Mijn eerste twitterpasjes, snoezig hè

Laten we vooral eerlijk zijn. Het is Jolande Sap die mij op Twitter heeft gekregen. Die eer komt haar, voor de rest was het louter frustraties als het gaat om Jolande Sap en GroenLinks. Verbijstering en ongeloof waren mijn deel. Eenmaal op Twitter was Sap snel gevonden alsmede het GroenLinks geweten Ineke van Gent. Mijn aanwezigheid heeft de geschiedenis niet kunnen keren. Maar de eerste pasjes zijn gezet, mijn tweet verwijzend naar een galspuwend stukje over GroenLinks. Snoezig hè.

 

 Twitteren en in het kielzog Facebook, of misschien wel andersom, zijn inmiddels verworden tot de wapens van een volwassen hedendaagse revolutie. Jongeren, ook buiten de Westerse wereld, hebben hun weg gevonden om starre dictators te breken. Soms is de loop van een geweer nog sterker (Iran), maar in Egypte hebben de sociale media een belangrijke rol gespeeld om Mubarak te breken. They walk like real Egyptians. Ook ik heb mijn steentje bijgedragen na bijvoorbeeld de teleurstellende toespraak van 10 februari 2011. Het kan zomaar zijn dat mijn bijdrage een functie heeft gehad?

En toch heb ik Twitteren en Facebook lang afgehouden. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Dat was al bij de mobiele telefoon. Ik lag al snel in een deuk om de pedanterigheid van mobielbezitters eind jaren negentig. Het publieke domein was verworden tot een grote huiskamer waarbij je gewild of ongewild getuige was van de meest genante gesprekken. Ik wilde helemaal niet bereikbaar zijn en eigenlijk wil ik dat nog steeds niet. Mijn naasten dachten daar wezenlijk anders over. In het begin was ik slechts voor hen bereikbaar, maar er is sprake van een glijdende schaal en ook anderen, zelfs zakelijke bellers, weten inmiddels mijn nummer. Ik neem me heilig voor het Twitteren echt alleen vanaf de computer te doen, want de maatschappij is al zo autistisch aan het worden. De druk om van alles te moeten weten en meteen weer uit te spugen naar de rest van de wereld is gekmakend. In de trein kijk ik wel naar buiten of naar anderen. Op vakantie lees ik een boek of bezoek een museum. Hoe zal ik over deze boude uitspraak terugkijken over tien jaar?

 

 Goed, het eerste stapje is gezet. En dan is de wereld ineens best groot. Ik denk dat een dreumes zich zo ongeveer moet voelen bij de eerste pasjes. En al snel wil je dan verder. Wie wil je volgen en waarom? Zullen er mensen zijn die jou willen volgen? En als die verhouding erg scheef is, wat doet dat met je ego? Om met dat laatste te beginnen. Het zal me een worst wezen, hoewel? Eén van de doelen is ook om mijn blogs onder aandacht te brengen, nu de volkskrant in al haar wijsheid heeft besloten om de vkbloggemeenschap per 1 maart 2011 op te heffen. Nu is bloggen misschien wel voor oudere jongeren en dus hopeloos ouderwets, maar het was/is wel mijn ding. De veiligheid van een relatief zekere groep lezers is bevredigend geweest de afgelopen jaren. Via Twitter en Facebook probeert een ieder de gemaakte contacten bij het vkblog in leven te houden onder het mom ‘word je mijn vriendje, dan zal ik die van jou worden.’

Ik ben wel dapper genoeg om mijn spamvolgers eruit te wissen ondanks dat daarmee de verhouding wel wat triest is. Kan mij het ook schelen, ik observeer liever, dan geobserveerd te worden. Maar iedereen moet wel naar mijn stukjes komen. Het gemiddelde aantal hits per dag op het vkblog was 150 en daar kom ik nog lang niet aan.

 

Natuurlijk gaat mijn eerste belangstelling uit naar politici. Wat hebben ze te zeggen en genereren hun tweets nog stukjes voor me? Van de belangrijkste partijen heb ik een aantal twitteraars gevonden. Eigenlijk is dat best raar je zegt daarmee ‘ik vind je interessant om te volgen’. Dat doe je toch niet in het echte leven, tenminste ik niet. En dan zomaar, een wildvreemde aanspreken? Het idee en de brutaliteit. Maar het gebeurt. Zo was mijn verbazing over een stuk in De Gelderlander op de voorpagina erg groot. Nieuwe studies zouden uitwijzen dat scharrelkippen, weidekoeien en varkens in modderpoelen minder welzijn beleefden aan hun leven dan de meer geïndustrialiseerde soortgenoten. Dus meteen reageren middels een blogje en dat via Twitter en Facebook de wereld in geholpen. Blijkt er een groep twitterdieren te zijn die me meteen wisten te spotten. Ik werd al gevolgd door volgzwijn, twarken sprak mij aan en ook volgkonijn meldde zich. Na het stukje verdween volgzwijn echter uit mijn twitterleven, maar toen ik even in de twitterwereld mijn verbazing uitriep, hebben volgzwijn en ik blijkbaar een gedoogakkoord gesloten. Leuk hè. Nu ben ik geen voorstander van de partij van de dieren, integendeel. Volgzwijn gaf echter via een gerichte tweet onderricht aan mij.

 

Ik blijf echter denken als ik prioriteiten moet stellen, kies ik voor mensen en niet voor dieren. Waarom moet ik me druk maken over het psychisch welzijn van dieren, terwijl onze eigen jeugdzorg niet voldoet of mensen in vele landen op aarde eigenlijk geen humane bestaansmiddelen hebben? Misschien is de mens wel de veroorzaker, maar dan moet je ook beginnen bij de mens en niet gaan projecteren door dieren te vermenselijken.

Ik weet niet of ik bij de twitterdieren nu nog respons krijg of dat na lezing van dit stukje de hele ark van Noach achter me aankomt. We zullen zien.

 

Als ik aangesproken kan worden, misschien durf ik zelf ook wel eens de drempel te slechten. En ja hoor, terwijl Egypte hot news was op tv, facebook, twitter en o ja, zelfs in Egypte zelf, rolden de tweets over Mubarak en Egypte over mijn scherm. De wereld komt letterlijk je huis inrollen en je hebt bijna de indruk deelgenoot te zijn. Heel vervreemdend is dat vind ik. In al mijn spontaniteit reageerde ik op een tweet van Sharon Dijksma (PvdA). Ik heb geen antwoord gekregen, maar misschien doet ze er wat mee. Misschien ook niet.

 Zo moest ik gisteravond glimlachen om Ineke van Gent die moe, maar voldaan haar dag beschreef en opgetogen was met een ‘verse’ NRC die in de trein van Zwolle naar Groningen lag. Zo lief. Maar volgens mij heeft ze de krant niet gelezen, want ze twitterde er nog vrolijk op los.

Even overwoog ik Monique Samuel ook nog aan te spreken. Jeugdig, enthousiast en vooral heel geëmotioneerd was ze bij Pauw & Witteman en loste haar belofte in dat ze zou gaan buikdansen op tafel bij haar gastheren. Het leverde haar honderden nieuwe volgers op en dat zal nog wel even voortduren. Ook ik vond haar in de Twitterarena. Toch is het dan weer gênant om als veertiger haar persoonlijk een tweet te sturen. Ik denk dat haar mailbox vol zit met penopauzers, daar wil ik dan niet bijhoren.

 

Zo, dat waren mijn eerste pasjes in de wereld die Twitter heet. Ik heb niet jaren onder een grote steen geleefd, maar ik moet zeggen, het is wel een medium dat er voor zorgt dat de wereld anders belicht wordt. Je kunt hier zelf  invloed op uitoefenen. Je komt op terreinen die je anders niet zo snel zou betreden. Zo heeft een tweet bij André Rouvoet er voor gezorgd dat ik nu via de mail het Nederlands Dagblad ontvang. Niets mis mee en een zeer lezenswaardig stuk over de nieuwe media in relatie tot de ‘oude kranten en tijdschriften’ zal op korte termijn nog een blogje opleveren. De arrogantie van redacteuren en de onkunde om de nieuwe media, en daarmee de lezer, niet te kunnen integreren in hun werk, zal ze uiteindelijk de das omdoen. Het volkskrantblog is binnenkort niet meer, maar ik zal mijn best doen mijn pennenvruchten geïntegreerd de wereld in te krijgen, of in ieder geval mijn wereld. Hoe groot die gaat worden, weet ik nog niet. Twitter is in ieder geval een hulpmiddel. De eerste pasjes zijn gezet, nu nog goed leren lopen.

Advertenties

Over sprakeloosid

Sprakeloos, en verhalen over die sprakeloosheid, maar ook verhalen die me sprakeloos doen staan. Kortom, over politiek, maatschappij, boeken, eigen verhalen en soms iets over mezelf. Maar verhaalt niet ieder geblogt woord over mezelf. Kortom, sprakeloos verhalen.
Dit bericht werd geplaatst in Actueel Sprakeloos en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

18 reacties op Mijn eerste twitterpasjes, snoezig hè

  1. Aad Verbaast zegt:

    Leuk verhaal. We hebben het er maar druk mee 😉

    • sprakeloosid zegt:

      Heel druk Aad, ze zeggen wel eens dat veranderingen ook nieuwe uitdagingen gaat krijgen, want zeg nu eerlijk, was jij aan het twitteren en facebooken geslagen zonder einde vkblog? Maar het is wel zoeken. In mijn stuk heb ik het over een artikel in het Nederlands Dagblad, dat gaat één van mijn laatste blogs worden, als het nog gelezen wordt……..groet

  2. Pingback: Blog In Blik » Mijn eerste twitterpasjes, snoezig hè?

  3. Noa zegt:

    40 ger?
    Nou dan is ons leeftijdsverschil verwaarloosbaar!

  4. beusekom zegt:

    Een erg lang leuk blog. Stalken en gestalkt worden, dat is een typische bloggerseigenschap. Bij het twitteren zou ik toch meer gebruikmaken van de functie ‘retweet’. Dan kunnen degenen die jou niet volgen ook je reactie lezen.
    Ik heb tenminste het idee dat het zo werkt.

    • sprakeloosid zegt:

      Ik durf het nog niet te zeggen, retweet blijft toch in hetzelfde kringetje als je dat bij jezelf doet? Een ander zou mij moeten retweet’en om nieuwe volgers te bereiken. Och ik zei al ik moet nog leren lopen.
      Dank voor je lovende woorden

  5. Thirza zegt:

    Welk recht hebben wij mensen om dieren als tweederangswezens en zelfs als gebruiksobjecten te behandelen? Alleen al in Nederland sterven jaarlijks 500 miljoen dieren na een kort en ellendig leven in de bio-industrie. Waarom wel iets doen voor mensen die het moeilijk hebben, maar niet voor dieren? Zoals Gandhi al zei, kun je de beschaving van een samenleving afmeten aan de manier waarop er met dieren wordt omgegaan.

    • sprakeloosid zegt:

      Omgang met dieren geeft inderdaad de beschaving aan.
      Vermenselijken van dieren, mensen veronachtzamen (doe je al door prioriteiten te stellen) geeft de mate van degeneratie van een samenleving aan.

      • Thirza zegt:

        Begin dan maar bij de mens als veroorzaker van massaal dierenleed en verwoester van deze planeet.

      • sprakeloosid zegt:

        veroorzaker van mensenleed, onvermogen om netjes te delen, onvermogen om compleet mens te zijn, te stom om rentmeesterschap netjes te regelen, dierenlied, vervuiling etc. een andere volgorde en geen degeneratie pur sang. Alles oppakken dat gaat waarschijnlijk niet, dus ergens beginnen. Kies je prioriteiten

      • Thirza zegt:

        Ondertussen heb je nog steeds niet uitgelegd waarom je prioriteit geeft aan de mens, die juist de veroorzaker is van alle ellende zowel bij zijn eigen soort, de andere soorten en zijn leefomgeving.

      • sprakeloosid zegt:

        Omdat ik het mijn heilige plicht vind om met alles dat in me zit, degeneratie tegen te gaan, of op zijn minst geen bijdrage te leveren hieraan.

      • Thirza zegt:

        Op Twitter is van een “heilige plicht” niet veel te merken, eerder van een weigering om je eigen standpunt te verdedigen.

        Je oordeel over dierenbeschermers getuigt van weinig respect:

        “Net jehovas, zelfs met respect niet weg te krijgen en je verdedigen voor hun eigen gedachtenkronkels,.pas op,.deur dicht”

        Valt me erg tegen van iemand die voor de Volkskrant mag schrijven.

      • sprakeloosid zegt:

        Beste Thirza, voor mij is de PvdD gelijk aan SGP als het gaat om onwrikbaarheid en buitennissige standpunten. De SGP blijft hierin binnen eigen kring, dus daar kan ik mee leven. De PvdD heeft stalkneigingen (en dan doel ik nog niet eens op twitter), is agressief in benadering en veroordelingen en dusdanig van het eigen gelijk overtuigd dat een discussie niet mogelijk is. De toon staat me per definitie niet aan, de propaganda wordt te eenzijdig gebruikt (vergelijkbaar met fundamentalistisch eenzijdige anti arbortus terroristen).
        Als je het uitgangspunt dat voor mij de mens voorop staat in zijn omgeving weliswaar (milieu en dierenwelzijn) niet respecteert en kan begrijpen, dan heeft iedere vorm van discussie geen zin. Ik vind daarwerkelijk dat de PvdD staat voor degeneratie van een samenleving, zoals de PVV staat voor desintegratie van de samenleving. Als deze argumentatie voor je niet voldoende is, dan houdt het op. De PvdD schiet zijn doel voorbij door het fundamentalisme. Die beeldvorming heb ik jaren, en wordt zij het nu nog in milde vorm door de twitterdieren, bevestigd. Alleen al de veroordeling dat ik niets op heb met dierenbeschermers. Dierenbescherming is niet gelijk aan PvdD, integendeel, dierenbescherming over de hele linie heeft meer last van de PvdD.
        Ik wens je buiten je politieke strijd overigens wel het beste toe.

  6. Thirza zegt:

    Het een sluit het ander niet uit. Oplossen van mensenzaken is de prioriteit van de andere politieke partijen die de mens centraal stellen. Partij voor de Dieren is de enige partij die opkomt voor de rechten van dieren zonder deze ondergeschikt te maken aan het (economische) belnag van de mens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s