Amerika doen, gadverdamme

Als ik mezelf in de spiegel bekijk, hoop ik een tolerante man te zien. Aan de andere kant, iedere columnist van welk niveau dan ook is in wezen een vervelende moralist. De betere columnisten weten hun boodschap goed te verpakken. Deze column is wat het verpakkingsaspect een heel matige column. Sterker nog mijn onverbloemde waarden en normen en vooral mijn onvervalste intolerante ergernis druipt ervan af. Iedere zin is er van doorspekt als ik niet uitkijk. Ik probeer ervoor te waken en de nuances te blijven zien. Echter, bij het horen dat iemand ‘Amerika heeft gedaan’ of op de vraag aan een willekeurige gesprekspartner ‘heb jij Amerika ook gedaan?’ krijg ik bijna spontaan uitslag en mijn zenuwstelsel wordt gekieteld zoals mierzoete jam een holle kies kan belasten. Amerika doen, gadverdamme.

Waarom zeggen mensen dat? Ik weet nog wel dat tot diep in de jaren tachtig er in Nederland heel schamper werd gedaan over Amerikaanse toeristen. Wanneer je ze sprak, dit was bijna onmogelijk want hun tijdschema was ongeveer 3 hoofdsteden per dag, hadden ze het over: ‘I’m doing Europe.’
Een mengeling van ongeloof, afschuw en medelijden was hun deel. Deze cultuurarme sukkels deden Europa en wij wisten wat dat inhield. Een luttel uurtje werden ze vrijgelaten in Amsterdam en als ze op tijd terug waren bij de bus, werden ze vervoerd naar Volendam of de Kinderdijk. ’s Middags lunchen in Antwerpen om vlak voor de overheerlijke French fries een blik te werpen over de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog in Noord Frankrijk. ’s Avonds slapen in Parijs, maar niet zonder het aanschouwen van de kanten onderbroeken en blote (liberale) tieten in de Moulin Rouge. De volgende ochtend nog even souvenirs kopen en dan met het vliegtuig naar Milaan, Rome of Barcelona. En zij ‘are doing Europe’ in die tijden.
Met nauwelijks gemaskeerde superioriteitsgevoelens bekeken wij, Europeanen, de cultuurarme Yanks alsof we allen geoefende antropologen waren. En nu ruim twintig jaar later ‘doet een groeiende groep Amerika’. Het is om spontaan de bibberkoorts van te krijgen.

Nu is het genoegzaam bekend dat als er één land is dat bewust of onbewust de Amerikanen (bijna) blindelings volgt, dat dit Nederland is. Volgens mij heeft dat iets met koopmannen en dominees te maken, maar dit terzijde. Een letterlijke overname van ‘doing Europe’ is natuurlijk ‘Amerika doen’, zo volgzaam zijn we natuurlijk wel. Maar als het nu alleen een taalkwestie is, dan zou ik er nog mee kunnen leven en niet geneigd zijn een stukje te schrijven. Volgens mij is er meer.

Ter vergelijk, u gaat op vakantie naar Zuid Frankrijk, de Spaanse Costa’s of Griekenland, hoe kondigt u dat aan in de kantine van uw bedrijf?”We gaan de Procence doen, of we overwegen Kreta te doen of wat te denken van we doen Andalusië.?’ Uw collega’s zullen u in het meest gunstige geval meewarig laten uitpraten. Zo niet als u aangeeft dat u Amerika wenst te bezoeken. Dan is het vanzelfsprekend dat u ‘Amerika doet’. U gaat er niet op vakantie, u heeft er geen prettig verblijf maar u doet Amerika. Wat is dat dan Amerika doen? Ik zou het niet weten hoor, tenminste als ik het vervolg hoor van het ‘Amerika doen’, dan hoor ik in principe niets anders dan welke willekeurige andere vakantiebestemming. Sommigen verkeren in een specifieke stad, vaak New York, anderen trekken door het land of tenminste een deel ervan. Het rondtrekken en verblijven op meerdere plaatsen zijn trouwens vaak ook al ‘deeldoegebieden’
Heb jij New York gedaan? En Las Vegas? Ik heb de Grand Canyon gedaan, en jij? En een volgende keer doe ik ook de Niagarawatervallen en overweeg Los Angeles te doen. Gadverdamme. Van mijn part duik je dagen in het stadsleven van New York, smijt je al je geld weg in Las Vegas, geniet je van de Niagarawatervallen, ziet de zon opkomen boven de Crand Canyon en reis je van staat tot staat, maar DOE het in vredesnaam niet.

Het staat zo armetierig, terwijl het vaak ook nog opschepperig bedoeld is ter vergroting van het eigen ego dat niet voldoende heeft aan een prettige vakantie in de Verenigde Staten, maar ‘Amerika moet doen’. Driewerf gadverdamme, gadverdamme en nog eens gadverdamme.

En ik doe nu een biertje om een beetje los te komen van mijn ergernis en zo mijn zenuwstelsel te doen laten rusten.

(Waarom weet ik niet, maar bij het verhuizen van blogs vanuit vkblog naar hier, in de mood van Amerika, aanleiding onbekend. U ook, lees en luister dan ook naar:

Bruce Springsteen – NY Serenade 

Boekbespreking van Richard Rosso/ Brug der Zuchten

Advertenties

Over sprakeloosid

Sprakeloos, en verhalen over die sprakeloosheid, maar ook verhalen die me sprakeloos doen staan. Kortom, over politiek, maatschappij, boeken, eigen verhalen en soms iets over mezelf. Maar verhaalt niet ieder geblogt woord over mezelf. Kortom, sprakeloos verhalen.
Dit bericht werd geplaatst in gouwe ouwe toppers en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Amerika doen, gadverdamme

  1. Pingback: Brug der Zuchten/ Richard Rosso | sprakeloosverhalen

  2. Pingback: Smerig blog met prachtige muziek/Bruce Springsteen NY-serenade | sprakeloosverhalen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s