Reckense Markepad gooit hoge ogen

Je hoopt dan stiekem toch de eerste te zijn, maar dat is natuurlijk een illusie. Begin van de week zag ik dat er een nieuw klompenpad geopend was. Nu moest ik er nog 78, maar bij “nieuw” werkt het bij klompenpaden net zoals in de reclame van bijvoorbeeld tandpasta. Je interesse is gewekt. Het betreden van een maagdelijk pad is idioterie, want ik kan me niet voorstellen dat er voor de opening van dit pad al niet heel veel gewandeld is in deze omgeving. Nu kan het officieel in de vorm van een klompenpad. En dus na vandaag nog steeds 78 te gaan.

De keuze voor Rekken was mede ingegeven om mijn partner over te halen om mee te lopen. Dat is niet zo heel moeilijk, maar Rekken heeft voor haar iets nostalgisch als getogen Eibergenaar. De Rekkense Instuif was blijkbaar een begrip in haar tijd toen ik er nog niet was. Al jaren voor deze wandeling, laten we zeggen op de eerste week van ons ruim dertig jarig durende relatie na, kwam het regelmatig ter sprake. Ook lepelde ze zomaar en geheel spontaan een versje op dat tegenwoordig in deze tijd van inclusie en woke niet meer kan. Ik wil het u niet onthouden. ,,In Rekken wonen de gekken met een touwtje om hun nekken en dan maar trekken.” Tijden veranderen, maar het is educatief heel mooi om een stukje culturele antropologie mee te nemen in de wandeling. Toch?

Wat niet veranderd is, is ons beider voorliefde voor het coulissenlandschap van de Achterhoek met de vele mooie oude boerderijen. Met de Berkel als ankerpunt tijdens deze wandeling, durf ik te stellen dat de komende jaren dit pad veelvuldig geprezen en geroemd gaat worden. Met name ook voor de hardcore klompenpadders die gruwen van asfalt is dit een heel fijn pad. Al geldt dit niet voor mij, toch was het licht glooiende landschap een heel aangenaam decor om de zondagmiddag door te brengen.

voor meer foto’s zie ook Intagram: account titiissprakeloos

Geplaatst in Klompenpaden | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Een gros woorden voor de week (17 april 2021)

Na de ontmaskering van onze premier als leugenaar, was ik benieuwd hoe ik naar zijn persconferentie zou  luisteren. Veel van de voorgaande afleveringen vond ik goedkoop. Eerst een week ‘lekken’, kijken hoe het valt en dan pas optreden. Het is een soort  stoer achter de troepen aanlopen van Rutte. Iedere vorm van kordaatheid en regie is afwezig. Met de kleurloze inhoud had ik me al verzoend, de vorm van de ‘persco’ trof me echter onaangenaam. Ik heb ooit geleerd, ongeacht je professie, dat je altijd naar je doelgroep toe moet praten. Inleven in je doelgroep is een eerste vereiste. De wijze waarop Rutte ons toespreekt doet vermoeden dat hij de Nederlanders randdebielen vindt. Zo kinderlijk met die pictogrammen op het katheder: wassen, afstand en testen. Walgelijk. Mark Rutte doet me denken aan het aardvarken in het centrum van Arnhem. Onaantastbaar, zelfvoldaan, maar vooral schaamteloos.

Geplaatst in Actueel Sprakeloos | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Een gros woorden voor de week (10 april 2021)

Het is te populistische om deze week te vatten in De Leugen regeert. Het is ook onjuist want inzake Coronabeleid zwabbert de Leugen gigantisch. In een optimistische bui kun je prachtige spreuken te berde brengen zoals Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel. Of de oneliner No lie can live for ever. Wie omarmt dat tegenwoordig nog? Ga even voor uzelf na, tien jaar geleden. Wie kende de woorden spindoctor en framen? Ik niet, nu beweert iedere Janboerenlul bij een onwelgevallige uitspraak dat het gespindoctort of geframed is. Niemand gelooft meer in het 9e gebod dat je geen valse getuigenis mag afleggen. Nu we dan toch van God los zijn, durf ik wel iets te spindoctoren. Vorige week dacht ik nog, wij hebben gelukkig geen Trump. Nu weet ik beter, we hebben hem al tien jaar in ons midden.

Geplaatst in Actueel Sprakeloos | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De week in een gros woorden (3 april 2021)

Voor de samenvatting van deze week heb ik me verdiept in het gezondheidsgevaar van de anti-aanbakpan. Je weet wel, de teflonlaag  die mogelijk kankerverwekkend is. Een vluchtige blik leert dat de oude pannen gevaar opleverden, zeker al ze bekrast zijn. Vanaf 2015 is de kankerverwekkende stof verboden en dus minder gevaarlijk. Maar bij langdurige blootstelling aan 260 graden of meer blijven er gezondheidsrisico’s bestaan en 8 jaar is normaliter de uiterste houdbaarheidsdatum. Kortom, de do’s en don’ts van  de teflonpan.  Beste Mark, krassen op je teflonlaag is al vragen om ingewisseld te worden, diepe krassen zijn uiterst gevaarlijk en de 8 jaar is al overschreden. Pandemische gezondheidsrisico’s worden bij fout gebruik heel reëel. Een anti-aanbakpan gaat dan naar de stort. Wat moeten we toch met jou? Functie-elders? Is leraar geschiedenis voor onze jeugd ethisch nog verantwoord? Nederland zit met de brokken, niet recyclebare jokkebrokken.

Geplaatst in Actueel Sprakeloos | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Op drie gevulde koeken doen we het Valkschepad

Om 11 uur had ik nog een werkafspraak in Ede, dan kan ik met een beetje geluk om half één aan de wandel. Ik had het Valkschepad nabij Lunteren op het oog. Lekker dichtbij Ede. Helaas had ik niet goed rekening gehouden met de logistiek van de innerlijke mens. Een fles water had ik bij me, maar verder niets. Nu wil het toeval dat de start van de wandeling bij een plattelands supermarktje was ‘Et Schuurtje’. Daar hebben ze vast wel een broodje of iets anders eetbaars leek me. Een broodje vond ik niet zo snel, groente, fruit en zuivel in overvloed. Chocola was er ook. De dame achter de kassa wees me op het feit dat de gevulde koeken kakelvers waren. Dat leek me wel wat, maar het geweten speelde op. Dat voelde de dame waarschijnlijk en verwees me naar de aanwezige muslie-repen. ,,Nee dank u feestelijk, geef mij maar drie gevulde koeken.” Voor de vorm kocht ik ook nog twee mandarijnen. De wandeling is volbracht op drie heerlijke zelfgebakken gevulde koken. De mandarijnen heb ik netjes mee naar huis genomen en zullen er mogelijk nog in zitten voor een volgende wandeling. Zo ben ik. Ieder klompenpad zou eigenlijk bij een soort van winkeltje moeten starten. Als dat het ‘unique sellingpoint’ van de klompenpaden zou zijn, dan ben ik de vaste gast.

De unieke aantrekkingskracht van de klompenpaden zijn natuurlijk niet de winkeltjes, ze zijn een extra. Ook de Horeca is een zeer gewenst surplus, zeker in coronatijd. Het gaat natuurlijk om de wandeling. Afwisseling, natuur en cultuurhistorische elementen zijn voor mij de ingrediënten om een wandeling te kunnen waarderen. Beetje rust is trouwens ook heel fijn. Op het moment dat je de indruk hebt op de Scheveningse Pier in pré-coronatijd te zijn, dan is het einde klompenpaden, of in ieder geval met een heel ander publiek dan ondergetekende. Het Valkschepad voldoet aan alle noodzakelijke ingrediënten.

Het begon al vrij snel dat ik teruggebracht werd naar mijn kindertijd. Bij een poel in het eerste bos hoorde ik mijn moeder zingen over zeven kikkertjes in een boerensloot. Op dat moment had ik naar het ‘Rokers Verzamelmuseum’ gekund, maar die was volgens mij gesloten. Op het eind van de wandeling een replica van huisvesting van voor onze jaartelling. Qua cultuur en natuur zat het zeker goed op de warmste dag in maart aller tijden. En ook de afwisseling was bovengemiddeld. Bos, boerenland, vergezichten en het Wekeromse Zand. Als alle vandaag beëdigde Kamerleden nu eens gewoon met mij meegelopen waren zou dat veel nuttiger zijn geweest dan dat “Omtzigtige gedoe” vandaag in Den Haag. Ik had ze graag de omgeving van Lunteren willen laten zien. Voor één keer had ik dan Scheveningse toestanden voor lief genomen. Allemaal mee. En het meegereisde journaille had best in mijn klompenpadapp mogen kijken. Die heeft geen geheimen.

De foto’s spreken verder weer boekdelen. Voor meer foto’s zie ook op Instagram titiissprakeloos

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een gros woorden voor de week (27 maart 2021)

Door het ijs gezakt. Zo wilde ik beginnen. Meer weeknieuws na die blamage van de Oranjemannen zouden we niet krijgen. Ik heb het niet over de voetbalprestaties tegen Turkije, want de bal is rond en oranje kan ook gewoon verliezen toch. Het stuitende was de discussie over de slavernij in Qatar. Tenenkrommend was  de ingefluisterde reactie van onze aanvoerder. Natuurlijk is Wijnaldum niet verantwoordelijk voor de corrupte keuze in de woestijn. Maar je kunt ook gewoon…. niet gaan. We mochten geen appels met peren vergelijken. Maar jij kunt….nu nee zeggen! Toen kwam alsnog het formatiedebacle. Zoiets verzin je toch niet, het pluche ook door het ijs gezakt? Ik zeg, de beste man op de beste plek. Pieter Omtzigt bondscoach voor het leven. Er is genoeg te onderzoeken in die branche en als we dan winnen krijgt hij zijn welverdiende credits. Wij houden van Oranje.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Het leven zonder mobiel is K** dus ik wil een chip in mijn donder

Ik wil een chip in mijn donder. Tja, hoe desperaat kun je zijn om met zulke uitspraken te komen. De oorzaak ligt in mijn eigen stommiteit. Hedenmiddag loop ik met twee telefoons naar mijn auto, de werkmobiel gaat af en de andere leg ik even op de auto. Nergens meer aan denkend rijd ik weg en wil even met mijn moeder bellen. Geen contact op mijn boardcomputer. Conclusie, telefoon op het werk laten liggen, rechtsomkeer en halverwege terug zie ik de film voor me hoe ik weg ben gereden. Stoppen, op het dak kijken, maar niets. Rondje lopen rond de werkplek, maar om heel Arnhem door te lopen lijkt me ondoenlijk. Tijdens het zoeken constateer ik dat de SIM-kaart er al uit is getrokken. ‘Dit nummer is tijdelijk niet bereikbaar. ’Blinde paniek. Ik bel naar huis om te zeggen dat ik op mijn privé-mobiel niet bereikbaar ben. Een hele milde reacties vol begrip. Fijn denk ik en ik beloof haar in mijn chagrijn niet te slaan. Voor wat hoort wat. Grapje werd niet echt gewaardeerd. Het ontbreken van mijn mobiel in het leven is de reden dat ik nu denk, ik wil een chip in mijn donder.

In het begin van het digitale tijdperk ontstond het woord ‘computerweduwe’ maar hoewel nog in de taboesfeer, ik durf te beweren dat er net zoveel ‘computerweduwnaars’ zijn waarbij vrouwen gepast en vaak ongepast oneindig zitten te verbinden met vriendinnen, communicatielijntjes in chats nauwgezet bijhouden of RSI krijgen door het swypen met potentiële partners of in ieder geval heel hard lachen om de sukkels die zich presenteren. Ik durf dit alleen niet te beweren, ik weet het zelfs zeker. Maar na vandaag kom ik tot de slotsom, ik ben geen haar beter. Blinde paniek, eigenlijk een beetje hetzelfde gevoel als je weet dat je geen sigaretten meer hebt. Heel ernstig dus. Niet meer even snel controleren of er post is, niet hopen of het weer zaterdag beter is om te kunnen wandelen. Hoe gaat het met de bitcoins (in mijn geval de WAVES), al mijn passen moeten nauwgezet geregistreerd worden, kan niet meer en last but not least, heel wat loze minuten speel ik wordfeud op dat kreng. De mobiel die ik altijd achteloos bij me heb, blijkt eigenlijk helemaal vergroeid met mijn leven. Weet ik even iets niet, snel Mr. Google erbij en we kunnen weer verder met het leven.

Buiten dat het vervelend is dat je met je provider moet bellen omdat de SIM-kaart geblokkeerd moet worden, zeggen mijn zoons dat ik zo snel mogelijk de data via Google er uit moet trekken? Dat wordt voor me geregeld, hopelijk op tijd. Morgen een afspraak gemaakt om een nieuwe telefoon te kopen, want ik kan niet zonder. Al kost dat weer een lieve duit, als het om je knie, vinger of oor gaat, vinden mensen het heel gewoon om met plastische chirurgie het euvel te verhelpen. Met de mobiel is het net zo. Ik moet constateren dat ik geen haar beter ben dan al die vrouwen. Vreselijk zelfinzicht is dit. Op het moment dat ik gevaccineerd word, stel ik maar voor dat er meteen maar een chippie mee wordt gespoten, dan kan ik mijn gegevensdragers niet kwijt raken en veel minder privacy geeft het toch niet met mijn wijze van gebruik van diverse appjes. Nog een reden om niet tegen vaccinatie te zijn dus. Misschien wel de belangrijkste

En bij zo’n persoonlijk introperspectief stukje kan ik niet eens passende foto’s maken, want geen mobiel. Dus ik ga maar op zoek naar foto’s van onze hond, want die heeft ook ergens een chip in haar lijf en die is er ook niet ongelukkig om. Het leven zonder mobiel is ronduit kut, met een chip kun je leven. Bovendien, met telefoon had ik dit stukje nooit geschreven.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Morgenstond en een beetje BBB op het Loobrinkerpad

In de auto heb ik altijd radio één op. Het laatste nieuws, soms wat achtergronden en af en toe een zinnig interview. Soms ook minder zinnig. Op weg naar Emst was het niet anders. Hoewel, wel of niet genoeg vaccins, wel of geen goede logistiek, zwalkend beleid of niet. Met ons 17 miljoen betweters word ik er wel eens moe van. En als we de coronapolonaise hebben gehad, komen de formatie perikelen. Pffff. Ik ben vandaag gewoon wandelaar op weg naar het Loobrinkerpad. Mijn gedachten dwalen af, naar de nog niet bedachte vakantie voor dit jaar. Naar het voetbalseizoen voor het komende jaar, want mijn cluppie uit Rotterdam kan alleen maar wachten op het einde van dit seizoen. Er is geen eer aan te behalen. Ongewild neurie ik een van de clubliederen op de melodie van ‘Sweet Caroline’.

In Emst parkeer ik de auto en al snel loop ik in mijn eigen kuiertempo. Met foto’s schieten en korte rustpauzes loop ik het gemiddelde klompenpad amper meer dan 4 km. per uur. Voor mij hard genoeg. Een paar weken terug hadden we de andere wandeling in Emst al gelopen, nu is het de weg oversteken. Ik geniet van de lenteweer, de rust qua wandelaars en het geroezemoes van landbouwwerktuigen die mij doen beseffen wat fijn het is om vandaag niet te werken, maar anderen te zien werken. Werken aan ons voedsel. Een beladen onderwerp in deze dagen, maar de echte spanning tussen de verschillende partijen is door de corona een beetje op de achtergrond gekomen. Niet helemaal natuurlijk want de BoerenBurgerBeweging is wel in het parlement gekomen. En daar is ze weer, Sweet Caroline die de BBB gaat vertegenwoordigen. Sweet Caroline is geloof ik het koosnaampje voor deze no-nonsense recht voor zijn raap dame.

Tijdens het wandelen tussen de landerijen kom ik menig huisje tegen waarvan ik denk, hier wil ik ook wel wonen. Weidse uitzichten, rust, vogeltjes en af en toe het uitrijden van de latrine van wat boerderijbeesten. Het schijnt niet zo gezond te zijn, maar dat is het in menig stad in Nederland ook niet. Ik mag graag een stad bezoeken, heb er ook jaren gewoond, maar met mijn Sallandse achtergrond voel ik toch wel een beetje mee met de BBB. Ik voelde dat vandaag tijdens het wandelen des te sterker. Ik weet niet of de BBB het inhoudelijk bij het rechte eind heeft, ik weet ook niet of we met de halvering van de veestapel in een ideale samenleving komen te leven. Ik vond, in het hier en nu op het Loobrinkerpad, het best wel ideaal om hier tussen de hardwerkende boeren te wandelen. En ik filosofeer nog een beetje verder. Met de ruzies binnen het CDA kan het zomaar eens zijn dat de BBB geen eendagsvlieg is. Niet zo zeer als boerenpartij à la boer Koekoek, maar een partij die een stem geeft aan het platteland. Nu heeft de grachtengordel Caroline van der Plas al ongeveer afgeschreven begrijp ik, maar let maar eens op. Met mijn, mogelijk gematigde, linkse ideeën ben ik geen potentiële stemmer. Maar ik begrijp ze wel.

Mijn gedachten dwarrelen verder en ik geniet van de omgeving, schiet wat foto’s en droom van de huizen die ik van me leven niet zal kunnen betalen. Neuriënd loop ik verder ,,Mijn Feyenoord, Feyenoord, in de Kuip wordt weer gescoord.”

Meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een gros woorden voor de week (21 maart 2021)

The day after the night before. Ik heb het niet over stomende seks die ochtends  schaamtevol overdacht wordt. Ook niet over drankgelagen waarbij de houten kop manifest aanwezig is. Hoewel ik denk dat menigeen een kater heeft van de verkiezingsuitslag, of nog gaat krijgen. Ik zou wel eens een gedocumenteerd objectief boekwerk willen hebben met feiten over de mensen die we gekozen hebben. Wat hebben ze gedaan en wat hebben ze nagelaten in het verleden. Korte diagnostiek gaat misschien te ver. Een fijn handzaam naslagwerk wil ik, om na te gaan of ze hun beloftes gaan waarmaken. Maar zoals dat gaat tegenwoordig, feiten zijn geen feiten meer, ideeën zijn fluïde en het geheugen van de kiezer is als die van een Korsakovpatiënt. En die wordt alleen maar erger met een nieuwe kater. Wat rest is de blauwe einder in ons onmetelijke zompige Hollandsche landschap.

Geplaatst in Actueel Sprakeloos | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Beren op de weg op het Zoddenpad

Tussen Amsterdam en Utrecht en onder de rook van Hilversum ligt het Zoddenpad. Als je niet weet wat zodden zijn, dan is een wandeling over dit prachtige wandelpad afdoende om daar voor de rest van je leven weet van te hebben. Vandaag dus een klompenpad in de Randstad, nog net provincie Utrecht. Het klompenpad dat mogelijk wel het verst gelegen is van mijn woonplaats. Samen met vriend, oud-collega en binnenkort weer medehovenier hebben we de 18 kilometer gelopen in dit moerassige laagveengebied. Oud Hollandsche landschappen met dito huisjes en veel vergezichten.

Keuvelend over van alles en nog wat, voetbal hebben we deze keer zo goed als geparkeerd, maar verder natuurlijk over politiek. De onbegrijpelijkheid van de verkiezingsuitslag jongstleden woensdag en de onmogelijke formatie die er uit voort komt. Natuurlijk over corona en ons Nederlandse gedrag. Conclusie, Nederland is gek of verwend, of niet goed wijs of alle drie, maar wij lopen lekker hier op zaterdagmorgen. Verder natuurlijk over het werk, familie en over hetgeen we in de omgeving waarnemen. Beide zijn we niet wetenschappelijk onderlegd als het gaat om planologie, ruimtelijke ordening, biologie of geologie. Maar beide zijn we goede waarnemers en vallen er zaken op. Dat is het voordeel van met zijn tweeën lopen, twee (kippige) mannen zien meer dan één en we vinden allebei er wel iets van. Vooral dat het een geweldig klompenpad is. Maar zoals gezegd, we liepen door het Zoddegebied. Veenlijken hebben we niet gezien wel reeën, roofvogels, ooievaars, verschillende reigers en andere watervogels. En wat we niet zagen, hoorden we wel.

Geen veenlijken dus, wel andere onheilspellende zaken. Bij de verlenging van de route werden we gewaarschuwd voor prehistorische mythologische communicatie. Koppensnellers ‘seinden’ hun boodschap naar de onschuldige voorbijgangers. Niet duidelijk, maar wel bedreigend. En wij, sterke observeerders, kregen de dreiging recht in ons gezicht. Een berekop op een stok. Wat wil dat zeggen? Moeten we ons zorgen maken, moesten we weg of was het slechts een bevestiging van dat het niet alleen een klompenpad was, maar een beregoed klompenpad. Stoer als we zijn liepen we gewoon door, we lieten ons niet van ons à propos brengen.

Het Zoddenpad, een prachtige wandeling die in de loop van de jaren in het kader van Natura2000 alleen maar mooier zal worden. Daar zal een berekop niets aan af doen. Nog een paar foto’s ter illustratie en een verwijzing voor meer foto’s op Insta (gram) titiissprakeloos.

Geplaatst in Klompenpaden | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen