Met je tijd meegaan, gadverdamme

En ja, hoor dat was ie weer! Een korte, alles verdovende woordflits, het tolde enkele luttele seconden in mijn hoofd en de kiem van een nieuw blog is geboren. Het ‘groen en geel’ ergeren aan een taalkundige uitspraak en vooral de wereld die er achter ligt en we kunnen weer aan de slag. Kunnen aan de slag? We moeten weer aan de slag, want als de jeukopmerking ‘je gaat niet met de tijd mee’ op mijn pad komt, dan is er geen weg meer terug. Aldus geschiedde naar aanleiding van mijn stukje ‘Geen Stijl of Geenstijl, that’s the question.’. (nog niet beschikbaar op dit moment op  ‘sprakeloosverhalen’


Wat is dat nu met de tijd mee gaan? Betekent het dat je horloge niet meer doet? Of dat je de agenda van 2008 nog in je werktas hebt zitten? Nee, natuurlijk niet. Als tegen je gezegd wordt, ‘je gaat niet met de tijd mee’ dan impliceert het dat je een eigenwijze, vastgeroest, inflexibele ouwe zeur bent met een chronisch gebrek aan gevoel voor de tijdsgeest. Je bent op zijn minst een maatschappelijke loser die aan alle kanten ingehaald wordt ‘als je niet met de tijd meegaat.’

Welke tijd, wiens tijd en waar naar toe gaat die tijd en vooral wie bepaalt die tijd? Kijk, dat zijn nu eens vragen die gesteld moeten worden door de lieden die vinden dat je met je tijd moet meegaan. Iedere vorm van kritiek wordt gepareerd dat je niet met de tijd meegaat. Moet ik meegaan met een amorfe massa die in een ratrace hun uiterste best doet om maar mee te gaan met de tijd, ongeacht of het bij hen past? De angst om niet met de tijd mee te gaan, is dus zo verlammend dat kritiekloos iedere hype of gril wordt aangewend om maar mee gevoerd te worden in het Grote Niemandsland, de tijd.
Gadverdamme nee, dan bepaal ik mijn eigen tijd wel en ik weet zeker dat ik dan nog voldoende mee meander in het hier en nu. Heel eigentijds ga ik mee met de flow, ik moet wel want ik ben Don Quichot immers niet. Het betekent echter niet dat ik overal achter aan moet hobbelen, achter het ondefinieerbare begrip tijd.

Het begint al met het relatief onschuldige modebewustzijn dat ons vanaf kinds af aan wordt ingeprent. Bruin is de herfstmode, warmrode kleuren overheersen in de winter, de lente is een retroperiode met paarse tuinbroeken en de zomer van 2009 dragen we bloemen. Als je die warme groene trui van 2006 nu nog draagt, ga je niet me je tijd mee. En ook hier geldt dat ik echt niet in de verkleedkist van mijn opa op zoek ben naar een plusfour omdat ik tegen het eigentijdse ben. Ook ik conformeer me aan het aanbod van nu en zal over dertig jaar op foto’s te zien zijn als ‘typisch 2009′.  Met de tijd meegaan is dus niet hollen achter de nieuwste (jeugd)mode zoals menig vrouw of midlifeman doet. Het is namelijk pathetisch om op je veertigste de nieuwste gadgets nog te moeten aanschaffen, een legging over je te dikke reet te trekken of met een nauwsluitend shirt je bierbuik te exhibitioneren, alleen om maar met je tijd mee te gaan. Driewerf gadverdamme.

Een ander voorbeeld is de verloedering in omgangsvormen? Of dit nu in de politiek, media of het sociale leven is, ik constateer verwildering van omgangsvormen, heel eigentijds. Maar is het antwoord dan meegaan in die stroom? ‘Zo is het nu eenmaal tegenwoordig, dus ik ga maar met de tijd mee en gedraag me ook lomp, onbehouwen en egocentrisch. In de politiek zie je die verschuiving bij vele partijen optreden, zonder twijfel. In het maatschappelijke verkeer constateer ik in een pessimistische bui hetzelfde en op tv en internet ‘moet alles dus maar kunnen’ (ook als zo’n jeukopmerking: Moet kunnen!) om vooral maar te tonen dat je met de tijd meegaat. Als dat de norm is van met je tijd meegaan, dan ben ik trots op de classificatie ‘eigenwijze, vastgeroest, inflexibele ouwe zeur met een chronisch gebrek aan gevoel voor de tijdsgeest.
 
Met je tijd meegaan, gadverdamme!!!

Advertenties

Over sprakeloosid

Sprakeloos, en verhalen over die sprakeloosheid, maar ook verhalen die me sprakeloos doen staan. Kortom, over politiek, maatschappij, boeken, eigen verhalen en soms iets over mezelf. Maar verhaalt niet ieder geblogt woord over mezelf. Kortom, sprakeloos verhalen.
Dit bericht werd geplaatst in Talig sprakeloos en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Met je tijd meegaan, gadverdamme

  1. Roelf Dijkhuis zegt:

    Vele malen erger vind ik de modernere variant van deze uitdrukking:
    ” Jezelf opnieuw uitvinden.”

  2. sprakeloosid zegt:

    Ik kan je niet persoonlijk tippen Roelf, zie geen email, maar je wordt op je wenken bediend –> bit.ly/18sAQx2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s