Albapad, te mooi voor selfies

De herfst hangt in de lucht, maar het was nog voldoende veelbelovend om een klompenpad te trotseren. In Oosterhuizen bij Apeldoorn begint het Albapad en ik loop al even vooruit op de eindconclusie, een hele fijne wandeling hebben mijn meissie en ik gemaakt. Genoten van de afwisseling, bos, coulissen en open velden. Tijdens deze wandeling werd mij weer eens duidelijk hoe behoedzaam in Nederland omgegaan moet worden met de spaarzame ruimte. Maar op minder dan 50 meter van de A50 loop je toch in een prachtig stukje bos. Toegegeven, allesomvattende stilte was er niet, maar vogels waren duidelijk te horen, boven het wegverkeer. En hoe was het vroeger trouwens, toen maakte een stoomtrein toch ook ontzettend veel herrie. De stoomtrein hebben we niet gezien vandaag, mogelijk rijdt de trein ook niet in het coronatijdperk, het station onder de A50 voor betere tijden was weer een van de verrassingen tijdens de wandeling.

Ik noemde het al, de herfst hangt in de lucht, maar niet alleen de herfst. Hier en daar pakten in de verte donkere wolken zich samen. Een regenbui of stortbui is niet gevallen. Maar de donkere luchten symboliseerden voor ons ook een beetje de ongelooflijk stomme streek die onze koning heeft uitgehaald. Wanneer zullen de gevolgen van zijn onnadenkende (ik hoop dat het onnadenkend is) neerdalen op de Nederlandse bevolking. Hoe zal de toch al gepolariseerde samenleving in Coronatijd uiteindelijk reageren? Als de donkere wolken symbolisch zijn, dan wordt het een fikse slagregen. We kunnen ook moed putten uit de zonnestralen die ook af en toe aanwezig waren. Misschien gaat het meevallen. Maar ik heb een tip voor de koning en zijn gezin. Vlak bij het Albapad in Apeldoorn staat een groot gebouw waar eens zijn voorouders leefden. Voor een welverdiende vakantie zullen ze vast nog wel wat kamertjes vrij kunnen maken. En wandelen maar. Klompen aan, rugzak op (nu met thermoskan in verband met de sluiting van de horeca) en wandelen maar.

Mijn vrouw was in de stemming voor het maken van selfies. Ik ben daar niet zo van. Ik ben al lang blij dat de selfie-stick al weer een paar jaar op zijn retour is. Is het u wel eens opgevallen dat hele grote groepen vrouwen allemaal op dezelfde manier op zo’n selfie staan? Ze hebben allemaal het geheime handboek gelezen blijkbaar: je kin naar beneden, schalks kijken en je tong dubbelgevouwen achter je holle kies of zoiets. Ik weet het niet precies hoor, heb dat boek nooit gelezen. Maar goed, een kleine dissonant van deze wandeling is dat ik ook moest poseren voor een prachtige romantische selfie. Dat gaat nooit goed. Bovendien is het Albapad veel te mooi om de tijd te verdoen met selfies.

Geplaatst in Klompenpaden | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Schijn een lichtje op: Lieveheersbeestje

Gistermiddag keek ik zo naar buiten naar de deur achter het huis en zag aan de buitenkant een lieveheersbeestje lopen. Eenzaam, alleen naar boven lopend, ogenschijnlijk zonder doel en reden. Tenminste dat denk, ik ben niet zo empathisch dat ik me een voorstelling kan maken van de belevingswereld van een lieveheersbeestje. Met dit gebrek kan ik leven. Ook dacht ik meteen, je zult maar lieveheersbeestje zijn op een regenachtige winderige dag in oktober. Je kunt betere seizoenen treffen. Kijk, zo empathisch ben ik dan wel weer. Hoe oud zou een lieveheersbeestje eigenlijk worden? Ik wist het niet, dus snel opzoeken. Ik las, als het tenminste geen fakenews is, tot bijna een jaar. Gelukkig. Zo lang had ik het niet verwacht, dus dit exemplaar heeft ook fijnere dagen meegemaakt. Het lot van een eendagsvlieg op een dag als vandaag is natuurlijk des te triester.

Blijf ik met de vraag, wat doet zo’n beestje op zaterdagmiddag op mijn achterdeur? Als er nu een strontvlieg had gelopen of een gaffeltang was ik minder gebiologeerd geweest denk ik. Het zal wel aan de naam liggen, lieveheersbeestje, lieve…..heers……..beestje. Het heeft inderdaad iets van vrede, liefde en passiviteit in de naam. Maar als we dan kijken naar de ons omringende landen dan komt dat niet echt terug. Mariënkäfer, coccinelle of in het engels ladybug. In dat laatste geval zou je lady kunnen vereenzelvigen met de positieve begrippen lief en vredig, maar dat mag niet meer. Want ook op dit gebied moeten we sekseneutraal denken toch? Hoewel als de Engelsen het insektje ‘gentlemanbug’ hadden genoemd, wordt het er niet lieflijker van.

Maar even doorgoogelen leert dat er bijna vijftig namen voor het lieveheerstbeestje zijn. Een medeblogster, ene Elise was blijkbaar ook gebiologeerd door de lieflijke verschijning. In het Nederland,Vlaams en Friese benamingen komt het charmante van het beestje wel tot uiting. Ik kan dan trouwens iets minder met de synoniemen kezenmolletje of herenhoentien. Maar dat zal wel aan mij liggen. Ik spreek de hoop uit dat mijn exemplaar een mooi leven mag hebben en gelukkig mag sterven.

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

Een klap van de molenwiek op het Molenbeeksepad?

Ik wist dat het er mooi was, maar het heeft mijn verwachtingen overtroffen. Begin jaren negentig ben ik mijn opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige gestart in Wolfheze. Van 1992 tot 1998 heb ik menig wandeling met patiënten gemaakt in de nabijheid van het psychiatrische ziekenhuis. Vele herinneringen, goede en minder goede komen langs bij de wandeling vandaag in Wolfheze en omgeving. Het Molenbeeksepad is aan de beurt, vandaag met dè wandelclub die als het meezit 1 keer per jaar bij elkaar komt. Agenda’s trekken is een dingetje natuurlijk. Vandaag op dierendag was het zover.

Het moet op een warme septemberzondag in september zijn geweest dat de sfeer goed was, de bezetting van verpleegkundigen op peil, dus wandelen maar. Ik werkte toen op een afdeling voor getraumatiseerde vluchtelingen. We liepen die middag met een Birmees, een Angolees en een Armeniër te keuvelen langs de bloeiende heide. Het Nederlands van deze gasten was wisselend, maar in de ontspannen sfeer lukt dat redelijk. De meest introverte man van het stel genoot zichtbaar van de paarse kleurenpracht. Spontaan begon hij te zingen, niet een lied uit zijn land van herkomst, maar het prachtige lied van toen nog Jantje Smit, Ik zing een lied voor jou alleen .Het werd blijkbaar gezongen op de muziektherapie, want al snel zongen de twee anderen uit volle borst mee. De ontlading van toen zal ik nooit vergeten.

Of wat te denkOfen van het monument ter nagedachtenis aan de b

mbardementen in 1944 tijdens Operation Market Garden. Toen was het al een opvang voor dollen, hysterica of anderszins onaangepasten zoals dat toen nog heette. Er zijn veel slachtoffers gevallen, ook op het ziekenhuisterrein. Begin jaren negentig verpleegde ik op een geriatrische afdeling een man die doodsbang was voor onweer. Het deed hem denken aan dat bewuste bombardement. De man zat er al voor 1944 en zat er in 1993 nog steeds. Een gouden jubileum in de psychiatrie!! Ik zie verder een bekende naam op het kerkhof van een patiënt.

Of wat te denken van het hem monument ter nagedachtenis van de slachtoffers van het rusthuis voor krankzinnigen dat er in 1944 al stond. Operation Market Garden zorgde ook voor vele slachtoffers aan de bewoners van het psychiatrisch ziekenhuis. Zo verpleegde ik in 1993 op een geriatrische afdeling een man die erg bang werd van onweer. Hij had de bombardementen in september 1944 meegemaakt……..op de plek waar hij bijna 50 jaar nog zou wonen. Een gouden jubileum binnen de muren van een instelling. Tja.

Maar naaste de vele herinneringen, gaat het gewone leven gewoon door. We genieten van de wandeling, praten de laatste nieuwtjes in privé en werksfeer door en natuurlijk de grote politieke vraag ‘is hij nu ziek of niet, mijnheertje Trump. Over ziek zijn gesproken, een van de eerste lessen van mijn opleiding, en dat is een zekerheid als een koe, er is een veelvoud aan gekken buiten de muren van een ziekenhuis dan er binnen. Echt waar.

(VOOR MEER FOTO’S ZIE OOK INSTAGRAM ACOUNT : titiissprakeloos)

Geplaatst in Klompenpaden | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Naar de andere kant, Grift en Graftenpad in Rhenen.

Doe ik het wel of doe ik het niet? Die vraag stelde ik me gistermiddag op het werk. Ik was me aan het prepareren om weer meer thuis te gaan werken. Maar de woensdag is zo’n tussendag. Als je dan nog overuren hebt en je ziet dat het weer niet onaardig is dan permitteer ik me de vrijheid om te wandelen. De keus viel op Rhenen, het Grift en Graftenpad. Enkele weken terug had ik op een miezerige zondag het Marspad niet af kunnen maken vanwege het ontbreken van het voetveer naar Rhenen vanwege de Coronatijd. Ondanks de miezer lonkte Rhenen aan de overkant van de rivier. Dus maar eens kijken aan de andere kant, hoewel ik nog steeds niet in Rhenen zelf ben geweest. Het klompenpad begon en eindigde in Achterberg, een alleraardigst plaatsje als je een kleine tunneltje langs de provinciale weg trotseert.

Hier moet het dus vandaag gebeuren, toch nog een lekkere dag. De jas kon uit na een goede kilometer en is niet meer aan geweest. Een gelukje dus. En weer voelde deze wandeling zoals in het begin van de coronotijd, maar dan toch anders. We zijn het al een beetje gewend. Voelde het in maart nog als een beetje verboden om te wandelen, nu is het vooral een legale manier om drukte te voorkomen.Klompenpaden zijn een uitstekend middel als je niet van sportscholen houdt en in alle veiligheid wat wilt bewegen. De klompenpaden heb je in alle soorten en maten. Er is er nog geen één tegen gevallen en ook dit pad was een en al zen, hoewel het er gezellig druk was met fietsers, wandelaars en hondenuitlaters. Dit laatste vooral in de bossen nabij Rhenen.

Dit wandelpad gaat een toppertje worden als het natuurgebied in wording – Binnenveldse Hooilanden – aan de Gelderse kant van de Kromme Eem tot wasdom gaat komen. Tussen dit gebied en de start in Achterberg loop je door zeer vlak polderlandschap met in de verte zicht op Wageningen. Je zou denken dat het er stil was en je de vogels zou horen. Maar nee, de weidsheid zorgt er voor dat de wind, niet eens zo heel hard, langs je horen suist en een constante is naast je eigen voetstappen. Als ik niet stilstond om een foto te maken (zie ook Instagram account titiissprakeloos) , dan was de combinatie vindt en voetstappen heel meditatief, een mantra bijna. Weg van de corona, weg van de nieuwe maatregelen en vooral ook weg van het presidentiële debat van gisteravond. Je zou Biden en Trump een klompenpaadje gunnen. Dan zou de wereld er een stuk anders uit zien.

Na de vlaktes doemen de heuvels rondom Rhenen op. Bossen en korte klimmetjes zorgen voor een weer heel andere atmosfeer. Rhenen zal ik niet aandoen volgens het wandelpad, dus de lonkende kerk van een aantal weken blijft een onbekende fenomeen. Maar Achterberg ken ik en ik weet nu wat Graften zijn.

Geplaatst in Klompenpaden | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Afscheid van de coronazomer op het Achterwooldsepad

Sinds begin april is dit mijn 21e klompenpad. Ik had de klompenpaden al ontdekt in de zomer van 2019, maar de coronabeperkingen brachten dit in opnieuw in herinnering. Kuieren langs de weilanden, bossen en plukjes boerderijen, alleen, met partner of anderen. Het is een hobby die bij me is gaan passen. De triatlon zit er niet meer in, voetballen of squashen is voor mij vragen om blessures. En de sportschool vind ik verschrikkelijk. Dus wandelen maar om in beweging te blijven, ook in coronatijd. (Even alvast een rectificatie, de triatlon zat er op mijn 25e ook niet hoor)

Op je 54e wandel je dus en je vindt het ook nog heel leuk!! Bovendien is het in coronatijd extra fijn om toch een langere periode frisse lucht te ademen met al dat thuiswerken. Vandaag was een oud-collega en pensionado mijn wandelpartner. Hij nam in stijl afscheid, twee dagen voordat de echte corona-maatregelen werden afgekondigd. In stijl betekent veel collega’s, een passend lied dat in volle borst werd gezongen en een aantal biertjes. Het kon nog net, of misschien niet niet meer. We liepen vandaag samen in de omgeving van Winterswijk, het Achterwooldsepad. Zelf had ik het pad in oktober 2019 al gelopen en ik vond het een toppertje.

En toch werd ik wat weemoedig toen ik terug reed naar huis. Natuurlijk was de wandeling nog net zo mooi als vorig jaar. Prachtige doorkijkjes in een legendarisch essen- en coulissenlandschap, meerdere zelfbedieningskoffietentjes in de bossen en prachtig weer. Maar het is afgelopen met het mooie weer voorlopig. Dat voelde je, ondanks de zomerse warmte. (ik had trouwens ook een weerapp die me al waarschuwde, dus in hoeverre dat feilloze gevoel van me ingegeven was door voorkennis kan ik niet meer achterhalen.)De eerste druppels vielen op mijn voorruit, terwijl de laatste nieuwsfeiten over corona door de autoluidsprekers sijpelden.

We gaan de herfst in met ongewisheid over de tweede golf. Het weer gaat passen bij het jaargetijde, tenminste zo ziet het er naar uit. Natuurlijk besef ik dat ik ook vorig jaar in november nog mooie wandelingen heb gemaakt op andere klompenpaden. Maar dat wil er bij deze mooiweerwandelaar nu even niet in, zelfs niet als ik de foto’s terugkijk (zie ook instragram account titiissprakeloos) waarbij de herfst nog beperkt aanwezig was. Het oogde nog groen, er waren nog bloemen en het aantal paddenstoelen was niet indrukwekkend. Maar goed ergens moet je een punt achter de zomer zetten, zelfs al is het een coronazomer. Maar mijn gummetje is snel genoeg gevonden om er een puntkomma van te maken en de zomer nog even te rekken met andere mooie klompenpaden.

Geplaatst in Klompenpaden | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Meulunteren, het pad in Lunteren

En voor mijn werk moet ik altijd links af slaan, vanaf de autobaan de Postweg op. Een instelling van het Leger des Heils bezoek ik een paar keer paar jaar, soms wat vaker. Maar rechtsaf is ook de Postweg en die komt in hartje Lunteren. Dat viel niet tegen en dat is het leuke van klompenpaden, je krijgt een indruk van niet alleen de weilanden, bossen, koeien en wat al niet meer. Ook een impressie van het lokale stedenbouwkundig beleid is een van de verworvenheden van het klompenpad. In Lunteren is het niet verkeerd wonen is mijn eerste indruk. Mijn tweede indruk, tijdens het wandelen, is dat het heel mooi wonen is direct buiten Lunteren. Mooie pandjes met ruime kaveltjes bepalen deels de sfeer van het Meulunterenpad.

Buiten het feit dat ik alle inmiddels 131 paden wil lopen, dus het Meulunterpad kwam vanzelf aan de beurt, is de belangstelling voor geschiedenis een reden om dit pad te lopen. Ook mijn wandelgenoot heeft een passie voor geschiedenis en oude vervallen gebouwen. Onderweg kwamen we een vriendelijke man tegen die uitlegde hoe te komen bij de muur van Mussert. Hij gaf ook aan dat het nog niet heel duidelijk is wat er met dit stukje geschiedenis gaat gebeuren. En dat was ook duidelijk. Vervallen gebouwen in de buurt van de muur en een parkachtige plek in aanbouw, terwijl duidelijk is dat er op het voormalige veld ook huisjes en sportfaciliteiten zijn geweest. De muur van Mussert, misschien een lelijke aanleiding, maar wel een interessante bijkomstigheid van deze wandeling.

Voor de echte rustzoeker is het Meulunterpad ideaal voor doordeweeksedagen, maar ook op een zonnige zondag waren de meeste stukken rustig genoeg voor een goed gesprek over……Ja, waarover? Het is soms verbazingwekkend hoe gesprekken beginnen, waar ze vandaan komen en wat de aanleiding is. Natuurlijk gaat het over koetjes en kalfjes, in ons geval voetbal, vrouwen en de uitwisseling van weetjes van ouders en wederzijdse bekenden. Maar ik verbaas me wel eens over het gemak waarmee je al wandelend kunt praten en rondkijken tegelijk. Het is in de hulpverlening ook gebleken in Coronatijd dat het voor veel, in mijn geval reclasseringsklanten, gemakkelijker praten is als er geen tafel en tegenwoordig plexiglas tussen zitten. Je kunt je blijkbaar beter focussen. Je beter focussen is weer één van de voordelen die het wandelen met zich meebrengt. Vandaag ontdekt in Lunteren. Een fijn klompenpad trouwen. Ik vraag me af of meulunteren al een werkwoord is. Zo niet, dan zou het er een moeten worden.

Geplaatst in Klompenpaden | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Seks in Emmen

Er gaan dagen voorbij dat ik niet aan Emmen denk. Er zijn minder dagen dat ik niet aan voetbal denk en statistisch gezien is het de mythe dat mannen iedere 7 seconden aan seks zouden denken. Nu is deze mythe wetenschappelijk al lang ontkracht, het zou slechts iedere 70 minuten zijn en bij vrouwen slechts een fractie minder vaak. Dat wil dus zeggen dat iedereen, dus ook ik regelmatig aan seks zou denken.

Een week geleden had ik niet kunnen bedenken dat ik dit blogje zou schrijven, maar de afkeuring van de KNVB van de shirtsponsor van FC Emmen zet mij wel aan het denken. De combinatie Emmen, voetbal en seks komt hier bij elkaar. Een blogje is geboren. Het Veendamse bedrijf EasyToys, groothandel in seksspeeltjes, heeft zich opgeworpen als shirtsponsor van FC Emmen. Mijn eerst reactie is ‘goh’. Niet meer, maar ook niet minder.

Bij de afkeuring van dit plan door de KNVB denk ik: ‘goh, wat kleinburgerlijk’. Niet meer, maar ook niet minder. Nu lees ik vanochtend in de krant dat een van de argumenten zou zijn dat kleine kinderen, jonge FC Emmenfans, mogelijk T-shirts gaan dragen met de naam van het bedrijf, EasyToys. Gemakshalve ga ik er van uit dat de opdruk slechts de naam van het bedrijf is en niet een van de producten. Mijn eerste reactie is, ok, daar had ik nog niet aan gedacht. Maar dan gaat mijn denkertje verder.

MAAR wat te denken van de grote wedbedrijven, banken en andere multinationals die al dan niet als shirtsponsor zijn verbonden aan voetbalclubs. Hoe zit het met hun ethiek en de overdracht van normen en waarden naar de kwetsbare kinderziel? Hoe maatschappelijk verantwoordelijk zijn banken, wat zijn de desastreuze gevolgen van wedden voor de mensheid en welke malversaties en georganiseerde misdaad gaat er niet aan vooraf. Ik denk dan, moet ik hierover nadenken en een oordeel vellen?

Maar mijn grijze massa denkt  nog even verder. De koepelorganisatie waaronder de KNVB valt, de internationale bond FIFA, wat is dat ook al weer voor een organisatie? Is het geen publiek geheim dat zij toonaangevend zijn in de internationale maffia? Of is dat weer een van de vele complottheorieën? Een ding is wel duidelijk, zij hebben Qatar aangewezen als gastland voor het WK in 2022. Qatar het land van de moderne slavernij waar we met zijn allen lijdzaam toezien hoe daar het grootste vierjaarlijkse mondiale feest wordt gevierd.. Ik denk dan, ik weet het allemaal niet meer.

Maar wat ik wel weet, als Mr. Average die niets meer weet over seks dan u. Ik vind de verdildo-isering van de samenleving een minder groot probleem dan heel veel andere zaken waarmee de KNVB zich direct en indirect inlaat. EasyToys, een onschuldig en ongevaarlijk kinderspel voor grote mensen. En je hoeft het niet eens te spelen.

Geplaatst in Actueel Sprakeloos | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Een klompenpad boven voetbal (Bevermeersepad)

Ik heb sterk getwijfeld, zal ik de eerste zondagmiddag sinds maanden me laten bedelven door voetbal, of toch maar een klompenpad. De kilometers van gisteren waren geen obstakel en er was een nieuw klompenpad in de buurt. Het Bevermeersepad is geopend in Angerlo. Aan de andere kant is het ook altijd erg leuk om Ajax te zien verliezen. Mijn eigen cluppie had gisteravond al verdienstelijk gewonnen, dus de echte noodzaak was er niet om te kijken. Maar toch……heb ik gekozen voor het klompenpad. Bij aanvang van de wandeling hoorde ik geluiden van enthousiaste mensen. De plaatselijke FC moest ook spelen. Ze hadden blijkbaar ook betere dingen te doen dan naar 020 te kijken.

Het Bevermeersepad, het was mooi wandelweer en relatief druk op het wandelpad. Meer nieuwsgierige mensen of misschien wel mensen uit Angerlo die wel eens willen weten hoe mooi hun dorpse omgeving is. En drukte is natuurlijk relatief, want er zijn paden geweest waar we hooguit 4 of 5 wandelaars zijn tegen gekomen. Hier was het wat drukker, maar overwegend nog erg rustig gedurende de hele wandeling. Ik zorgde ervoor dat ik die rust ook in mijn hoofd kon bestendigen, dus tussendoor niet naar de uitslag van de voetbalwedstrijd kijken. Dat ging één keer mis toen mijn zoon me apte dat 020 een rode kaart had. Maar verder geen nieuwtjes doorgekregen.

Het was een genoeglijke wandeling en de makers mogen trots zijn op dit pad, een volwassen klompenpad. Je krijgt wat ze beloven, weilanden, sloten, vergezichten en een prachtig coulissenlandschap. Genoeg foto’s te maken voor mijn blog en voor mijn Instagramaccout titiissprakeloos.

Om goed kwart over vier was ik terug bij de auto. En met dat ik de auto wilde starten hoor ik op het radioprogramma “Langs de Lijn” dat Ajax geen averij heeft opgelopen op het Kasteel van Sparta in Rotterdam. Jammer, altijd mazzel. Ik weet dan zeker dat ik de beste keus heb gemaakt door de zondagmiddag al kuierend door te brengen in de omgeving van Angerlo. En o ja, voor de geïnteresseerden Angerlo Vooruit heeft met 0-2 verloren tegen de voormalige topamateurclub Rheden. Dat is jammer voor ze.

Geplaatst in Klompenpaden | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Klompenpad lopen met ‘the Donald’ Trump (Rijnstrangen)

Een goed gebruik heeft op 12 september zijn vervolg gehad. Vier willekeurige studenten uit 1984 zijn door hun studie al 35 jaar met elkaar verbonden. Belegen geworden, wijzer geworden en levenservaring doorgemaakt in welke vorm dan ook, maar alle vier nog steeds politicoloog. Een keer per jaar wordt dat nog eens onderstreept middels een reünie. De laatste nieuwtjes van succesvolle en minder succesvolle studiegenoten worden doorgenomen, uiteraard wordt naar de gezondheid van kinderen en partners geïnformeerd maar vooral wordt er gediscussieerd. Zo zijn politicologen, al weten ze over onderwerpen zeer beperkt de ins en outs, ze hebben overal een mening over. Een van de reünisten zei in 1985 heel terecht en relativerend: ,,We zijn dan wel politicologie-studenten, maar een goedgeïnformeerde krantlezende postbode weet net zoveel.” Deze opmerking heeft toentertijd niemand weerhouden om af te studeren. Voor de 6e keer overtuigen we elkaar om het allemaal weer beter te weten. Meestal in Nijmegen, maar deze keer een wandeling op een nabijgelegen Klompenpad in Oud-Zevenaar.

Deze keer waren we niet met zijn vieren, maar liep er een gast mee. Een van de vier had twee dagen ervoor het eerste exemplaar van zijn eigen boek mogen overhandigen aan de burgemeester van Nijmegen, Hubert Bruls, ook een jaargenoot. Het boek heeft de meeslepende titel Weirdo’s in het Witte Huis – Dondald J. Trump en zijn zonderlinge voorgangers. De Donald liep dus ongezien mee op het Rijnstrangenpad. Allereerst natuurlijk omdat het een fijn boek is. Dit zeg ik niet alleen als studievriend, maar ook als welgeneemd advies aan alle geïnteresseerden in de Amerikaanse geschiedenis en volgers van de aankomende presidentsverkiezingen. Veel smeuïge details in een zeer lezenswaardige stijl geschreven. Conclusie, Trump is zeker niet de enige weirdo. Ik zou zeggen lezen en verbaast u. Of misschien ook wel niet.

Uiteraard hebben we het tijdens het wandelen over de uitkomst van verkiezingen in Amerika. We zijn er nog niet over uit wat het gaat worden, Trump of Biden. Maar hierin zijn we niet uniek. Waar we wel uniek in zijn is de omgeving waarin de wereldproblematiek wordt besproken. Het Rijnstrangenpad in Oud-Zevenaar. Je zou het bijna vergeten, maar we liepen op een van de mooiste klompenpaden. Voor mij was het al de derde keer en voor de derde keer was het een heerlijk pad om te lopen. Door het discussiëren schoot het fotograferen er een beetje bij in. Dus ik begin het blog met een foto van een wandelmaatje een jaar eerder geschoten. Prachtig.

Afsluitend heerlijk gegeten bij Thoen en Thans. En volgend jaar? Dat is de Thoekomst en we zullen dan weten of the Donald nog steeds rules. En als goede politicologen hebben we dan 1001 goede verklaringen waarom wel of waarom niet.

Geplaatst in Actueel Sprakeloos, Klompenpaden | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie

Vetverbranding op het Derde Erfpad in Soest

Heb ik een doel voor vandaag? Met deze retorische vraag begon ik mijn zoveelste klompenpad, voor het eerst echt in Utrecht. Natuurlijk wist ik het doel, de zojuist naar binnen gewerkte taartjes verbranden. Twee stuks, eerlijk gekregen van mijn peettante die 77 is geworden vandaag. Mijn moeder bij haar jonge zusje afgeleverd en het aanbod van twee taartjes niet kunnen weerstaan. Waarom? Nou gewoon omdat het kon en omdat mijn nicht, haar dochter er toch niet kon komen. Die woont aan de andere kant van de wereld. Ik heb haar honneurs waargenomen. Graag gedaan, bij deze.

Wat te verwachten van dit klompenpad? Ik had er eigenlijk geen voorstelling van. Natuurlijk wist ik dat onze voormalige vorstin er in de buurt heeft gewoond en dat het paleis in een lommerrijke omgeving staat. Zelfs voor mijn werk moest ik eens naar de militaire gevangenis om een boefje te bezoeken, maar ik heb geen moment gedacht aan wandelen door de bossen, zeker niet als je vanuit Amersfoort naar het startpunt gaat. Eigenlijk zodra je de stad uit bent, begint de wandeling en je bent eigenlijk meteen in de klompenpadensfeer. Tenminste, dit pad had naast boerenerven, koeien en schapen en veel bloemrijke slootjes ook nog een bos, zandverstuivingen, vennetjes en de Eem. Zeer afwissend.

Omdat ik mezelf heb voorgenomen om niet echt een beschrijving te geven van ieder klompenpad, dat is wel te vinden bij http://www.klompenpaden.nl, moet ik toegeven dat ik vandaag de wandeling begon met een schrijversblock. Dat klinkt interessant voor een wandelaar, want in de eerste plaats ben ik wandelaar en in dit geval de motor om twee taartjes te verbranden. Maar vaak ontspruit er wel een idee om het verhaal in te kaderen vanuit mijn persoonlijke belevenis met het pad. Vandaag kwam er niets spontaan opborrelen. Maar helemaal op het einde had ik het. De hele weg was het droog gebleven en toen begon het een beetje te miezeren. En miezeren is een groot woord, want meer dan een beetje verstuiven zoals een vapeur dat doet was het niet. Koud was het ook niet, want de inspanning, de verbrande taartjes dus, maakte me vochtiger dan dat beetje regen. De wandeling stond eigenlijk in het teken van de strijd tussen zomer en herfst. Het is nog overwegend groen, maar toch hangt er iets in de lucht en waren er paddenstoelen. Het is grijs, maar niet koud. En de zon weigert dienst te doen vandaag al werd het wel lichter. De strijd is voor vandaag onbeslist, maar ik denk dat de zon heeft gedacht, na het weekend moet ik weer aan de slag. Weerman Hiemstra heeft haar ingeseind dat het hemellichaam nog maar eens voor een heftige hete ouwewijvenzomer moet zorgen. Dus vandaag maar rustig aan.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen