Wandelen rond de hoogmis/ Martinuskerk te TWELLO

De plicht roept, zou ik kunnen zeggen om vandaag “mijn wandeling rond de hoogmis” gestalte te geven. Het is Roepingenzondag hoor ik tijdens de kerkdienst in Twello. Ik zal u eerlijk zeggen, ik had er nog nooit van gehoord. Wel van ‘roeping’ natuurlijk, maar dat er een heuse zondag voor in het leven is geroepen met een voorleesbrief van de Nederlandse Bisschoppenconferentie, dat verbaasde me hogelijk. Nu werd de brief niet voorgelezen, maar lag netjes achter in de kerk om meegenomen te worden. In die brief staat bijvoorbeeld:

‘Voor ieder mens heeft God een doel voor ogen. Ons leven hebben we gekregen van God om de liefde te weerspiegelen die er in God zelf is. Ons fundamentele roeping is de roeping tot de liefde.’

 

Vanuit de kerklaan met op de achtergrond de Bed & Breakfast Duistervoorde

Nu is mijn wandeling rond de hoogmis absoluut geen roeping, maar ik doe het graag en probeer er wat zorg en liefde in te steken. Vandaag dus naar Twello, het geboortedorp van mijn moeder. In Twello staat de Martinuskerk waar mijn moeder waarschijnlijk gedoopt is, waar mijn ouders getrouwd zijn en eveneens de kerk waar mijn grootouders hun de laatste eer is bewezen. Ze liggen beide begraven op het kerkhof naast de kerk. Het nabij Deventer gelegen dorp is ook de plaats waar mijn moeder intens moest bidden in de carnavalstijd om het Bourgondische katholieke Zuiden te behoeden voor een overvloed aan alcoholische zonden en wulpsheid.  De Martinuskerk is dus het doel van mijn wandeling vandaag.

Hoe krijg ik het voor elkaar, beide gebouwen ‘te laten vallen’?

De wandeling

De wandeling ging vandaag weer per auto en mijn inschatting dat ik er binnen een half uur zou zijn, was correct. Nadrukkelijk moest ik het thuisfront beloven me te houden aan de aangegeven snelheden, want de boetes ter gelegenheid van de wandeling naar Raalte liggen nog op het bureau om betaald te worden, drie stuks van meer dan €200, – in totaal. In een rustig tempo rijd ik naar Twello en uiteraard weer met het radioprogramma Vroege Vogels op de achtergrond. De vulkaanuitbarsting in IJsland komt ter sprake en vol enthousiasme krijg ik te horen dat de uitbarsting voor het ecosysteem in Nederland ook enorme voordelen heeft. In de minuscule asdeeltjes die nu gaan neervallen, zitten relatief grote hoeveelheden silicium, koper en zink die gemakkelijk oplossen in het water. Ze vormen daar een voedzame bron voor allerlei algen, die gegeten worden door piepklein andere micro-organismen. Langzaam maar zeker wordt via de vissen en vogels daarmee ook de menselijke voedselketen voorzien van deze belangrijke elementen. Via erosie van gesteentes doet de natuur er eeuwen over om deze stoffen vrij te krijgen, de vulkaan in IJsland geeft ons mogelijk voor jaren voldoende. Goed nieuws dus. Ze hebben ook droevig nieuws bij vroege vogels. Enige weken schreef ik tijdens mijn wandeling naar Raalte dat twee jonge Europese bizonstiertjes (wisents) elders werden uitgezet om de kudde aldaar gezond te maken. Ze zijn niet meer, ze hebben het niet overleefd en nu wordt onderzocht hoe dat komt. Veel tijd om te treuren heb ik niet, want Twello komt in zicht en ook Twello gaat mee in de vaart der volkeren, dus even opletten hoe ik ook al weer bij de kerk moet komen want er zijn verkeerstechnisch enige veranderingen. En alsof de ‘duvel’ er mee speelt, met het parkeren van de auto, beginnen de klokken de luiden. Ik ben dus op tijd. 

 

 

 

 

De Martinuskerk in Twello (Duistervoorde)

De toevoeging Duistervoorde had voor mij als kind een magische klank. Er is niet zoveel fantasie voor nodig dat je bij Duistervoorde een ietwat unheimisch gevoel krijgt. In gesprekken bij mijn grootouders tussen de verschillende ooms en tantes kwam de term Duistervoorde regelmatig voor. Ik wist amper waar het overging, maar met Duistervoorde was iets aan de hand. Buiten dat Duistervoorde de plek was waar de kerk in de tweede helft van de negentiende eeuw is gebouwd, was het uiteindelijk ook de residentie van de werkgever van mijn opa. Als timmerman was hij werkzaam in de vleesfabriek van IJsseldijk. Daarnaast had hij ook veel onderhoudswerkzaamheden te verrichten in de villa’s van drie broers IJsseldijk. Toen hij inmiddels gepensioneerd was, is een nazaat van de familie neergestreken op het landgoed Duistervoorde naast de Martinuskerk dus. Mogelijk dat de gesprekken tussen ooms en tantes niet alleen gingen over het kerkelijk gezag, maar ook het wereldlijke gezag van de werkgever gingen. Religieus en wereldlijk gezag concentreerde zich in Duistervoorde. En dat er ontzag was voor de werkgever moge duidelijk zijn. Zo gaat er in de familie, of in ieder geval bij mijn moeder het verhaal de ronde dat mijn oma in de jaren vijftig een fiets kocht met verchroomde velgen. Alleen de vrouw van de baas had in het dorp zo’n fiets, dus oma kon onverrichter zaken terug naar de fietsenmaker voor een goedkoper modelletje. Waar haalde ze de hoogmoed vandaan?

De geschiedenis van Duistervoorde gaat terug naar 1358 met de familie van Apeldoorn tot een Amsterdamse bankier in de negentiende eeuw die uiteindelijk het huis op Duistervoorde zijn huidige vorm gaf. De gronden die erbij hoorden zijn voor een deel aan de katholieke kerk verkocht. Zij bouwden in die periode in rap tempo vele neogotische kerken, in Twello dus de Martinuskerk. Het huis van de familie IJsseldijk is inmiddels ook weer verkocht en momenteel wordt er een Bed & Breakfast gerund.

 

 

 

 

 

Bed & Breakfast Duistervoorde

 

De dienst

Ruim op tijd zit ik in de lichte kerk die door de invallende zon lenteachtig aandoet. Het koor is een beetje aan het repeteren, terwijl de mensen binnenstromen, hoofdzakelijk dezelfde generatie kerkgangers als overal. Gelijk met mij komt een gezin binnen met twee (bijna) volwassen dochters, de uitzonderingen die de regel bevestigen. Zij zitten in bank twaalf aan de linkerkant gezien vanaf de uitgang. Hoewel de dames geen tekenen van ziekelijke bewegingsdrift vertonen, piept hun bank of voetenbank erg hinderlijk gedurende de hele mis. Verder zoek ik in het koor naar tante R. maar kan haar niet vinden. In een moment van onoplettendheid komen oom A en tante G wel binnen, tenminste ze zitten er opeens. Ze zien mij niet, maar ik zal ze na de dienst zeker de hand even schudden.

De dienst wordt gedaan door een pastoor met een licht buitenlands accent en een lector, respectievelijk pastoor Kantoci uit Kroatië naar later blijkt en mevrouw T. Linthorst. Bij het openingswoord maakt pastoor Kantoci duidelijk dat het hem ook is opgevallen dat de lente echt begonnen is.

In zijn preek heeft de pastoor het nadrukkelijk over de negatieve publiciteit die aanhoudt over de katholieke kerk. Hij haalt de zinsnede ‘God leidt ons niet in bekoring’ aan en vraagt de bisschoppen en de Paus moed te hebben om het falen van priesters, zij dus die de bekoring niet hebben kunnen weerstaan, toe te geven. Alleen daarbij heeft de katholieke kerk baat en een goede toekomst.

Ik bedenk me dat het best moeilijk is om iedere keer over seksuele escapades van anderen te moeten spreken, terwijl je eigenlijk niet meer wil zijn dan een herder van een lokale geloofsgemeenschap, tenminste ik mag aannemen dat ook pastoor Kantoci die roeping heeft. De rest van de dienst doet me vooral denken aan de diensten zoals ik ze ken vanuit de jaren zeventig, blijmoedig maar weinig verrassend.

“Old school” zouden mijn kinderen zeggen.

Ik heb tijd om eens rond  te kijken. De combinatie van glas-in-loodramen en het zonlicht doet zijn werk en ik ben vastbesloten daar straks een foto van te nemen.

 

 

 

 

 

Poging om de kleuren van het glas in lood te pakken.

De collecte wordt in Twello een ‘één euro-collecte’ genoemd. Opvallend, die vaste afspraak en omdat ik als laatste in de rij ben voor de collecte en het mandje in de bank voor me zet, kan ik ongegeneerd kijken naar de opbrengst. Niet iedereen houdt zich aan de afspraak, menig kerkganger heeft twee euro gegeven. Ook zie ik een aantal kleinere muntstukken, maar ik durf die muntstukjes niet snel te tellen om te kijken of het precies een euro is.

Tijdens de communie, deze keer zonder wijn, heb ik oogcontact met mijn oom en tante. Terwijl de kerkgangers naar voren schuifelen, verlaat de organist zijn kerkorgel en loopt naar een piano aan de andere kant. Tot mijn verrassing speelt hij een popsong van Lionel Richie, volgens mij ‘Say you, say me’. Heel verrassend en mooi gespeeld. Ik neem me voor om thuis de liturgische waarde van het lied te onderzoeken.

De ontmoeting

Na afloop is er koffie in de kerk en met mijn oom en tante nemen we de laatste wederzijdse wetenswaardigheden van neven en nichten door. Ze vroegen zich af of ik verdwaald was. Ik laat maar in het midden of dat betrekking heeft op mijn verschijnen in hun kerk of in de kerk in het algemeen.

Mijn oom, genetisch behept met belangstelling voor geschiedenis en net als meer mensen van moederskant met twee hele rechter handjes leidt me snel door de kerk en is erg enthousiast over een smeedijzeren preekgestoelte waarin de beeltenis van de Heilige Martinus van Tours is te zien, terwijl hij de helft van zijn mantel aan een zwerver geeft. De andere helft was immers niet van hem en kon hij dus ook niet weggeven.

 

 

 

 

 

 

Heilige Martinus van Tours in ijzersmeedwerk

Na afloop rijd ik naar het huis van mijn oom en tante die inmiddels in een seniorenappartement wonen. Ik was er nooit geweest want tot voor kort bewoonde de oudste broer van mijn moeder het ouderlijk huis, dat inmiddels tegen de grond is gegaan.

En zoals familiebanden kunnen gaan, ondanks het beperkte directe contact, zijn ze toch heel vanzelfsprekend. En dat is mooi.

 

 

 

Huis van opa en oma, later oom en tante en inmiddels tegen de vlakte. Foto’s in het kozijn van het zolderraam boven de schuur.

De wandeling terug

De diepere betekenis van het liedje van Lionel Richie blijft me bezig houden. Het gaat in ieder geval over liefde en dat is ook mooi. Ik zoek er verder maar niets achter. Al rijdend zie ik in de weilanden dat de paardenbloemen gezelschap hebben gekregen van pinksterbloemen. Het is echt lente en dat is in ieder geval prettig.

 

 

 

 

 

Andere wandelingen:

Hoe het begon; H. Remigius, Duiven; Andreasparochie, Groessen; Pauluskerk, Raalte; Abdij Sion, Diepenveen; Werenfriduskerk, Westervoort ; St. Antonius Abt Parochie, Loo; St. Stevenskerk, NijmegenMartinuskerk, Twello ; St. Mary -Star of the Sea Church, Hasting (GB); Ned. Herv. Kerk, Achlum; Kölnerdomkirche, Keulen; Stephanuskerk, Borne ; Vrij Katholieke Kerk ChristusPantocrator, Raalte, Stephanuskerk, Heel

Advertenties

Over sprakeloosid

Sprakeloos, en verhalen over die sprakeloosheid, maar ook verhalen die me sprakeloos doen staan. Kortom, over politiek, maatschappij, boeken, eigen verhalen en soms iets over mezelf. Maar verhaalt niet ieder geblogt woord over mezelf. Kortom, sprakeloos verhalen.
Dit bericht werd geplaatst in Zin en zo of noem het spiritualiteit en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

16 reacties op Wandelen rond de hoogmis/ Martinuskerk te TWELLO

  1. Pingback: Wandelen rond de hoogmis, St. Stephanuskerk te Heel (L) | sprakeloosverhalen

  2. Pingback: Wandelen rond de hoogmis: Vrij Katholieke ChristusPantocrator Kerk te Raalte | sprakeloosverhalen

  3. Pingback: Wandelen rond de hoogmis. Stephanuskerk te BORNE | sprakeloosverhalen

  4. Pingback: Wandelen rond de hoogmis. Kölnerdomkirche te Keulen | sprakeloosverhalen

  5. Pingback: Wandelen rond de hoogmis. Neder. Herv. Kerk te Achlum | sprakeloosverhalen

  6. Pingback: Wandelen rond de hoogmis St. Mary -Star of the Sea Church te Hastings(GB) | sprakeloosverhalen

  7. Pingback: Wandelen rond de hoogmis. St. Stevenskerk te NIJMEGEN | sprakeloosverhalen

  8. Pingback: Wandelen rond de hoogmis/ St. Antonius Abt Parochie te LOO | sprakeloosverhalen

  9. Pingback: Wandelen rond de hoogmis. Werenfriduskerk te WESTERVOORT | sprakeloosverhalen

  10. Pingback: Wandelen rond de hoogmis./Abdij Sion te Diepenveen | sprakeloosverhalen

  11. Pingback: Wandelen rond de hoogmis. Pauluskerk te RAALTE | sprakeloosverhalen

  12. Pingback: Wandelen rond de hoogmis. Andreasparochie te GROESSEN | sprakeloosverhalen

  13. Pingback: Wandelen rond de hoogmis: H. Remigiuskerk DUIVEN | sprakeloosverhalen

  14. kees zegt:

    Dag,

    Wat leuk om dit te lezen! Speurend naar de roots van mijn familie IJsseldijk kom ik jouw verhaal tegen. Met belangstelling gelezen. Ik kreeg alleen niet de link geopend “de geschiedenis van Duistervoorde”. Jammer. Bestaan die link nog wel?

    Groet,
    Kees

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s