bij volle verstand heb ik ja gezegd tegen mijn huisgenoten die voor een belangrijk deel enthousiaster waren dan ik, maar een man een man, een woord een woord, dus mijn ja is een ja en ik ben sinds enkele weken ‘een baasje‘.

Een pup dus, inmiddels bijna drie maanden oud. Het is wennen, maar ik doe mijn best. Wandelen doet het nog niet zo veel, dat schijnt niet goed te zijn. Eten doet het des te beter en daarmee ook groeien. Het lijkt al een heel beestje, maar het schijnt nog 4x zo zwaar en groot te worden. En bij eten en groeien hoort natuurlijk ook poepen. Mijn reserves jegens een hond betrof vooral het eindproduct van de poepfabriek. Menigmaal heb ik honden en hun bezitters vervloekt als ik weer eens tussen de ribbels van mijn schoenen, of die van de kinderen, poep moest weghalen. Ik vervloekte de baasjes van de mormels en de honden zelf mochten van mij massaal op de menu-kaart van de plaatselijke Chinees. Peking-hond schijnt zalig te zijn.

Het beestje van ons is de eerste weken door de moederhond groot gebracht. Ze heeft een belangrijk deel van de zindelijkheidstraining daarmee al gehad. Helemaal goed gaat het nog niet, maar de krant bij de drempel van de deur zorgt voor beperking van de overlast. Als wij als baasjes en vrouwtje de signalen niet helemaal oppakken, dan weet ze haar plek. Lukt dat wel, dan snellen wij ons naar de achtertuin met Pippa uiteraard. Het gebruik van een geïmproviseerde hondentoilet is nog niet gelukt, maar haar poeperij in de achtertuin is weliswaar vies, maar overzichtelijk te kuisen. ’s Avonds brengt het qua lichtvoorziening kleine hindernissen met zich mee. Maar het kleine baasje zorgt voor een ‘app’ op mijn mobiel en Pippa kan met haar zwarte verschijning ook in het donker gevolgd worden. Ik voel me al een heel baasje.

Zo ook gisteravond, het ritme van eten en poepen begint steeds vastere vormen aan te nemen. Een seintje van Pippa en ik pak mijn mobiel en snel een sigaret en het nuttige kan met het ongezonde verenigd worden. Al lopend met mijn zaklampmobiel in de ene hand en de sigaret in de andere hand laten Pippa en ik elkaar ’s avonds uit. Echter gisteravond kwam ze niet meteen terug, ook niet na het rammelen met de hondensnoepjes. Ze was al wat onrustig door de ontdekking van een kikker, eerder die avond, maar nu leek ze echt in een ongewone staat van opwinding.

Ik vond haar in de periferie van de tuin, opgewonden korte blafjes uitstotend. Door de takken heen liep ik naar een stapel stenen en zag de oorzaak van de opwinding. Een parend kikkerstelletje werd belaagd door onze hond.

Wat moet ik doen? Moest ik snel mijn handen voor haar ogen doen, want seksuele voorlichting is toch wel wat vroeg voor een 13 weken oude pup. Moest ik de natuur zijn gang laten gaan, waarbij het recht van de sterkste gewoon geldt? Of zal ik het liefdesgeluk moeten beschermen tegen ons mogelijk te vroegrijpe Pippa. Ik wist het niet. In het donker maakte ik dus snel wat foto’s en dat was een hele opgave, want zaklamp en fotograferen gaat niet tegelijkertijd. Het resultaat van wat vrijblijvend flitsen ziet u op dit blog. Het feitelijk resultaat van de natuur in onze tuin kan ik als volgt omschrijven:

  1. De opwinding bij Pippa was groot, de mate waarin ze getraumatiseerd is, is nog onbekend.
  2. De kikkers wisten ongeschonden, en in een blijvende coïtus, te vluchten naar de vijver bij de buren.
  3. En ik heb een blogje erbij.

Je maakt wat mee als baasje. Onder stilzwijgende goedkeuring ligt ze naast mijn stoel en wordt dit blogje geschreven. Haar bijnaam is inmiddels ook al Zwarte Zwabber.

Advertenties

Over sprakeloosid

Sprakeloos, en verhalen over die sprakeloosheid, maar ook verhalen die me sprakeloos doen staan. Kortom, over politiek, maatschappij, boeken, eigen verhalen en soms iets over mezelf. Maar verhaalt niet ieder geblogt woord over mezelf. Kortom, sprakeloos verhalen.
Dit bericht werd geplaatst in Actueel Sprakeloos en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Faal ik als baasje door mijn pup seksuele voorlichting te onthouden?

  1. :-))))))) Ik denk eerder aan een ontwakend jacht instink.

  2. Grappige kruising! Hoe kom je er eraan?

    En blijf vooral de baas, daar houden honden van.

  3. sprakeloosid zegt:

    Antoinette, we hebben haar meteen een lappen speelgoedkikker gegeven, we houden het voorlopig nog op spelen. Als ze het baasje later maar niet als een ‘blog’kikker gaat aanzien.
    Tja, Catharine Anna Maria van Vliet, dat dachten we ook bij onze kinderen, weet niet of het helemaal gelukt is, maar we hebben inmiddels enige oefening.

  4. Marion zegt:

    Oh, heerlijke kost , ha,ha….
    Mooi geschreven !

  5. Appelvrouw zegt:

    Dat beestje is wel gauw opgewonden.
    Vind het wel flauw dat je een speelgoedkikker geeft, net als speelgoedmuizen. Geen wonder dat zo’n hond niet meer weet waar ie aan toe is.

  6. Pingback: Rohda in Babberich, het ging maar net | sprakeloosverhalen

  7. Pingback: Loopse teef | sprakeloosverhalen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s