Laatste concert Willy Deville in Nederland

 Er is in Nederland een hoogwaardigheidsbekleder die in het  recente verleden beweerd heeft dat ‘De Nederlander niet bestaat.’ Bijna alle ‘Nederlanders’ zijn over haar heen gevallen. Ik vond toen dat ze verkeerd begrepen is en dat heb ik ook in een column betoogd. Met bovenstaande inleiding heb ik een aardig bruggetje geslagen naar deze muziekcolumn/ recensie vind ik zelf, want verder zal ik niet meer over de uitspraken van prinses Maxima spreken, alleen nog dit.

‘Als Gelderlander, Oosterling of zo u wilt Provinciaal, ik vind het allemaal goed, want wie provinciaal denigrerend in de mond neemt, mag van mij aannemen dat ik dit als een geuzenaam beschouw. Dus als Gelderlander moet ik toch constateren dat de Amsterdammer beslist anders is dan De Gelderlander.’ We kwamen er vanzelf weer achter.

Goed op 7 juli 2008 was het zover, na vele mitsen en maren bij voorgaande concerten van Willy Deville, hadden we, het echtpaar Sprakeloos, kaartjes voor het concert van Deville in Carré, Amsterdam. Voor mevrouw Sprakeloos een langgekoesterde wens en Sprakeloos zelf vond de Cd’s die hem ter beschikking stonden mooi, maar van een echte fan was zeker geen sprake.

Ruim op tijd kwamen we aan op het station van Weesp om daar het laatste stuk met de trein naar het Centraal te reizen. Parkeren in Amsterdam zien we als Oosterlingen niet zo zitten. In de hoofdstad aangekomen moeten we ook altijd even acclimatiseren. De drukte op het Station en de directe omgeving zijn we niet gewend. De verscheidenheid aan mensen is echter altijd weer innemend en een waar festijn om alleen daarom in Amsterdam te zijn. Het moet trouwens gezegd worden dat de stad schoner, veiliger en prettiger oogt dan een aantal jaren geleden. Met de stroom toeristen togen we naar De Dam en besloten daar de winkelstraat in te gaan die recht tegenover het Paleis loopt, richting de Amstel, op die manier zouden we zeker op een prettige manier in de buurt van Carré belanden. Als u me nu vraagt hoe deze straat heet, ik zou het echt niet weten. Daarin onderscheid ik me van veel andere provincialen, want ook Amsterdam barst van niet Amsterdammers, die vooral meteen hun wereldburgerschap willen tonen. Ze doen net of ze Amsterdam als hun broekzak kennen. Ik niet en ik schaam me er ook niet voor om met een kaartje te lopen of de weg te vragen. Ik kan namelijk kaart lezen en ondanks een licht aanwezige oostelijke tongval lukt het me iedere keer weer om me verstaanbaar te maken. Carré was dus zo gevonden en goede eetgelegenheid iets minder, maar we kwamen in de ‘Eterij de Piste’ terecht, op een steenworp afstand van Carré.

Dit etablissement viel op om twee redenen. Allereerst de luidruchtigheid van een aantal zeer autochtone Amsterdammers. Zonder gêne konden we meegenieten van de levensverhalen en bevindingen van deze Mokumers, die eigenlijk net als wij een rustig hapje wilde eten. De opzienbarende luidruchtigheid was ons in de trein naar het Centraal Station ook al koud op ons dak gevallen. Een stel wannebee artiesten besprak op hoge toon de onredelijkheid van de platenindustrie. Vooral hun eigen miskende kwaliteiten werden nadrukkelijk de coupé in gestrooid. Wij waren niet erg ontvankelijk om hun ego’s te strelen, meer dit terzijde.

 De tweede reden dat deze eetgelegenheid opviel, dit keer in negatieve zin, was de slechte kwaliteit. Er werd louter fabrieksvoer geserveerd voor veel te veel geld. Kijk zo provinciaal ben ik dan weer niet door louter tevreden te zijn met aardappels, vlees en groente onafhankelijk van de kwaliteit. Eigenlijke een zeer dikke onvoldoende. De volgende keer zoeken we een Surinaams eethuisje in of nabij het centrum. Wie een tip heeft, maak me Sprakeloos.

Dan het concert, Willy Deville, een groot artiest met een betrekkelijke kleine, maar trouwe groep fans. Na het concert ben ik er een van. DeVille staat bekend om de absorbitante hoeveelheid middelen die hij in zou nemen of in ieder geval heeft ingenomen in het verleden. Gezien de reeks concerten die hij in heel Europa achter elkaar geeft, lijkt dit bijna onmogelijk. In het weekend stond hij nog in Spanje te spelen, vandaag in Parijs en morgen in Italië. Met te veel alcohol en drugs zou zo’n zwaar programma niet lukken.
Ook zou hij bekend staan om zijn chagrijn tijdens het optreden. Ik heb het niet waargenomen, integendeel. De passie voor muziek spatte het podium af op ongeëvenaarde wijze. Zijn muziekstijl kent invloeden van bluesriffs, latin en country en pure rock. Een echte live artiest die op het podium iets toevoegt aan zijn toch al prachtige Cd’s. Willy DeVille heeft een stem, die rouw en vlijmscherp door merg en been gaat. Een echte artiest. Daarbij maakt het niet echt uit dat hij eruit ziet als een verouderde versie van professor Sneep in de boeken van Harry Potter.

Wat mij betreft dus een echte aanrader. (zie hieronder)

Advertenties

Over sprakeloosid

Sprakeloos, en verhalen over die sprakeloosheid, maar ook verhalen die me sprakeloos doen staan. Kortom, over politiek, maatschappij, boeken, eigen verhalen en soms iets over mezelf. Maar verhaalt niet ieder geblogt woord over mezelf. Kortom, sprakeloos verhalen.
Dit bericht werd geplaatst in Muziekcolumns en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Laatste concert Willy Deville in Nederland

  1. sprakeloosid zegt:

    Het is toch wat, teruglezend, hebben ze van youtube in een keer een andere clip eronder gezet, ik weet niet wie Suzanne is. Bij gelegenheid zal dat nog maar weer eens recht zetten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s